© aggelos_barai
Για ακόμα μια χρονιά το ''Athens Photo Festival'' που έχει ήδη ξεκινήσει από τις 8 Ιουνίου και θα συνεχιστεί μέχρι και αυτή την Κυριακή 24 Ιουλίου. Σημείο εκκίνησης του είναι το Μουσείο Μπενάκη/Πειραιώς 138. Κύριος θεματικός άξονας του μια διερευνητική και κριτική ματιά σε σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα και προβληματισμούς, αναδεικνύοντας τον ρόλο της φωτογραφίας και του οπτικού πολιτισμού.
Ανάμεσα σε 400 δημουργούς επιλέχθηκαν τα έργα 11. Οι καλλιτέχνες που θα πάρουν μέρος υπηρετώντας αυτόν τον άξονα, τον προτάσσουν ο καθένας με τις δικές τους αναφορές και στοχεύσεις μέσα από το δικό τους βλέμμα. Πρόκειται για τους: Λουίζα Βραδή, Φραντζέσκα Γιατζόγλου Watkinson, Περικλής Δημητρόπουλος, Θάνος Θηρίου, Χλόη Κριθαρά Devienne, Αγγελίνα Λαμπίρη, Άγγελος Μπαράϊ, Βασίλειος Παπαγεωργίου, Εύα Σταματίου, Άννη Τσεβδομαρία, Ευσταθία Φλωκατούλα.
Η Λουίζα Βραδή, εικαστικός καλλιτέχνης με σπουδές σε visual arts, new media, στην γλυπτική και στην καλλιτεχνική εκπαίδευση. Παράλληλα, έχει εργαστεί ως φωτογράφος, σκηνοθέτης, συγγραφεάς, παραγωγός και σχεδιάστρια μεταξύ των άλλων. Τα θέματά της ασχολούνται με την προσωπική και τη συλλογική μνήμη, την ανθρώπινη κίνηση, το φύλο, την κουλτούρα των νέων, της ιστορίες μέσα στις γενιές και τη σχέση με τη γη που κατοικούμε. Η Φραντζέσκα Γιατζόγλου Watkinson, η οποία είχε ξανά πάρει μέρος στο φεστιβάλ φωτογράφιας, με την παρούσα έκθεση εστιάζει στην ιστορία του γενεαλογικού της δέντρου, ή μάλλον σε ένα μέρος αυτού " που δεν έχει βιώσει ποτέ πλήρως", όπως σημείωει η ίδια. Σημείο εκκίνησης της υπήρξε το "Brexit", αλλά σύντομα εστίασε "σε δύο περιορισμούς των συνόρων και του χρόνου". Η επίσκεψη κοντινών συγγενών στην Ουαλία την έφερε μπροστά στην δύναμη της αφήγησης του παρελθόντος σε μια στιγμή που η ζωή επιβραδύνεται, σημειώνει η ίδια στην περιγραφή της έκθεσης της.
Για τον Περικλή Δημητρόπουλο η αγάπη του για τη φωτογραφία, τις βόλτες με τις μηχανές, όπως και τα προσωπικά, παιδικά βιώματα, μέρη διαδρομών και άτομα που συναντά αποτελούν το θέμα της έκθεσης του. Ο τίτλος της συλλογής του "Mesogeia, Lost Wild East" εστιάζει σε ένα ξεχασμένο κομμάτι της Αττικής,"όπου πολύς κόσμος δεν έχει δει την ομόρφια που κρύβει", λέει ο ίδιος. Ο Θάνος Θηρίου εστιάζοντας και εκείνος στην Αθήνα και τα προάστια της προβάλει βραδινές σκηνές της και αντικείμενα της. Μέσα από την εστιάση σε αυτά αναδεικνύεται και η αλλαγή της αξίας τους μέσα στον χρόνο.
Η Χλόη Κριθαρά Devienne, ελληνογαλλίδα φωτογράφος με αντίστοιχες σπουδές στην σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι και τη σχολή Leica Academy στην Ελλάδα εστιάζει και προσπαθεί να συμβάλλει στην ορατότητα μιας κοινότητας των άφρο-μεξικανών στην Κόστα-Τσίκα, όπου και βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος της. Κεντρική μορφή στη συλλογή της είναι οι γυναίκες της κοινότητας μέσα στην σκληρή τους καθημερινότητα. Η Αγγελίνα Λαμπίρη, απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών με κατεύθυνση τη ζωγραφική, τη φωτογραφία και το istallation. Ορμώμενη από τον φεμινιστικό όρο "male gaze" (έναν κινηματογραφικό όρο για την απόδοση της γυναίκας μέσα από τον αντρικό βλέμμα), τον αντιστρέφει και δημουργεί εκείνον του "female gaze" και φέρνει μπροστά μας εικόνες δικές της αλλά και γυναικών του οικουγενειακού της περιβάλλοντος χωρίς καμία εξιδανίκευση, αλλά μέσα στις καθημερινές στιγμές τους.
Ο Άγγελος Μπαράι εργάζεται ως freelancer φωτογράφος στο χώρο του φωτορεπορτάζ και της φωτογραφίας ντοκουμέντου με έδρα την Αθήνα. Έχει συνεργαστεί και δημοσιεύσει έργο του τόσο στον ελληνικό όσο και τον διεθνή τύπο. Επιπλέον, έχει δουλέψει ως επίσημος φωτογράφος της Greenpeace και του ICRC. Κεντρικό θέμα της παρούσας έκθεσης αποτελεί η πυρκαγιά που ξέσπασε στον προσφυγικό καταυλισμό της Μόριας στη Λέσβο το 2020. Ο Άγγελος Μπαράι, που εστιάζει σε κοινωνικά, πολιτικά ζητήματα και ιδιαίτερα σε αυτό της προσφυγιάς και του μεταναστευτικού επηρεασμένος από την δική οικογενειακή ιστορία, "η προσέγγισή του στη φωτογραφία αντικατοπτρίζει μια εναλλαγή ευτυχίας και λύπης, νίκης και ήττας", σημειώνει ο ίδιος. Ο Βασίλειος Παπαγεωργίου έχει σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία & Γλωσσολογία (BA) και Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA). Το 2005 εντάχθηκε στον Φωτογραφικό Τομέα του Πολιτιστικού Συλλόγου Φοιτητών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέσα από τις φετινές φωτογραφίες του, προσπαθεί να αποδόσει ένα κενό διάστημα ανάμεσα στην μυθική και την πραγματική Αρκαδία και αυτήν την αγωνία αυτοπροσδιορισμού μιας κοινωνίας μέσα σε μια δεδομένη ταυτότητα.
Η Εύα Σταματίου είναι αρχιτέκτονας και έχει ασχοληθεί εκτενώς με θέματα αναπαράστασης, θεωρίας της αρχιτεκτονικής και κριτικής χαρτογραφίας. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτόνων στο Πολυτεχνείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Με την παρούσα συλλογή εικόνων εμβαθύνει στους οριακούς χώρους της πόλης, από τους οποίους ο περιπατητής ασυναίσθητα αποστρέφει το βλέμμα. Διαβάζει το σύγχρονο αθηναϊκό τοπίο ως πεδίο αυξημένης εντροπίας, εντός του οποίου αλλεπάλληλες διαδικασίες κατάρρευσης και ανέγερσης λαμβάνουν χώρα. Η Άννη Τσεβδοµαρία, είναι απόφοιτος Τµήµατος Κινηµατογράφου, Σχολής Καλών Τεχνών, ΑΠΘ, µε ειδικότητα στην Διεύθυνση Φωτογραφίας και απόφοιτος της φωτογραφικής σχολής Stereosis,. Πρόσφατα ολοκλήρωσε το Διυδριµατικό Μεταπτυχιακό Πρόγραµµα Σπουδών µε τίτλο "Εφαρµοσµένη Κλινική Κοινωνιολογία και Τέχνη”.Το Rainroom,ξεκίνησε ως η προσπάθεια του φωτογράφου να αποδομήσει το νόημα του Εαυτού μέσω της οικογένειας και των σχέσεων που διαμορφώνονται σε αυτήν, με στόχο τον επαναπροσδιορισμό του Εαυτού εκ των έσω. Ωστόσο, λόγω της δυσκολίας να διαχωριστεί η πραγματικότητα από την "ονειρική", αυτή κατέληξε να είναι η ιστορία των γονιών της και όχι η δική της.
Τέλος, η Ευσταθία Φλωκατούλα, επηρεασμένη από την ταινία "Ο Καθρέφτης" του Andrei Tarkovsky χρησιμοποιεί τις αντιθέσεις του φωτός και του σκότους για να αποδώσει τη διττές και αντιφατικές έννοιες της ανθρώπινης ύπαρξης (της ασφάλειας- της ελευεθρίας, της οικειώτητας- της αναοικειώτητας), αλλά και της φύσης ως πηγή ζωή.
