Μία πολυμεσική προσέγγιση του πένθους ως κάτι παραπάνω από ένα μόνο προσωπικό βίωμα

Η Belle Santos παρουσιάζει την πρώτη ατομική της έκθεση "When I see the moon, it makes me weep" στην Αθήνα

Belle Santos: When I see the moon, it makes me weep

"Νόμιζα ότι ο κόσμος είχε σταματήσει – αλλά ήταν απλώς η ζωή μου που είχε κολλήσει σε ένα timelapse. Σε παράλληλους χρόνους".

Εστιάζοντας στους χώρους όπου το πένθος παραμένει –στον καταπιεσμένο θυμό, στην ενοχή ή τη ντροπή που είναι έτοιμες να εκραγούν, στα νανουρίσματα που τραγουδάμε τη νύχτα, στους κόμπους των μαντηλιών μας, σε μια ξεχασμένη ανάμνηση ή μέσα στη συλλογική εργασία του πένθους– η πρώτη ατομική έκθεση της Γερμανο-Καναδή καλλιτέχνις Belle Santos "When I see the moon, it makes me weep" προσεγγίζει το πένθος όχι μόνο ως προσωπικό βίωμα αλλά και ως κοινή εμπειρία που διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο.

Η πρακτική της Santos επηρεάζεται βαθιά από την εκπαίδευσή της ως σκηνογράφου και ενδυματολόγου, καθώς και από το διαρκές ενδιαφέρον της για τα υφάσματα σε σχέση με το σώμα μέσα στην περφόρμανς. Το έργο της εξετάζει σύγχρονες μορφές πένθους, ενώ ταυτόχρονα αγγίζει τα κοινωνικοπολιτικά ταμπού που περιβάλλουν το θέμα.

Ποιες πρακτικές είναι απαραίτητες για να βρούμε έναν δρόμο προς το πένθος;
Ποιες υφές και ποιες μυρωδιές προσφέρουν παρηγοριά;
Ποιες ρουτίνες και ποιες χειρονομίες προσφέρουν σταθερότητα όταν όλα γύρω μοιάζουν ασταθή και εκτός τόπου;
Ποια κοινότητα μας κρατά όταν νιώθουμε πιο μόνοι από ποτέ;
Πώς συνεχίζουμε – όχι παρά τον πόνο, αλλά μαζί με αυτόν;
Πώς να μην ξεχάσουμε;

Τα έργα της προκύπτουν μέσα από στενές συνεργασίες με μουσικούς, περφόρμερ, καλλιτέχνες και φίλους. Μαζί έχουν αναπτύξει μια πολυεπίπεδη ερευνητική διαδικασία γύρω από πρακτικές και εικόνες του πένθους, καθώς και γύρω από αρχαία και σύγχρονα τελετουργικά θρήνου σε σχέση με την περφόρμανς. Τα αποτελέσματα αυτών των συνεργασιών –ορισμένες από τις οποίες εκτείνονται σε διάστημα πολλών ετών– παρουσιάζονται για πρώτη φορά μαζί σε αυτή την έκθεση.

Belle Santos: When I see the moon, it makes me weep

Έχοντας κουβαλήσει διαφορετικές μορφές πένθους μέσα στην καρδιά της, η καλλιτέχνις επιθυμεί να προσφέρει έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να κρατήσει τη δική του απώλεια – έναν χώρο που λειτουργεί ως δοχείο μνήμης, επιτρέποντας στις αναμνήσεις να εισέλθουν και ίσως να νιώσει κανείς λιγότερο μόνος μέσα στη μοναξιά της θλίψης.

Aπό τις 13 έως τις 31 Μαρτίου 2026 στο Ammophila Space παρουσιάζονται τρία έργα βίντεο, που αποτελούν περφόρμανς που δημιουργήθηκαν στο Κιότο και στο Βερολίνο: μια εγκατάσταση με πολυκάναλο ηχητικό έργο από νανουρίσματα και θρήνους για το φεγγάρι, καθώς και μια ειδική συνεργασία με την αρωματοποιό Meabh McCurtin (International Flavors & Fragrances – IFF), η οποία δημιούργησε το άρωμα των δακρύων, του λεμονιού και ενός αποσταγμένου μορίου Agarwood – της θεραπευτικής ρητίνης που παράγεται από ένα τραυματισμένο δέντρο. Μέσα από αυτά τα έργα η καλλιτέχνις εξερευνά διαφορετικές ατμόσφαιρες και εκφράσεις του πένθους.

Όπως το φεγγάρι, η θλίψη δεν εξαφανίζεται ποτέ πλήρως· όμως κάποιες μέρες το φωτεινό του φως μπορεί να προσφέρει παρηγοριά μέσα στο σκοτάδι της νύχτας.

Βιογραφικό σημείωμα καλλιτέχνις

Belle Santos

Η Belle Santos είναι καλλιτέχνις με έδρα το Βερολίνο και δραστηριοποιείται στους τομείς της εγκατάστασης, της περφόρμανς, της σκηνογραφίας και του σχεδιασμού κοστουμιών. Υπήρξε υπότροφος του Saison Foundation στο Τόκιο και έχει λάβει υποτροφίες φιλοξενίας στο Goethe-Institut Villa Kamogawa στο Κιότο και στη Cité Internationale des Arts στο Παρίσι. Το έργο της εξερευνά το πένθος, τη βία, την κοριτσίστικη ηλικία και το τραύμα, με ιδιαίτερη έμφαση στη διασταύρωσή τους με την κοινωνική τάξη.

Πληροφορίες
Εγκαίνια: Παρασκευή 13 Μαρτίου (7-9:30 μ.μ.)
Ώρες Λειτουργίας: Πέμπτη – Σάββατο, 6-9 μ.μ.
Τοποθεσία: Ammophila Space (Αραπάκη 120, Καλλιθέα, 17676)

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Belle Santos: When I see the moon, it makes me weep

  • Μεικτά Μέσα

Εστιάζοντας στους χώρους όπου το πένθος παραμένει –στον καταπιεσμένο θυμό, στην ενοχή ή τη ντροπή που είναι έτοιμες να εκραγούν, στα νανουρίσματα που τραγουδάμε τη νύχτα, στους κόμπους των μαντηλιών μας, σε μια ξεχασμένη ανάμνηση ή μέσα στη συλλογική εργασία του πένθους– η έκθεση «When I see the moon, it makes me weep» προσεγγίζει το πένθος όχι μόνο ως προσωπικό βίωμα αλλά και ως κοινή εμπειρία που διαμορφώνεται μέσα στον χρόνο.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Τέχνες

Οι "Ήχοι Σιωπής" είναι ένας διάλογος ανάμεσα στην ένταση, το χρώμα και τη σιωπή

Χρώματα και κινήσεις συγκρούονται, αφήνοντας ίχνη ενός εσώτερου ήχου κορύφωσης. Όταν όλα εξαντληθούν απομένει η σιωπή, όχι σαν κενό, αλλά ως κάθαρση.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
17/11/2026

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου συνομιλεί στη Στέγη με την Bella Freud

Για την Bella Freud, η απλή ερώτηση "Μπορείς να μου πεις τι φοράς σήμερα;" λειτουργεί σαν πρίσμα που μπορεί να ανοίξει σχεδόν οποιαδήποτε συζήτηση.

Μια Νομπελίστρια γράφει για τη δικτατορία όπως κανείς άλλος

Επέτειος του Πολυτεχνείου σήμερα και διαβάζουμε τις Ανθρώπινες πράξεις της νομπελίστριας Χαν Γκανγκ, ένα από τα πιο σπαρακτικά βιβλία για τη δικτατορία, την καταστολή και τη μνήμη.

Γιατί δεν γνωρίζουμε τον Χρήστο Παπούλια όσο θα έπρεπε;

Με αφορμή την πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση "Αδύναμα έργα. Η αρχιτεκτονική του Χρήστου Παπούλια και οι φίλοι του" στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη συζητάμε με τους επιμελητές για τη σημασία του έργου του για την μετατόπιση του βλέμματος και των προϋποθέσεων της συζήτησης.

"Ex Machina": Η νέα ατομική έκθεση ζωγραφικής του Άρη Γουρνιζάκη

Ο καλλιτέχνης παρουσιάζει στο ApArt Club House ένα εικαστικό ημερολόγιο αφιερωμένο στο πάθος του για τις μηχανές και την ελευθερία.

Πάρτυ στο Closer με αφορμή ένα βιβλίο για το σινεμά

Το βιβλίο "Μια αρχιτεκτονική του βλέμματος-Το κινηματογραφικό έργο του Βασίλη Μαζωμένου" του Βασίλη Γουδέλη γίνεται αφορμή για μια βραδιά με ποτό, μουσική και χορό.

Η έκθεση "Amentia Vlamentia" του Διονύση Καβαλλιεράτου στην γκαλερί Bernier/Eliades

Μέσα από σχέδια, γλυπτά και μια νέα ταινία μικρού μήκους, ο καλλιτέχνης καθρεφτίζει με καυστικό χιούμορ τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.