"Του Αιθέρα και της Θάλασσας": Η γλύπτρια Βένια Δημητρακοπούλου μετατρέπει την Ύδρα σε τόπο μυθικό

Νύμφες της θάλασσας, σειρήνες και μυθικά πλάσματα που μοιάζουν να κινούνται ανάμεσα στον βυθό και τον ουρανό συνθέτουν τον εικαστικό κόσμο της Βένιας Δημητρακοπούλου. Σμιλεμένες σε λευκό και ροδόχρωμο μάρμαρο, οι μορφές της συνομιλούν με τη θαλάσσια παράδοση της Μεσογείου και τη μοναδική φυσιογνωμία της Ύδρας.

Η έκθεση "Του Αιθέρα και της Θάλασσας" της γλύπτριας εγκαινιάζεται στις 31 Ιουλίου και διαρκεί εώς 28 Αυγούστου. Την έκθεση, που συνδιοργανώνεται από το ΓΑΚ/Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας και την γκαλερί Kourd, επιμελείται η Ελένη Βαροπούλου.

Όπως επισημαίνει η ίδια η Βένια Δημητρακοπούλου, η έκθεση αναπτύσσεται γύρω από ένα συνεχές πέρασμα ανάμεσα σε αντίθετους κόσμους: "το βαρύ και το ελαφρύ, το υδάτινο και το εναέριο, το ορατό και το αόρατο, την ύλη και την επιθυμία υπέρβασής της".

Η διαδρομή ξεκινά ήδη από την είσοδο του μουσείου, όπου δεσπόζει το μεγάλων διαστάσεων μεταλλικό έργο Anadyomene, το οποίο λειτουργεί ως προοίμιο της έκθεσης. Το γλυπτό έχει τοποθετηθεί στον χώρο από τα μέσα Ιουνίου, προετοιμάζοντας τον επισκέπτη για τη μετάβαση σε έναν κόσμο όπου η θάλασσα και ο αιθέρας συνυπάρχουν.

Στο εσωτερικό του μουσείου παρουσιάζονται μαρμάρινα γλυπτά, έργα από λεπτό χειροποίητο χαρτί, αλλά και η σειρά "Ωκεάνιοι Αιθέρες", έργα με σινική μελάνη που εξερευνούν, μέσα από τη δύναμη της γραμμής, τη μετάβαση ανάμεσα στο υδάτινο και το ουράνιο στοιχείο.

Η έκθεση αποτελεί συνέχεια της εικαστικής έρευνας της Δημητρακοπούλου γύρω από τον ελληνικό μύθο και το μάρμαρο. Μετά την περσινή της παρουσία στην Πάρο και τις Κυκλάδες, όπου τα έργα της συνομιλούσαν με μορφές όπως η Νίκη και η Γοργώ, η δημιουργός στρέφεται φέτος στην Ύδρα και στη θαλάσσια μυθολογία.

Όπως σημειώνει η επιμελήτρια Ελένη Βαροπούλου, στην έκθεση "οι Φτερούγες του Μύθου συναντούν τα Πτερύγια του Μύθου", δημιουργώντας μια φυσική συνέχεια ανάμεσα στους δύο εκθεσιακούς τόπους. Με σημείο αναφοράς το μάρμαρο, το μέταλλο και το χαρτί, η Βένια Δημητρακοπούλου συνθέτει έναν ποιητικό κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στην ύλη και το άυλο.