Η επίδραση της τεχνολογίας στη σύγχρονη ζωή μέσα από τις νέες εκθέσεις του ΕΜΣΤ

Ο καινούργιος κύκλος των χειμερινών ατομικών εκθέσεων του μουσείου εγκαινιάζεται στα τέλη αυτής της εβδομάδας, με μια περφόρμανς από τη Hannah Toticki.

Ερικα Σκούρτη, Άποψη Εγκατάστασης ΕΜΣΤ

Το ΕΜΣΤ παρουσιάζει τον κύκλο των χειμερινών ατομικών του εκθέσεων με θεματικό επίκεντρο την επίδραση που ασκεί το διαδίκτυο, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η σύγχρονη οικονομία της τεχνολογίας στις σχέσεις και τη σύγχρονη ζωή. Το σύνολο των ατομικών εκθέσεων από Έλληνες και διεθνείς καλλιτέχνες εγκαινιάζεται το Σάββατο 28/1, με ελεύθερη είσοδο για όλους. 

Με τις εκθέσεις του Μιχαήλ Καρίκη, της Ελένης Μπαγάκη, της Έρικας Σκούρτη, της Hannah Toticki, του Melanie Bonajo και την in situ ζωγραφική εγκατάσταση του Dan Perjovschi υφαίνεται μια εκθεσιακή διαδρομή που εκτείνεται σε όλο το Μουσείο, με κεντρικό άξονα τη μεγάλη ομαδική έκθεση "Modern Love. Η αγάπη στα χρόνια της Ψυχρής Οικειότητας", η οποία εγκαινιάστηκε τον Δεκέμβριο του '22.

Οι εκθέσεις

Hannah Toticki. Τα πάντα, παντού, διαρκώς

Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων – Ισόγειο
Επιμέλεια: Ιόλη Τζανετάκη

Hannah Toticki. Τα πάντα, παντού, διαρκώς
Hannah Toticki. Installation view (left to right): Shawl for Double Shift no.1, 2016; Trading Jacket for Believers, 2016; Prayers Protection, 2016. Courtesy of the artist Photo: David Stjernholm

Η ατομική έκθεση της Hannah Toticki με τίτλο Τα πάντα, παντού, διαρκώς είναι η πρώτη παρουσίαση του έργου της καταξιωμένης Δανής καλλιτέχνιδας στην Ελλάδα και η πρώτη εκτεταμένη μουσειακή της έκθεση στην Ευρώπη. Η Toticki έχει αναπτύξει μια προσωπική εικαστική γλώσσα η οποία εμπνέεται από τη μόδα, το design, το θέατρο και την ποπ κουλτούρα. Τα γλυπτά και οι εγκαταστάσεις της συχνά σχετίζονται άμεσα με το ανθρώπινο σώμα και μοιάζουν σε πρώτο επίπεδο με έπιπλα, αξεσουάρ ή ρούχα. Η έκθεση εξετάζει τη συναισθηματική αρχιτεκτονική που δημιουργούν τα εργασιακά περιβάλλοντα στις δυτικές κοινωνίες, τον ρόλο της κοινωνικής αναπαραγωγής στις σύγχρονες κουλτούρες της εργασίας, τις επιπτώσεις της εξουθένωσης στην καθημερινότητά μας, την εξάρτηση από την εργασία και την εργασιακή ζωή ως μορφές μιας ενδεχόμενης κοσμικής θρησκείας, και τον προβληματικό ρόλο της αϋπνίας σε μια κοινωνία που παλεύει για παραγωγικότητα, επιτάχυνση και ανάπτυξη.

Η έκθεση χωρίζεται σε κεφάλαια που αντιστοιχούν σε διάφορες πτυχές της πρακτικής της Toticki.

Περφόρμανς

Hannah Toticki, In Sacred Work (2016/2022)
Στo πλαίσιo των εγκαινίων θα παρουσιαστεί η περφόρμανς της Ηannah Toticki In Sacred Work (Eις μίαν ιεράν εργασίαν). Πρόκειται για μια μουσική περφόρμανς-επίδειξη μόδας με ρούχα που παραπέμπουν σε στολές εργασίας και ιερατικά άμφια, σχεδιασμένα από την Hannah Toticki, και συγχρόνως ένα βίντεο-καραόκε με χακαρισμένους στίχους από γνωστές ποπ επιτυχίες που μιλούν για τη σύγχρονη εργασιακή ζωή, για την εργασία ως νέα κοσμική θρησκεία, για τη διαχείριση του άγχους, το ανθρώπινο δυναμικό, την προέλευση της αμειβόμενης εργασίας και τη σύνταξη βιογραφικών ως μια πράξη προσευχής και νηστείας.
Η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο.

Η Hannah Toticki συμμετέχει επίσης στην έκθεση "Modern Love. Η αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας", με μια σειρά έργων που πραγματεύονται τη σχέση τεχνολογίας και διαπροσωπικών επαφών.

Ελένη Μπαγάκη. Something like a poem, a nude and flowers in a vase 

Project Room 1
Επιμέλεια: Τίνα Πανδή

Ελένη Μπαγάκη. Something like a poem, a nude and flowers in a vase
Man with long hair (the wind had ceased), 2022. Λάδι σε καμβά 120 x 130 εκ. Ευγενική παραχώρηση της Γκαλερί Ελένη Κορωναίου και της καλλιτέχνιδας

Το έργο της Ελένης Μπαγάκη περιλαμβάνει ζωγραφικά έργα, γλυπτά, σχέδια, κείμενα, βιβλία, βίντεο και σημειώσεις. Η Μπαγάκη διαπλέκει σε νέες αφηγήσεις προσωπικές εμπειρίες και επινοημένα συμβάντα και διερευνά ζητήματα γύρω από τις σχέσεις, τη σεξουαλικότητα, τις έμφυλες αναπαραστάσεις ή την εργασιακή επισφάλεια, κατασκευάζοντας μια ανοιχτή αυτομυθοπλασία. Στην καλλιτεχνική της πρακτική παίζουν κεντρικό ρόλο η νομαδική περιπλάνηση και η φυγή ως υπαρξιακή συνθήκη και αναζήτηση μιας αίσθησης του ανήκειν.

Η έκθεση στο ΕΜΣΤ αναπτύσσεται με πυρήνα μια σειρά ζωγραφικά έργα – συνθέσεις ανθρώπινων μορφών που στέκονται μόνες ή αλληλεπιδρούν σε φυσικά τοπία. Αφετηρία για τη δημιουργία των ανδρικών κυρίως γυμνών σωμάτων είναι η επιθυμία: η ονειρική ζωγραφική της Μπαγάκη παράγεται, όπως τονίζει η ίδια, από και για την επιθυμία. Η σωματική έλξη, η ερωτική παρατήρηση, η ηδονοβλεπτική διάθεση διαμορφώνουν τη σχέση της καλλιτέχνιδας με τα απεικονιζόμενα σώματα και το περιβάλλον τους. Μέσα από τη συλλειτουργία ζωγραφικής, σχεδίων, ηχητικών έργων και κειμένων, η έκθεση διαμορφώνεται ως μια συνθήκη ονειρικής περιπλάνησης και παρατήρησης πάνω στην επιθυμία, τη σεξουαλικότητα, και την ερωτική αναζήτηση.

Η έκθεση συνοδεύεται από ψηφιακό κατάλογο.

Έρικα Σκούρτη. Όλα τα πρόσωπά σου (Profiles of You)

Project Room 2
Επιμέλεια: Δάφνη Βιτάλη

Έρικα Σκούρτη. Όλα τα πρόσωπά σου (Profiles of You)
Έρικα Σκούρτη, Too Deep, 2019 Κολάζ

Η Έρικα Σκούρτη στο έντονα αυτοβιογραφικό της έργο χρησιμοποιεί το χιούμορ, την ειρωνεία, την παρωδία και την αυτοέκθεση, για να πραγματευτεί θέματα που αφορούν το συναίσθημα, την οικειότητα, την εργασία, την αμφιβολία και την αυτοβελτίωση, αλλά και το ρόλο του καλλιτέχνη σε σχέση με την τεχνολογία. Το έργο της αποτελεί μια ανοιχτή διαδικασία αυτοαφήγησης, όπου η προσωπική βιογραφία συναντά τη συλλογικότητα, το προσωπικό συνδιαλέγεται με το πολιτικό και η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία.

Η εικαστική πρακτική της ξεκινά από μια διαδικασία παρατήρησης του εαυτού και από τη συστηματική καταγραφή της καθημερινής ζωής μέσα από τη δημιουργία έντυπων και οπτικοακουστικών ημερολογίων. Κάνοντας συστηματική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των εφαρμογών του κινητού τηλεφώνου της, η Σκούρτη επανεπεξεργάζεται τα προσωπικά της αρχεία και δημιουργεί κειμενικά έργα σε ύφασμα ή χαρτί, αλλά και περφόρμανς, βίντεο και κολάζ που τα διακρίνει η lo-fi, ωμή και σπασμένη αισθητική. Οι θεατές γίνονται ηδονοβλεπτικά μάρτυρες της προσωπικής της ζωής και αναγνώστες φράσεων, λέξεων και εννοιών με ανοιχτό και πολλαπλό νόημα. Η έκθεση στο ΕΜΣΤ αποτελεί την πρώτη ατομική της έκθεση στην Ελλάδα και την πρώτη της μεγάλη μουσειακή έκθεση.
Η έκθεση συνοδεύεται από ψηφιακό κατάλογο.

Μιχαήλ Καρίκης. Γιατί είμαστε μαζί

4ος Όροφος
Επιμέλεια: Σταμάτης Σχιζάκης

Μιχαήλ Καρίκης. Γιατί είμαστε μαζί
Μιχαήλ Καρίκης. The Weather Orchestra [Η μετεωρολογική ορχήστρα], 2022. Πολυκάναλη βιντεοεγκατάσταση. Ψηφιακό βίντεο υψηλής ανάλυσης με ηχητικό περιβάλλον. Διάρκεια: 11' 25'' Βίντεοστιγμιότυπο. Ευγενική παραχώρηση του καλλιτέχνη

Η έκθεση αποτελεί την πρώτη στην Ελλάδα διεξοδική παρουσίαση του έργου του διεθνώς αναγνωρισμένου Έλληνα καλλιτέχνη Μιχαήλ Καρίκη. Δίνει τη δυνατότητα στο κοινό να γνωρίσει την πολυδιάστατη πρακτική ενός εξέχοντα εκπροσώπου της διασποράς, ο οποίος έχει διαγράψει σημαντική πορεία στο εξωτερικό. Το έργο του Καρίκη διακρίνεται για την προσωπική του συμμετοχική πρακτική, που συνδυάζει βίντεο και ήχο και στοχεύει στην ανάδειξη κοινωνικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών εντάσεων από το παρόν και την πρόσφατη ιστορία. Σε συνεργασία πάντα με ομάδες ανθρώπων, όπως μαθητές, εργαζόμενους, συνταξιούχους ή ακτιβιστές, και αντλώντας έμπνευση από την παγκόσμια βιομηχανική και πολιτική ιστορία, τη λογοτεχνία και τη μουσική πρωτοπορία, ο καλλιτέχνης ενορχηστρώνει και καταγράφει μουσικά συμβάντα που διανοίγουν χαραμάδες ελπίδας σε ένα μέλλον το οποίο προδιαγράφεται δυσοίωνο.

Η έκθεση δομείται πάνω σε έξι κομβικές βιντεο-ηχητικές εγκαταστάσεις από την καλλιτεχνική πορεία του Μιχαήλ Καρίκη την τελευταία δεκαετία: Weather Orchestra (2022), Surging Seas (2022), Ferocious Love (2020), No Ordinary Protest (2018), Children of Unquiet (2014) και Sounds from Beneath (2011-2012). Οι εγκαταστάσεις αυτές συμπληρώνονται και αναπτύσσονται περαιτέρω μέσα από επιλεγμένα έργα, φωτογραφίες, κείμενα και εγκαταστάσεις μικρότερης κλίμακας. Κοινός παρονομαστής των έργων είναι η ιδιαίτερη πολυφωνική ποιητική του Καρίκη, η οποία, μέσα από διαφορετικές αφηγήσεις και μια αίσθηση αλληλεγγύης, συνδέει ομάδες ανθρώπων που αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον. 

Melanie Bonajo. Progress vs Regress

Αίθουσα προβολών – Μεσοπάτωμα

Melanie Bonajo. Progress vs Regress
Progress vs. Regress, 2016. Βιντεοστιγμιότυπο HD φιλμ, 53’20’’. Ευγενική παραχώρηση: καλλιτέχνης & AKINCI

Με τα βίντεο, τις περφόρμανς, τις φωτογραφίες και τις εγκαταστάσεις του, το Melanie Bonajo προτείνει εναλλακτικές, αντικαταναλωτικές μεθόδους για την επανασύνδεση μεταξύ των ανθρώπων, για τη διερεύνηση της σεξουαλικότητας, της οικειότητας, της τρυφερότητας και των συναισθημάτων. Τα πειραματικά ντοκιμαντέρ του παρουσιάζουν συχνά ομάδες στο περιθώριο της κοινωνίας και υπογραμμίζουν τη σημασία μιας ισχυρής αίσθησης της κοινότητας, της ισότητας και των πολιτικών του σώματος.

Το "Progress vs Regress" διερευνά την επίδραση των τεχνολογικών καινοτομιών στους πρεσβύτερους πολίτες, οι οποίοι έχουν βιώσει τις πιο ξαφνικές αλλαγές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μέσα από τις προσωπικές, συγκινητικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, η ταινία απεικονίζει τις ανάγκες, τις προσδοκίες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια γενιά που προσπαθεί να ενσωματωθεί σε μια κοινωνία συνεχούς εξέλιξης, η οποία απαιτεί αποτελεσματικότητα και ταχύτητα. Παράλληλα, είναι μια ιστορία για το φόβο του να μείνει κανείς πίσω όσο μεγαλώνει και για τον τρόπο με τον οποίο περιθωριοποιούνται κοινωνικά οι πρεσβύτεροι πολίτες ως ομάδα χωρίς οικονομική αξία.

Το Melanie Bonajo συμμετέχει επίσης στην έκθεση "Modern Love. Η αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας" με το έργο "Night Soil – Economy of Love", με θέμα ένα κίνημα σεξεργατριών που βλέπουν τη δουλειά τους ως έναν τρόπο για να διεκδικήσουν οι γυναίκες ισχύ σε μια ανδροκρατούμενη ζώνη απόλαυσης.

Dan Perjovschi. The Long Wall Report (Σχέδιο σε τοίχο, ΕΜΣΤ In Situ)

Ισόγειο
Επιμέλεια: Άννα Μυκονιάτη

Dan Perjovschi. The Long Wall Report
© Δημήτρης Τζαμτζής
Dan Perjovschi. The Long Wall Report, 2023. Άποψη εγκατάστασης στο ΕΜΣΤ

Από τη δεκαετία του 1990 και μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, ο Perjovschi έχει γίνει διεθνώς γνωστός για τα γελοιογραφικά σχέδιά του σε μουσεία, μπιενάλε, δημόσιους οργανισμούς, καθώς και στον δημόσιο χώρο. Οι χαρακτηριστικές εικόνες του, φτιαγμένες με ανεξίτηλους μαύρους μαρκαδόρους, εμπνέονται από την επικαιρότητα, την πολιτική, τα κοινωνικά ζητήματα και τις σύγχρονες παθογένειες. Με χιουμοριστική, αιχμηρή, κριτική ματιά, ο Perjovschi σχολιάζει τις πρόσφατες παγκόσμιες συρράξεις, τις πολιτισμικές προκαταλήψεις, φλέγοντα ζητήματα όπως οι ταυτότητες, το προσφυγικό και οι θρησκευτικές συγκρούσεις, αλλά και τις καταναλωτικές μας συνήθειες και τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Ο Perjovschi έχει μετατρέψει το σχέδιο σε εργαλείο πληροφόρησης, πολιτικού σχολιασμού και ακτιβισμού.

Εκφράζοντας δύσκολες ιδέες με γρήγορα εκτελεσμένα, αυθόρμητα σχέδια, η πρακτική του Perjovschi δείχνει ότι η τέχνη μπορεί να είναι πολιτική και κριτική χωρίς να είναι διδακτική και ηθικολογική. Για την πρώτη του ατομική μουσειακή έκθεση στην Ελλάδα, ο Perjovschi δημιουργεί μια καινούρια, μεγάλης κλίμακας τοιχογραφία, σχεδόν 30 μέτρων, απευθείας στον μεγαλύτερο τοίχο του φουαγιέ του ΕΜΣΤ. Ο Perjovschi έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκθέσεις, καθώς και σε λογοτεχνικά και πολιτικά περιοδικά, όπως το Contrapunct 22, το πρώτο ανεξάρτητο αντιπολιτευτικό εβδομαδιαίο περιοδικό που εκδόθηκε στη Ρουμανία μετά τη Δημοκρατική Επανάσταση.

Νέα πολιτική ανάδειξης των καλλιτεχνών της συλλογής

Σύμφωνα με τη Δήλωση Αποστολής και τη νέα πολιτική αγορών του ΕΜΣΤ, πλέον ο 4ος όροφος θα είναι αφιερωμένος σε περιοδικές εκθέσεις, σε ατομικές εκθέσεις με στόχο την ανάδειξη καλλιτεχνών της συλλογής, και σε εκθέσεις με ιδιαίτερο ιστορικό και καλλιτεχνικό ενδιαφέρον για την ελληνική σύγχρονη τέχνη - καθιστώντας τον χώρο αυτό πιο ευέλικτο ως προς την χρήση του. Με την συνεισφορά της αρχιτεκτόνισσας και υπεύθυνης παραγωγής του ΕΜΣΤ Ηρώς Νικολακέα, η διάταξη και ο σχεδιασμός του χώρου έχουν αλλάξει, δημιουργώντας μια εντελώς νέα εικόνα και εμπειρία επίσκεψης.

Παράλληλα, η ομάδα του Μουσείου εργάζεται για την ενσωμάτωση και αξιοποίηση των 140 έργων από την Δωρεά Δημήτρη Δασκαλόπουλου, τη σημαντικότερη στη μέχρι τώρα ιστορία του Μουσείου.

Εγκαίνια: 28/1 (11 π.μ. - 8 μ.μ.) | Είσοδος ελεύθερη

Περφόρμανς της Hannah Toticki, "In Sacred Work (Eις μίαν ιεράν εργασίαν)", στο φουαγιέ του Μουσείου, 6 μ.μ. & 8.30 μ.μ.

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Hannah Toticki. Τα πάντα, παντού, διαρκώς

  • Γλυπτική

Η Toticki έχει αναπτύξει μια προσωπική εικαστική γλώσσα η οποία εμπνέεται από τη μόδα, το design, το θέατρο και την ποπ κουλτούρα. Τα γλυπτά και οι εγκαταστάσεις της συχνά σχετίζονται άμεσα με το ανθρώπινο σώμα και μοιάζουν σε πρώτο επίπεδο με έπιπλα, αξεσουάρ ή ρούχα. Η έκθεση εξετάζει τη συναισθηματική αρχιτεκτονική που δημιουργούν τα εργασιακά περιβάλλοντα στις δυτικές κοινωνίες, τον ρόλο της κοινωνικής αναπαραγωγής στις σύγχρονες κουλτούρες της εργασίας, τις επιπτώσεις της εξουθένωσης στην καθημερινότητά μας, την εξάρτηση από την εργασία και την εργασιακή ζωή ως μορφές μιας ενδεχόμενης κοσμικής θρησκείας, και τον προβληματικό ρόλο της αϋπνίας σε μια κοινωνία που παλεύει για παραγωγικότητα, επιτάχυνση και ανάπτυξη.

Modern Love. Η αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας

  • Μεικτά Μέσα

Μια ομαδική έκθεση που εξερευνά την «H αγάπη στα χρόνια της ψυχρής οικειότητας». Η ψηφιακή τεχνολογία και το διαδίκτυο απασχολούν εδώ τους καλλιτέχνες: η επιρροή τους στις σύγχρονες κοινωνίες, η σχέση τους με τον εργασιακό τομέα, το σώμα και το λόγο. Ο υπότιτλός της έκθεσης είναι δανεισμένος από το βιβλίο της Eva Illouz, «Cold Intimacies: The Making of Emotional Capitalism», που αναλύει πώς οι σύγχρονες στενές, οικείες σχέσεις καθορίζονται όλο και περισσότερο από οικονομικά και πολιτικά μοντέλα διαπραγμάτευσης και ανταλλαγής.

Έρικα Σκούρτη. Όλα τα πρόσωπά σου (Profiles of You)

  • Μεικτά Μέσα

Η Έρικα Σκούρτη στο έντονα αυτοβιογραφικό της έργο χρησιμοποιεί το χιούμορ, την ειρωνεία, την παρωδία και την αυτοέκθεση, για να πραγματευτεί θέματα που αφορούν το συναίσθημα, την οικειότητα, την εργασία, την αμφιβολία και την αυτοβελτίωση, αλλά και το ρόλο του καλλιτέχνη σε σχέση με την τεχνολογία. Το έργο της αποτελεί μια ανοιχτή διαδικασία αυτοαφήγησης, όπου η προσωπική βιογραφία συναντά τη συλλογικότητα, το προσωπικό συνδιαλέγεται με το πολιτικό και η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία. Η εικαστική πρακτική της ξεκινά από μια διαδικασία παρατήρησης του εαυτού και από τη συστηματική καταγραφή της καθημερινής ζωής μέσα από τη δημιουργία έντυπων και οπτικοακουστικών ημερολογίων. Κάνοντας συστηματική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των εφαρμογών του κινητού τηλεφώνου της, η Σκούρτη επανεπεξεργάζεται τα προσωπικά της αρχεία και δημιουργεί κειμενικά έργα σε ύφασμα ή χαρτί, αλλά και περφόρμανς, βίντεο και κολάζ που τα διακρίνει η lo-fi, ωμή και σπασμένη αισθητική.

Melanie Bonajo. Progress vs Regress

  • Μεικτά Μέσα

Με τα βίντεο, τις περφόρμανς, τις φωτογραφίες και τις εγκαταστάσεις του, το Melanie Bonajo προτείνει εναλλακτικές, αντικαταναλωτικές μεθόδους για την επανασύνδεση μεταξύ των ανθρώπων, για τη διερεύνηση της σεξουαλικότητας, της οικειότητας, της τρυφερότητας και των συναισθημάτων. Τα πειραματικά ντοκιμαντέρ του παρουσιάζουν συχνά ομάδες στο περιθώριο της κοινωνίας και υπογραμμίζουν τη σημασία μιας ισχυρής αίσθησης της κοινότητας, της ισότητας και των πολιτικών του σώματος.

Μιχαήλ Καρίκης. Γιατί είμαστε μαζί

  • Μεικτά Μέσα

Το έργο του Καρίκη διακρίνεται για την προσωπική του συμμετοχική πρακτική, που συνδυάζει βίντεο και ήχο και στοχεύει στην ανάδειξη κοινωνικών, πολιτικών και περιβαλλοντικών εντάσεων από το παρόν και την πρόσφατη ιστορία. Σε συνεργασία πάντα με ομάδες ανθρώπων, όπως μαθητές, εργαζόμενους, συνταξιούχους ή ακτιβιστές, και αντλώντας έμπνευση από την παγκόσμια βιομηχανική και πολιτική ιστορία, τη λογοτεχνία και τη μουσική πρωτοπορία, ο καλλιτέχνης ενορχηστρώνει και καταγράφει μουσικά συμβάντα που διανοίγουν χαραμάδες ελπίδας σε ένα μέλλον το οποίο προδιαγράφεται δυσοίωνο. Η έκθεση δομείται πάνω σε έξι κομβικές βιντεο-ηχητικές εγκαταστάσεις από την καλλιτεχνική πορεία του Μιχαήλ Καρίκη την τελευταία δεκαετία: Weather Orchestra (2022), Surging Seas (2022), Ferocious Love (2020), No Ordinary Protest (2018), Children of Unquiet (2014) και Sounds from Beneath (2011-2012). Οι εγκαταστάσεις αυτές συμπληρώνονται και αναπτύσσονται περαιτέρω μέσα από επιλεγμένα έργα, φωτογραφίες, κείμενα και εγκαταστάσεις μικρότερης κλίμακας. Κοινός παρονομαστής των έργων είναι η ιδιαίτερη πολυφωνική ποιητική του Καρίκη, η οποία, μέσα από διαφορετικές αφηγήσεις και μια αίσθηση αλληλεγγύης, συνδέει ομάδες ανθρώπων που αγωνίζονται για ένα καλύτερο μέλλον.

Dan Perjovschi. The Long Wall Report

  • Ζωγραφική

Ο Perjovschi έχει μετατρέψει το σχέδιο σε εργαλείο πληροφόρησης, πολιτικού σχολιασμού και ακτιβισμού. Εκφράζοντας δύσκολες ιδέες με γρήγορα εκτελεσμένα, αυθόρμητα σχέδια, η πρακτική του Perjovschi δείχνει ότι η τέχνη μπορεί να είναι πολιτική και κριτική χωρίς να είναι διδακτική και ηθικολογική. Για την πρώτη του ατομική μουσειακή έκθεση στην Ελλάδα, ο Perjovschi δημιουργεί μια καινούρια, μεγάλης κλίμακας τοιχογραφία, σχεδόν 30 μέτρων, απευθείας στον μεγαλύτερο τοίχο του φουαγιέ του ΕΜΣΤ.

Ελένη Μπαγάκη. Something like a poem, a nude and flowers in a vase

  • Ζωγραφική

Το έργο της Ελένης Μπαγάκη περιλαμβάνει ζωγραφικά έργα, γλυπτά, σχέδια, κείμενα, βιβλία, βίντεο και σημειώσεις. Η Μπαγάκη διαπλέκει σε νέες αφηγήσεις προσωπικές εμπειρίες και επινοημένα συμβάντα και διερευνά ζητήματα γύρω από τις σχέσεις, τη σεξουαλικότητα, τις έμφυλες αναπαραστάσεις ή την εργασιακή επισφάλεια, κατασκευάζοντας μια ανοιχτή αυτομυθοπλασία. Στην καλλιτεχνική της πρακτική παίζουν κεντρικό ρόλο η νομαδική περιπλάνηση και η φυγή ως υπαρξιακή συνθήκη και αναζήτηση μιας αίσθησης του ανήκειν. Η έκθεση στο ΕΜΣΤ αναπτύσσεται με πυρήνα μια σειρά ζωγραφικά έργα – συνθέσεις ανθρώπινων μορφών που στέκονται μόνες ή αλληλεπιδρούν σε φυσικά τοπία. Αφετηρία για τη δημιουργία των ανδρικών κυρίως γυμνών σωμάτων είναι η επιθυμία: η ονειρική ζωγραφική της Μπαγάκη παράγεται, όπως τονίζει η ίδια, από και για την επιθυμία.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ)

Λεωφ. Καλλιρρόης & Αμ. Φραντζή (πρώην εργοστάσιο Φιξ)
  • Εικαστικά

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Τέχνες

"The Living Oracle": Το Okay Initiative space μετατρέπεται σε ένα εικαστικό μαντείο

Η Γερμανίδα καλλιτέχνιδα Lucia Graf φέρνει τη νέα της έκθεση στην Αθήνα και διερευνά τις διάφορες τεχνικές μαντείας.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
29/03/2023

"Orbital Objects": Ένας κόσμος αντιθέσεων δημιουργείται στη Citronne

Ο Παντελής Χανδρής παρουσιάζει μια νέα εγκατάσταση με γλυπτά, ζωγραφικά έργα και σχέδια.

"Η Ακαδημία της Περιπέτειας: Απαγορεύονται οι Άνθρωποι!": Το πρώτο βιβλίο της σειράς νεανικής λογοτεχνίας "Dungeon Academy"

Μια εικονογραφημένη περιπέτεια που δείχνει στα παιδιά ότι ακόμα και αν κάποιος είναι διαφορετικός, όλοι μπορούν να γίνουν ήρωες…

Ο διαχρονικός "Διάλογος" του Διονύσιου Σολωμού ζωντανεύει μέσα από τα εικαστικά έργα του Μανώλη Χάρου

Επισκεφθήκαμε τη νέα έκθεση του Μανώλη Χάρου "Διονύσιος Σολωμός…δύο φλόγες…Μανώλης Χάρος" στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, μια εικαστική συνομιλία με το νεανικό έργο του Διονύσιου Σολωμού που θέλει να συστήσει τον σπουδαίο ποιητή στις νέες γενιές και να αποδείξει τη διαχρονικότητα του λόγου του.

Η Μάγια Παπακώστα επιχειρεί μια εικαστική αναμέτρηση με τα γεγονότα του ελληνικού εμφυλίου πολέμου

Η εγκατάσταση "Η μνήμη του βουνού" αποτελείται από γλυπτά, χαρακτικά, σχέδια, ευρεθέντα αντικείμενα, κείμενο και ήχο.

Τι μορφές κρύβονται στη "Βοτανική Αθήνα" της Ράνιας Καπελιάρη;

Μια έκθεση ζωγραφικής σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Αθηνάς Σχινά.

"Η Κληρονομιά": Ακούστε το νέο μυθιστόρημα του Σπύρου Πετρουλάκη αποκλειστικά στο JukeBooks

Ο συγγραφέας του βιβλίου "Σασμός", μετά τις best seller επιτυχίες του επιστρέφει με το δέκατο μυθιστόρημά του.