Μίλησέ μας λίγο για τη δουλειά που παρουσιάζεις στην Αθήνα. Γιατί επέλεξες την dark wave σκηνή ως θέμα;
Παρουσιάζω βιντεο-πορτρέτα νέων της underground club κουλτούρας της Νέας Υόρκης. Το ethereal darkwave είναι ένα είδος goth βιομηχανικού πολιτισμού. Δείχνω επίσης κάποια μεγάλης κλίμακας φωτογραφικά πορτρέτα του ethereal darkwave με αναφορές στην προσωπογραφία. Επέλεξα την dark wave σκηνή ως επέκταση της έρευνας –στο πλαίσιο της προηγούμενης δουλειάς μου– για τη νεανική κουλτούρα και την υποκουλτούρα του τατουάζ, με στόχο την αναζήτηση της ιδιαιτερότητας του ατόμου αλλά και της συλλογικότητας. Επέλεξα να τραβήξω φωτογραφίες και βίντεο μέσα στα κλαμπ. Δαπανήθηκε πολύς χρόνος για να βγάλω την κατάλληλη άδεια και να φέρω μαζί μου ένα μικρό συνεργείο. Από τη στιγμή που μπήκα μέσα όμως, ήταν πολύ πιο εύκολο να δουλέψω και να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους.
Έχεις παρακολουθήσει στενά την underground σκηνή της Νέας Υόρκης μέσα από τη δουλειά σου. Πόσο έχει αλλάξει από τα ’80s μέχρι σήμερα;
Υπήρχε ένα είδος ηλεκτρισμού στον αέρα σε clubs όπως τα «Mudd Club», «Club 57» και «Fun Gallery» στο East Village. Είχαμε περισσότερη ελευθερία. Τα πράγματα ήταν φτηνά και όχι τόσο εμπορευματοποιημένα. Ήταν η εποχή πριν από τα designer lofts. Το Soho και η Tribeca ήταν σαν νέο σύνορο.
Έχεις αποτυπώσει με το φακό σου διαφορετικά θέματα, από τοπία μέχρι διάσημους καλλιτέχνες. Ποιο είναι το συνεκτικό στοιχείο των έργων σου;
Για εμένα όλα έχουν να κάνουν με το χώρο και το όραμα. Βλέπω το τοπίο ως προσωπογραφία της ψυχής –ένα είδος ψυχικής κατάστασης–, ένα χώρο που «αντηχεί» αυτήν την αίσθηση του εφήμερου^ σαν ζωγράφος που δουλεύει με τις έννοιες τόσο της αφαίρεσης όσο και της έτοιμης φόρμας. Όλα τα τοπία έχουν πολύ μικρή παρέμβαση, ο στόχος μου και στις προσωπογραφίες και στα τοπία είναι να παρουσιάσω έναν αιθέριο χώρο.
Πριν από μερικά χρόνια είχες επιμεληθεί μια έκθεση νέων Αμερικανών φωτογράφων. Ποιες είναι η κυρίαρχες τάσεις σήμερα;
Διαπιστώνω μια μεγάλη στροφή προς τη λαϊκή αισθητική, τη φωτογραφία του καθημερινού – είτε δουλεύοντας με έτοιμες φωτογραφίες (π.χ. στιγμιότυπα, προσωπικές, οικογενειακές και σχολικές φωτογραφίες ή εικόνες από τον Τύπο και τη διαφήμιση) είτε με αρχειακές εικόνες κι έγγραφα από διάφορες ιστορικές συλλογές. Από τη μία επεξεργάζονται και ανακυκλώνουν εικόνες σε ένα νέο πλαίσιο, εικόνες που ασχολούνται με θέματα προσωπικά ή πολιτικά, τα σύνορα, την ταυτότητα, τη φυλή, την τάξη, τα φυσικά φαινόμενα κ.λπ., ενώ παράλληλα υπάρχει και μια κατεύθυνση σχετική με την κατασκευή εικόνων και την προσθήκη ενός σουρεαλιστικού ή υπερφυσικού στοιχείου στην καθημερινότητα, παραπέμποντας έτσι συχνά σε παραμύθι ή σκηνικό ταινίας.
Έχει αλλάξει η εικαστική σκηνή της Νέας Υόρκης μετά την οικονομική κρίση;
Η σκηνή της Νέας Υόρκης έχει πολλές… τσέπες. Οι δημοπρασίες έχουν ανακάμψει και πηγαίνουν καλά, το ίδιο και οι μεγάλες, γκλαμουράτες γκαλερί και καλλιτέχνες, οι οποίοι συχνά χαρακτηρίζονται «φούσκα της τέχνης». Παρόλα αυτά, κάποιες μικρές γκαλερί έκλεισαν ή μετακόμισαν. Οι νέοι καλλιτέχνες μοχθούν, αλλά σφυρηλατούν κοινότητες στο Brooklyn και το Lower East Side.
Έχετε κάποια συμβουλή για τους νέους Έλληνες καλλιτέχνες;
Δεν έχω στενή σχέση με την καλλιτεχνική σκηνή της Αθήνας, ωστόσο ξέρω ότι είναι σημαντικό για τους νέους καλλιτέχνες να ξεφύγουν και να ταξιδέψουν αναζητώντας πηγές έμπνευσης^ να είναι μέρος του ευρύτερου διαλόγου γύρω από τη διαδικασία παραγωγής της τέχνης. Οι καλλιτέχνες έχουν να κάνουν τη δουλειά τους και η πραγματικότητα είναι ότι συχνά δεν έχουν πολλά χρήματα. Ιστορικά η πολιτική και οικονομική δυσκολία παράγει, πάντως, μεγάλα κύματα δημιουργικότητας και κίνησης.
Περισσότερες πληροφορίες
Bertucci Lina
Θυμάστε τα γυναικεία πορτρέτα της μέσα από τα οποία εξερευνούσε την υποκουλτούρα των τατουάζ; Τώρα ί η γνωστή φωτογράφος εστιάζει στην ethereal darkwave σκηνή της Νέας Υόρκης και σε νέους που έχουν εμμονή με το μύθο των βαμπίρ
