Η Νέα Υόρκη των ’80s (ξανα)συναντά την τέχνη στην "AREA"

Η George Benias Gallery παρουσιάζει από τις 17 Σεπτεμβρίου την έκθεση «AREA», με νέα έργα μαρκετερί από ξύλο του Michael Bühler-Rose, σε διάλογο με εμβληματικούς καλλιτέχνες της νεοϋορκέζικης σκηνής των ’80s.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM 29 Σεπτεμβρίου , 2026

Verso (Francesco Clemente, Untitled (Evening Raga) 1992),

Η George Benias Gallery παρουσιάζει την έκθεση "Area", μια έκθεση νέων έργων μαρκετερί από ξύλο του Michael Bühler-Rose. Αντλώντας από τη συνεχιζόμενη σειρά του "Verso", τα έργα συνομιλούν με μια ομάδα καλλιτεχνών που συνδέθηκαν με τη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1980, μεταξύ των οποίων οι Jean-Michel Basquiat, Keith Haring, Andy Warhol, Francesco Clemente, Kenny Scharf, Nam June Paik και Sol LeWitt.

Verso (Sol Lewitt, Lines from One Corner, 1975)

Η έκθεση δανείζεται τον τίτλο της από το Area, το επιδραστικό νυχτερινό κλαμπ της Νέας Υόρκης που λειτούργησε από το 1983 έως το 1987. Περίπου κάθε έξι εβδομάδες, το κλαμπ μεταμόρφωνε το εσωτερικό του γύρω από ένα νέο θέμα, συνδυάζοντας περίτεχνα σκηνικά, εγκαταστάσεις, performances και διακόσμηση.

Τον Μάιο του 1985, το Area παρουσίασε μια έκθεση διάρκειας έξι εβδομάδων με τον απλό τίτλο "Art". Στην πρόσκλησή της φιλοξενήθηκε το ομαδικό πορτρέτο του Michael Halsband, στο οποίο εμφανίζονται οι καλλιτέχνες, οι έμποροι τέχνης και μέλη του κύκλου του Area, συγκεντρωμένοι στο Mr. Chow. Ο Basquiat εμφανίζεται στο μπροστινό μέρος, ντυμένος παιχνιδιάρικα ως σερβιτόρος, περιτριγυρισμένος από μορφές όπως οι Haring, Warhol, Clemente, Scharf, Julian Schnabel και Tony Shafrazi. Αντί να παρουσιάζει τον κόσμο της τέχνης ως μια διαδοχή ατομικών σταδιοδρομιών, η φωτογραφία τον αποτυπώνει ως ένα κοινωνικό περιβάλλον, διαμορφωμένο από τις σχέσεις μεταξύ καλλιτεχνών, γκαλερί, εστιατορίων, κλαμπ, φιλιών και αγορών.

Verso (Nam June Paik, Untitled (Small Rosetta Stone-Channel 12) 1983)

Ο Bühler-Rose προσεγγίζει αυτή την ιστορία από την ανάποδή της πλευρά. Αντί να αναπαράγει τις αναγνωρίσιμες μπροστινές όψεις των έργων τέχνης, τα έργα του "Verso" ανασυνθέτουν τις πίσω πλευρές τους. Πηχάκια τελάρου, εκτεθειμένος καμβάς, κορνίζες, σύρματα ανάρτησης, επιγραφές, ετικέτες γκαλερί, σφραγίδες μουσείων, ετικέτες μεταφοράς και αυτοκόλλητα δημοπρασιών αποδίδονται με σχολαστική ακρίβεια σε ξύλα με φυσικές αποχρώσεις. Η ίδια η εικόνα παραμένει κρυφή, ενώ η υλική διαδρομή του έργου μέσα στον κόσμο εξακολουθεί να είναι ορατή.

Αυτές οι πίσω όψεις λειτουργούν ως βιογραφίες αντικειμένων. Μια αφιέρωση του Haring στους παππούδες του, η διευρυμένη υπογραφή του Basquiat, μια ετικέτα της Tony Shafrazi Gallery ή οι συσσωρευμένες σημάνσεις μουσείων και τελωνείων στην πίσω πλευρά ενός έργου του LeWitt αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο τα έργα τέχνης διαχειρίζονται, μεταφέρονται, εκτίθενται, ανταλλάσσονται και αποκτούν αξία.

Verso (Keith Haring, Untitled, 1984)

Συνολικά, τα έργα συνθέτουν ένα διαφορετικό είδος ομαδικού πορτρέτου, ένα πορτρέτο που δεν συγκροτείται μέσα από τα πρόσωπα των καλλιτεχνών, αλλά μέσα από τα αντικείμενα και τα δίκτυα σχέσεων που συγκεντρώνονται γύρω τους. Ο Bühler-Rose αποδίδει αυτές τις επιφάνειες μέσω της μαρκετερί, μιας τεχνικής ένθεσης ξύλου που ιστορικά συνδέεται με την αναπαράσταση ψευδαισθήσεων και με το αναγεννησιακό studiolo, ιδιωτικούς χώρους αφιερωμένους στον στοχασμό και την περισυλλογή γύρω από πολύτιμα αντικείμενα.

Τα έργα, που δημιουργούνται σε συνεργασία με τεχνίτες στο Mysore της Ινδίας, κατασκευάζονται από ξύλα επιλεγμένα για τα φυσικά τους χρώματα και τις τονικές τους διακυμάνσεις, χωρίς τη χρήση χρώματος ή βαφής. Ταινία, συνδετήρες, χειρόγραφα, ακατέργαστος καμβάς και υλικά κορνιζαρίσματος μετασχηματίζονται σε περίπλοκες επιφάνειες από προσαρμοσμένα μεταξύ τους κομμάτια ξύλου.

Αυτή η διαδικασία μετάφρασης επιβραδύνει την άμεση αναγνώριση που συνήθως προκαλεί ένα διάσημο έργο τέχνης. Η απουσιάζουσα εικόνα εξακολουθεί να υπάρχει ως ανάμνηση ή προσδοκία, που ανακαλείται από το όνομα του καλλιτέχνη, ενώ η υποτιθέμενα δευτερεύουσα πλευρά του έργου γίνεται πρωταρχική: ένα προσωπικό αρχείο της υλικής και πολιτισμικής ζωής του αντικειμένου.

Ενώ το Area συγκέντρωνε ένα δίκτυο καλλιτεχνών, εμπόρων τέχνης, νυχτερινής ζωής, εκθεσιακών πρακτικών και θεάματος μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, οι πίσω όψεις του Bühler-Rose αποκαλύπτουν τις διαδρομές μέσω των οποίων τα έργα τέχνης κυκλοφορούν ανάμεσα σε γκαλερί, μουσεία, συλλέκτες και οίκους δημοπρασιών. Ανασυνθέτοντας αυτές τις κρυμμένες επιφάνειες, ο Bühler-Rose προτείνει μια ιστορία της τέχνης που δεν γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από τις εικόνες, αλλά και μέσα από τα αντικείμενα, τα υλικά τους ίχνη και τις σχέσεις που συσσωρεύονται γύρω τους.

Info