Μια συλλογή 6 διηγημάτων με ήρωες της καθημερινότητας, οι οποίοι αναμετρώνται με προσωπικούς δαίμονες, αλλά και τα συλλογικά αδιέξοδα της κοινωνίας έκανε την εμφάνισή της από τις εκδόσεις Κίχλη στα ράφια των βιβλιοπωλείων τον χειμώνα που μας πέρασε.
Πρόκειται για το βιβλίο Η φωλιά του συγγραφέα, Γιώργου Ψωμιάδη, ο οποίος προσφάτως βραβεύτηκε με το σχετικό Λογοτεχνικό Βραβείο Αναγνώστη 2026. Ο Γιώργος Ψωμιάδης γεννήθηκε το 1996, εργάζεται ως δημοσιογράφος και Η φωλιά είναι το πρώτο βιβλίο του.
Κοινός παράγοντας, που συνδέει τους ήρωες των διηγημάτων, από τον 45χρονο εργαζόμενο σε φαστφουντάδικο που συνομιλεί με την ψηφιακή Ματίλντα ως τον αρωματοποιό της τελευταίας ιστορίας, είναι το γεγονός ότι παρά τις δυσκολίες, αναζητούν κάτι που θα τους βγάλει από το αδιέξοδό τους. Τη δική τους φωλιά. Μια συνθήκη, ένα safe space, ένα στοιχείο που θα τους ανοίξει έναν φωτεινό δρόμο, μακριά από τη δυστοπία που ζουν.
Το "α" συζήτησε με τον συγγραφέα με αφορμή την πρόσφατη βράβευσή του, προκειμένου να τον γνωρίσουμε παραπάνω.
>Πριν από λίγες ημέρες σας απονεμήθηκε το Λογοτεχνικό Βραβείο Αναγνώστη 2026 στην κατηγορία Πρωτοεμφανιζόμενοι, -ες πεζογράφοι. Ποιες είναι οι πρώτες σκέψεις σας; Η βράβευση λειτουργεί ως ενθάρρυνση για το μέλλον ή φέρει μαζί της το βάρος των προσδοκιών;
Οι πρώτες σκέψεις είναι σκέψεις χαράς. Νιώθεις όμορφα που σε κάποιους ανθρώπους έχει αρέσει κάτι, για το οποίο δούλεψες πολύ. Είναι, επίσης, σκέψεις γεμάτες εκτίμηση προς αυτούς που αποφάσισαν να σε τιμήσουν με ένα τέτοιο βραβείο και προς εκείνους που αποφάσισαν να στηρίξουν εξ αρχής την έκδοση του βιβλίου. Είσαι ευγνώμων για τους ανθρώπους που το φρόντισαν και πίστεψαν σε αυτό, δίνοντάς του ζωή. Από εκεί και πέρα, νιώθω ότι η αναγνώριση αυτή λειτουργεί για εμένα ως ενθάρρυνση, χωρίς να με αποσπά βέβαια από την αφοσίωση που χρειάζεται η συγγραφική διαδικασία και από την προσπάθεια που αναγνωρίζω ότι αυτή απαιτεί. Ένας νέος συγγραφέας, μάλιστα, που βγάζει, όπως εγώ, το πρώτο του βιβλίο, εισέρχεται ίσως σε αχαρτογράφητα νερά. Και στο ταξίδι αυτό, ένα τέτοιο βραβείο θεωρώ πως αποτελεί μια ευχάριστη στιγμή. Από εκεί και πέρα, κάθε φορά που σκύβω πάνω από τη σελίδα για να γράψω, προσδοκώ, όπως και να ’χει, να πω μια ιστορία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και προσπαθώ πολύ να το καταφέρω, ελπίζοντας πως όταν οι αναγνώστες πάρουν το βιβλίο από το ράφι ενός βιβλιοπωλείου και το διαβάσουν, θα του δώσουν χώρο εντός τους και θα τους προκαλέσει κάποια συναισθήματα.
>Τα διηγήματα της συλλογής πραγματεύονται την εργασιακή αβεβαιότητα και την αποξένωση που επιφέρει η τεχνολογία, αγγίζοντας καίριους προβληματισμούς της γενιάς σας. Η βιωματική εμπειρία είναι προαπαιτούμενο για τη συγγραφή;
Ας πούμε πως η ύλη από την οποία γεννιέται μια ιστορία ίσως βρίσκεται σε ένα κουτί, όπου διάφορα στοιχεία μοχλεύονται με έναν τρόπο ιδιαίτερο, συχνά μη αντιληπτό πλήρως από τον συγγραφέα τρόπο, πριν αποκτήσουν σχήμα μέσα από τις λέξεις. Αυτό πάλι όσον αφορά το πώς την αντιλαμβάνομαι εγώ. Τα πράγματα που σε αφορούν, όψεις της κοινωνίας στην οποία ζεις, άλλες φορές καταστάσεις που αποτελούν προσωπικές εμπειρίες ή που εκτυλίσσονται σε ένα συλλογικό πλαίσιο, τρυπώνουν στο αισθητήριο σου και ενίοτε βρίσκουν και εκείνες τη θέση τους στις ιστορίες, ακόμη κι αν δεν είναι αυτός εξ αρχής ο σκοπός σου. Στη Φωλιά υπάρχουν ζητήματα όπως αυτά που αναφέρατε, τα οποία απασχολούν τη γενιά μου και που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, καθρεφτίζονται στις ιστορίες ως στοιχεία του περιβάλλοντος στο οποίο δρουν οι χαρακτήρες. Νιώθω πως σε αρκετές από αυτές τις ιστορίες ήταν, με κάποιο τρόπο, αναπόφευκτη η παρουσία τους.
>Η φωλιά είναι ένα βιβλίο που αποτελείται από διηγήματα. Νιώθετε πιο ασφαλής λογοτεχνικά με τη μικρή φόρμα ή μελλοντικά ενδέχεται να σας δούμε και σε άλλες μορφές, όπως ένα μυθιστόρημα;
Πάντα με γοήτευαν ως κατασκευές τα διηγήματα, ο τρόπος που μπορείς να παίξεις με τον χρόνο, η οικονομία που απαιτείται, ο τρόπος με τον οποίο καλείσαι να χτίσεις το βάθος των χαρακτήρων. Αν το διήγημα είναι μια "φωτογραφία", όπως το αποκάλεσε ο Χούλιο Κορτάσαρ, τότε με ενδιαφέρουν πολύ τα στοιχεία που αυτή περιλαμβάνει κάθε φορά. Όμως αυτό δεν είναι κάτι που με περιορίζει. Οι συγγραφικές προκλήσεις και οι πειραματισμοί μπορούν να είναι ιδιαίτερα γόνιμοι, γι’ αυτό και μου αρέσουν. Κάθε είδος, βέβαια, έχει τις δικές του απαιτήσεις και πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτές, αφού καταλήξεις στη φόρμα που έχει ανάγκη η εκάστοτε ιστορία και οι χαρακτήρες για να ξεδιπλωθούν. Δεν διστάζω να δοκιμάσω, λοιπόν, πράγματα όταν θεωρώ πως μια ιστορία το "ζητά". Θα δούμε πού θα μας βγάλει η διαδικασία αυτή στο μέλλον.
Διαβάστε Επίσης
>Εκτός από συγγραφέας, είστε και δημοσιογράφος. Μέσα σε ποιον από τους δύο χώρους νιώθετε περισσότερο στο στοιχείο σας;
Είναι δύο διαφορετικοί χώροι, δύο ασχολίες με διαφορετικούς σκοπούς, παρά το γεγονός ότι υπάρχει ως κοινή συνισταμένη η γραφή και η τριβή με το κείμενο. Η δημοσιογραφία είναι ένα επάγγελμα που κάνω από νεαρή ηλικία. Σε αυτή υπάρχουν πηγές, κανόνες, πραγματικές ιστορίες και γεγονότα που πρέπει να μεταφέρεις ή να αφηγηθείς. Από την άλλη, γράφω λογοτεχνία από μικρός. Κατέφευγα σε αυτή κάθε φορά που ένιωθα την ανάγκη να ανοίξω αυτή την πόρτα, όμως Η φωλιά ήταν το πρώτο μου βιβλίο. Νομίζω πως η "συχνότητα" στην οποία μπαίνει κάποιος που ασχολείται και με τα δύο είναι, σε κάθε περίπτωση, ξεχωριστή. Δεν έχω πρόβλημα να μπαίνω είτε στη μία είτε στην άλλη, όταν έρχεται η στιγμή να το κάνω.
>Κλείνοντας θα μπορούσατε να μας πείτε μερικούς αγαπημένους συγγραφείς ή/και βιβλία; Ή κάποιο βιβλίο που διαβάσατε τελευταία και θα προτείνατε στους αναγνώστες μας;
Έχω αδυναμία σε αρκετούς συγγραφείς. Ενδεικτικά, από την ξένη πεζογραφία θα πω τον Χούλιο Κορτάσαρ, τον Αλεχάντρο Ζάμπρα και τον Κόρμακ Μακάρθι. Αγαπώ, για παράδειγμα, το Κουτσό, τις Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα, τον Χιλιανό Ποιητή, τον Αιματοβαμμένο Μεσημβρινό. Και στην ελληνική πεζογραφία ισχύει το ίδιο. Πάλι ενδεικτικά, θα αναφέρω τον Δημήτρη Χατζή, τον Άκη Παπαντώνη, τον Γιάννη Παλαβό, αφού τρέφω μεγάλη εκτίμηση για το έργο τους (για παράδειγμα, το Διπλό Βιβλίο, την Τελευταία αρκούδα του δάσους", το Παιδί). Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά ακόμη ονόματα. Όσον αφορά ένα πρόσφατο ανάγνωσμα, θα πρότεινα στους αναγνώστες σας το 2666 του Roberto Bolaño. Το ολοκλήρωσα πρόσφατα και ακόμη νιώθω πως είμαι μέσα στο σύμπαν του. Το ίδιο ευελπιστώ να κάνει και σε όσους/όσες αποφασίσουν να το διαβάσουν.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
