Η παράσταση που υπογράφει η Ρούλα Πατεράκη (δραματουργία, σκηνοθεσία και ερμηνεία) με κεντρικό πυρήνα τον μονόλογο της Αναγνωστάκη, "Ο ουρανός κατακόκκινος" καταθέτει κάτι παραπάνω από το ανέβασμα ενός έργου, καθώς επιχειρεί μια σκηνική περιπλάνηση στη μνήμη: από τη μνήμη της ηρωίδας, στη μνήμη της συγγραφέα και με έναν τρόπο στη μνήμη του ίδιου του ελληνικού θεάτρου. Ηρωίδα του έργου είναι η Σοφία Αποστόλου, μία καθηγήτρια γαλλικών, απολυθείσα πλέον εξαιτίας του αλκοολισμού. Εγκατεστημένη απέναντι από τις φυλακές του Κορυδαλλού όπου κρατείται ο γιος της, αναμοχλεύει τις αναμνήσεις της και μέσω αυτών τις αποτυχίες, τις διαψεύσεις και τα τραύματα μιας ολόκληρης χώρας.
Και σε αυτό το έργο (γραμμένο το 1998), η Λούλα Αναγνωστάκη μεταφέρει μέσω μιας προσωπικής ιστορίας τις ανοιχτές πληγές του Εμφυλίου, τις ταξικές αντιθέσεις, τα διαγενεακά τραύματα όπως και την ηθική αποσύνθεση της νεοελληνικής κοινωνίας. Η Ρούλα Πατεράκη ερμηνεύει την ηρωίδα επιδεικνύοντας τη μεστότητα και το εκτόπισμα μιας σπουδαίας ηθοποιού. Δεν επαφίεται στη δημιουργία επιφανειακής συγκίνησης ή εντυπωσιασμού, αλλά πραγματοποιεί μία ερμηνεία που αναδεικνύει τις αντιφάσεις και τις ρωγμές της ηρωίδας, ενώ η αναδρομή της στο παρελθόν γίνεται εξομολόγηση, χωρίς να χάνει τη διανοητική της οξύτητα.
Χάρη στη δραματουργική σύλληψη, το κείμενο της παράστασης εμπλουτίζεται με αναφορές σε άλλα έργα της Αναγνωστάκη, σε ιστορικές παραστάσεις -όπως του Κουν- καθώς και σε εμβληματικές ερμηνεύτριες: Τζένη Καρέζη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Αλεξάνδρα Λαδικού. Πρόκειται για αναφορές σε μια πολύτιμη θεατρική κληρονομιά, που λειτουργούν ως μια ζωντανή υπενθύμιση της συνέχειας του θεάτρου μέσα στο χρόνο.
Ιδιαίτερα εύστοχη αποδεικνύεται η παρουσία του μουσικού Βαΐου Πράπα, που ντύνει την παράσταση με το "soundtrack" της ζωής της Σοφίας Αποστόλου -παλιά γαλλικά τραγούδια, πολιτικές μπαλάντες, λαϊκά ακούσματα- εμπλουτίζοντας το συναισθηματικό κλίμα μιας παράστασης που δεν εξαντλείται στο ανέβασμα ενός έργου, αλλά στοχεύει στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου σκηνικού σύμπαντος. Σε αυτό, συνυπάρχουν πρόσωπα, κείμενα, παραστάσεις και μνήμες, υπενθυμίζοντας τη διαρκή επικαιρότητα μιας συγγραφέα που μίλησε για τις πληγές της ελληνικής κοινωνίας.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο ουρανός κατακόκκινος. Στον γαλαξία της Αναγνωστάκη
Η Ρ. Πατεράκη μπαίνει ξανά στο σύμπαν της Λούλας Αναγνωστάκη με τον εμβληματικό μονόλογο «Ο ουρανός κατακόκκινος». Η ηρωίδα του έργου, Σοφία Αποστόλου, αστικής καταγωγής, καθηγήτρια γαλλικών, πέφτει στο αλκοόλ. Μένοντας χωρίς δουλειά, στο περιθώριο, αναμοχλεύει το παρελθόν της φέρνοντας στην επιφάνεια αναμνήσεις μιας ζωής που μοιράστηκε ανάμεσα σε δύο άνδρες, σε δύο σχέσεις που την καθόρισαν ως γυναίκα και ως μητέρα: τον ιδανικό εραστή σύζυγο που έχει πλέον πεθάνει και τον παραβατικό προβληματικό γιο. Το ψυχικό κενό, την απουσία και την απώλεια έρχεται να καλύψει μια παλιά της αγάπη: να πηγαίνει στο θέατρο. Η Σοφία Αποστόλου έχει ανάγκη να ταυτίζεται με τις μαγικές ζωές των ηθοποιών και των ρόλων.
