Karol Jarek©
Μετά την εξάντληση των εισιτηρίων για όλους τους προγραμματισμένους σταθμούς της περιοδείας στην Αττική, οι "Τρωάδες" του Εθνικού Θεάτρου προσθέτουν μία ακόμη, τελευταία παράσταση την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026, στο Θέατρο Βράχων "Μελίνα Μερκούρη". Η παράσταση της Ελένης Ευθυμίου, που παρουσιάστηκε τον Αύγουστο στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, για πρώτη φορά σε συνθήκες προσβασιμότητας, επιστρέφει με μια σκηνική πρόταση που επιχειρεί να καταργήσει τα εμπόδια. Το ανέβασμα θα πραγματοποιηθεί σε συνθήκες προσβασιμότητας για άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες, με διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, υπερτιτλισμό για Κ/κωφά και βαρήκοα άτομα και ακουστική περιγραφή για άτομα με οπτική αναπηρία.

Με έναν μεικτό θίασο 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών διαφορετικών ηλικιών, με και χωρίς αναπηρία, μεταξύ των οποίων μέλη της ομάδας Εν Δυνάμει, οι "Τρωάδες" αποκτούν μια ποιητική αλλά και βαθιά πολιτική διάσταση. Η παράσταση δεν μιλά μόνο για τη φρίκη του πολέμου, αλλά και για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στη φωνή, την επιλογή και την ισότιμη συμμετοχή στην τέχνη και την κοινωνία.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε τη Λυδία Φωτοπούλου ως Εκάβη, τον Αργύρη Ξάφη ως Ταλθύβιο, τη Βασιλική Τρουφάκου ως Ελένη, την Εύη Σαουλίδου ως Ανδρομάχη, τον Γιώργο Χριστοδούλου ως Μενέλαο και τη Νάνσυ Σιδέρη ως Κασσάνδρα.

Οι "Τρωάδες" μέσα από το γυναικείο σώμα
Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό έργο του Ευριπίδη φωτίζεται μέσα από τη συνύπαρξη διαφορετικών σωμάτων, φωνών και εμπειριών. Στην εκδοχή της Ελένης Ευθυμίου, η φρίκη και το παράλογο του πολέμου περνούν μέσα από το γυναικείο σώμα, που διεκδικεί το δικαίωμα της επιλογής ακόμη και υπό κατοχή.
Οι "Τρωάδες" δεν είναι μόνο οι γυναίκες της οικογένειας του Πριάμου που περιμένουν την τελική τους μοίρα μετά την άλωση της πόλης. Είναι και ανήλικα, ανάπηρα και ηλικιωμένα σώματα, άνθρωποι που ακόμη και πριν από τον πόλεμο δεν είχαν πάντα το προνόμιο να αποφασίζουν για τον εαυτό τους ή να αφηγούνται τη δική τους ιστορία.
Αιχμάλωτες μετά την καταστροφή, οι ηρωίδες έρχονται αντιμέτωπες με την απώλεια και την οδύνη, χωρίς όμως να παραδίδονται. Οι λέξεις γίνονται το τελευταίο τους όπλο, ενώ το πένθος μετασχηματίζεται σε μια εύθραυστη αλλά επίμονη μορφή εξέγερσης. Η αλληλεγγύη γίνεται η μεγαλύτερη δύναμή τους.

Ποιος έχει τελικά το δικαίωμα της επιλογής;
Η παράσταση θέτει ερωτήματα που ξεπερνούν τα όρια της αρχαίας τραγωδίας: μπορούν οι καταπιεσμένοι να ξανακερδίσουν το δικαίωμα να αποφασίζουν για το σώμα και τη ζωή τους; Μπορούν να διεκδικήσουν τη φωνή που τους έχει στερηθεί;
Οι γυναίκες της Τροίας θρηνούν, θυμώνουν και αντιστέκονται, αναζητώντας έναν τρόπο να επανακτήσουν το σώμα και την ταυτότητά τους. Μέσα από την ιστορία τους, οι "Τρωάδες" της Ελένης Ευθυμίου συνομιλούν με το σήμερα, μετατρέποντας τον αρχαίο λόγο σε μια σύγχρονη κραυγή για ελευθερία, ισότητα και αξιοπρέπεια.

Οι συντελεστές
Τη δραματουργική συμβουλή υπογράφει η Σοφία Ευτυχιάδου. Τα σκηνικά είναι της Ευαγγελίας Κιρκινέ, τα κοστούμια του Άγγελου Μέντη, η μουσική του Λευτέρη Βενιάδη, η κίνηση του Τάσου Παπαδόπουλου, ενώ τους φωτισμούς σχεδιάζει η Ζωή Μολυβδά – Φαμέλη και τον σχεδιασμό ήχου η Σοφία Καμαγιάννη. Καλλιτεχνικές συνεργάτιδες για την υποστήριξη της ομάδας Εν Δυνάμει είναι οι: Ελένη Ζαχοπούλου, Δάφνη Καφετζή, Αγγελική Τόμπρου.

Στο Χορός συμμετέχουν οι: Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Ελένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου. Μαζί τους, στους ρόλους της νεαρής Πολυξένης και του μικρού Αστυάνακτα, η Άνα Τζουλάκη Χριστοδούλου και ο Μιχάλης Μήτσης αντίστοιχα.
Μουσικοί επί σκηνής: Σοφία Καμαγιάννη (πιάνο), Γιώργος Μπουκαούρης (κρουστά), Σοφιανός Πεσιρίδης (όμποε).
>> Διαβάστε την κριτική του "α" για τις "Τρωάδες"
Περισσότερες πληροφορίες
Τρωάδες
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία προσβασιμότητας προσφέρει η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου για πρώτη φορά στην ιστορία του Αρχαίου Θεάτρου Επιδαύρου, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της συμπερίληψης, σε σύμπραξη με την κολεκτίβα «Εν Δυνάμει». Στην πρώτη της επιδαύρια κάθοδο, η Ελένη Ευθυμίου θέτει ένα καίριο ερώτημα μέσα από την βαθιά ανθρωποκεντρική, αντιπολεμική τραγωδία: «Θα μπορέσουν άραγε οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής;». Στο επίκεντρο βρίσκεται ο θρήνος των γυναικών της Τροίας που οδηγούνται στην εξορία. Ένα ενσέμπλ 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών, με και χωρίς αναπηρία, καταθέτουν μια σκηνική αφήγηση για την απώλεια ως συλλογική μνήμη και για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος με κέντρο τη μουσικότητα.




