Να η ευκαιρία να γνωρίσουμε –ή να θυμηθούμε– ένα ωραίο κείμενο, κομμάτι της ιστορίας της λογοτεχνίας μας, με αυτήν τη φροντισμένη παράσταση. Το αποτέλεσμα θα αποζημίωνε περισσότερο αν η σκηνοθεσία δεν έμενε τόσο προσκολλημένη σε σίγουρα μονοπάτια.
Ο Ραγκαβής δεν είναι από τις προσωπικότητες που απασχολούν τη σύγχρονη θεατρική πραγματικότητα, ακόμη και τώρα που οι σκηνικές μεταφορές της λογοτεχνίας πληθαίνουν και αναγνωρίζονται πλέον ως μία από τις κυρίαρχες τάσεις του ελληνικού θεάτρου. Μπορεί το ίδιο έργο να γνώρισε τεράστια επιτυχία όταν μεταφέρθηκε στην τηλεόραση τη δεκαετία του ’70, με ένα αληθινά αξιομνημόνευτο καστ, όμως αυτό ανήκει στη σφαίρα του μακρινού παρελθόντος. Η παράσταση του Πέτρου Ζούλια, λοιπόν, ξαναφέρνει στο προσκήνιο ένα δείγμα γραφής που έχει σκηνικό και δραματικό ενδιαφέρον καθώς και τα εχέγγυα για μια επιτυχία.
Ο «Συμβολαιογράφος», που δεν έχει χαρακτηριστεί τυχαία ως ένα από τα πρώτα αστυνομικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν (μόλις το 1850), στηρίζεται σε ένα κατεξοχήν χαρακτηριστικό του αστυνομικού είδους, δηλαδή στον εγκλωβισμό ενός αθώου σε μια πλεκτάνη την οποία γνωρίζουν οι θεατές. Κεντρικό πρόσωπο είναι ο αντιήρωας Σιορ Τάπας, ο συμβολαιογράφος που κινεί παρασκηνιακά τα νήματα σε μια ιστορία κληρονομιάς, για να επιτύχει το καλύτερο για την ευτυχία της κόρης του, και ο οποίος θα καταλήξει τελικά να γίνει ένα πρόσωπο «τραγικό», μια και θα τιμωρηθεί για τη δράση του από την ίδια τη συνείδησή του. Όλα αυτά δοσμένα μέσα από ζωηρά σκιαγραφημένους χαρακτήρες διαφορετικού ηθικού αναστήματος, με το επτανησιακό ιδίωμα, καθώς η ιστορία διαδραματίζεται στην Κεφαλονιά, να επιβάλλεται με τον πλούτο του.
Ο Ζούλιας φρόντισε και σε αυτήν τη σκηνοθεσία του για την ανάδειξη του έργου και τη δημιουργία ατμόσφαιρας, χωρίς όμως να προβαίνει σε ευφάνταστες λύσεις. Έτσι, ενώ τίποτα δεν ενοχλεί, είναι λίγα τα στοιχεία που ερεθίζουν το βλέμμα ή το συναίσθημα. Τα σκηνικά της Αθανασίας Σμαραγδή καλόγουστα, έχουν ως κύριο σκοπό να εξυπηρετήσουν με ευελιξία τους πολλούς, διαφορετικούς χώρους δράσης, ενώ τα κοστούμια της Αμαλίας Αρσένη προσθέτουν στην όψη της παράστασης, καθώς αποτυπώνουν την εποχή του έργου. Η μουσική (Παναγιώτης Αυγερινός) χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει συναισθήματα –πότε υποβάλλει αγωνία, πότε γίνεται πιο αλέγρα–, όμως η χρήση της είναι μάλλον προφανής.
Αυτό που κερδίζει τον θεατή, πέρα από τη δύναμη της ίδιας της ιστορίας, που έχει υποβληθεί σε μια σκηνικά εύρυθμη διασκευή η οποία κρατάει το ενδιαφέρον, είναι οι ερμηνείες. Ο Σταμάτης Φασουλής στον ρόλο του Σιορ Τάπα δείχνει να είναι στο στοιχείο του: δεν κάνει, βέβαια, πολύ φανερή την καταχθόνια πλευρά του ήρωα, κάποιες φορές μας είναι και συμπαθής μάλιστα, αφήνει όμως να διαφανούν άλλες αποχρώσεις του, καθώς εστιάζει ιδιαίτερα στην αγάπη που έχει για την κόρη του, ενώ η δραματική ερμηνεία του στο φινάλε, όταν έχει καταρρεύσει πια υπό το βάρος των όσων προηγήθηκαν, τον δικαιώνει απόλυτα. Και οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών, βέβαια, είναι ωραίες, χαρακτηριστικές του ήθους του ήρωά τους: η Ευγενία Δημητροπούλου είναι η ρομαντική και αθώα Μαρίνα, ο Κώστας Φαλελάκης ο αυστηρός αλλά δίκαιος εισαγγελέας, ο Αντώνης Λουδάρος ο λαϊκός Νικολός, ο Ρένος Ρώτας ο αθώος Ροδίνης, ο Αλέξανδρος Πέρρος ο τυχοδιώκτης Γεράσιμος κ.λπ.
ΧΩΡΑ Αμοργού 20, Κυψέλη, 2108673945. Διάρκεια: 130΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Ο Συμβολαιογράφος
Μία κλασική αστυνομική νουβέλα, γεμάτη έρωτες, μυστικά και συνομωσίες, που διαδραματίζεται στην Κεφαλονιά του 19ου αιώνα και συναγωνίζεται επάξια τα σύγχρονα ψυχολογικά θρίλερ.
