Η γέννηση ενός νέου θεατρικού χώρου στην Αθήνα είναι πάντα μια υπέροχη είδηση, που μας γεμίζει προσμονή. Τι ωραία, λοιπόν, που η θεατρική μας πυξίδα στρέφεται φέτος το φθινόπωρο στη συμβολή των οδών Ζωοδόχου Πηγής 3 και Ακαδημίας! Εκεί, το Θέατρο Έργον ανοίγει τις πόρτες του, έτοιμο να υποδεχτεί 300 θεατές σε μια ατμόσφαιρα σκοτεινής κομψότητας και ευρωπαϊκού μινιμαλισμού. Πίσω από αυτό το νέο μεγάλο βήμα βρίσκεται η μαχητικότητα, το ανήσυχο πνεύμα και οι φρέσκιες ιδέες του σκηνοθέτη και παραγωγού Γιώργου Βάλαρη, ο οποίος ως δημιουργός επιδιώκει να αφήσει ένα έντονο καλλιτεχνικό αποτύπωμα, παντρεύοντας την παράδοση με τις σύγχρονες υβριδικές φόρμες.
Για το ξεκίνημά του τον Οκτώβριο του 2026, το Έργον προτείνει έναν εξρετικά ενδιαφέροντα θεματικό άξονα: "Η θέση της γυναίκας από την παράδοση σταιη σύγχρονη πραγματικότητα". Η αρχή γίνεται με τη θρυλική "Φόνισσα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (Πρεμιέρα 1 Οκτωβρίου). Μιλάμε για την αναβίωση μιας παράστασης-φαινόμενο που πρωτοείδαμε το 1998, με την κορυφαία Λυδία Κονιόρδου να επιστρέφει στον πιο ακραίο ρόλο-ορόσημο της καριέρας της ως Φραγκογιαννού.
Τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Σωτήρης Χατζάκης (ο οποίος κρατά και τον ρόλο του αφηγητή), στήνοντας μια μυσταγωγική τελετουργία που φωτίζει τις διαχρονικές κοινωνικές παθογένειες. Τη μουσική σύνθεση και τη διδασκαλία έχει αναλάβει ο Τάκης Φαραζής, ενώ επί σκηνής συμπράττουν οι ερμηνεύτριες Ανδριανή Τουντοπούλου, Μίνα Λουίζου, Αμαλία Τσεκούρα, Φανή Λύκου και οι μουσικοί Χρήστος Σύγγελος, Σίμος Παπασπύρου και Φάνης Μανούσης.
Σε εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, το παρελθόν συναντά το παρόν με τη νέα παράσταση "Μια κανονική μέρα" (Πρεμιέρα 11 Οκτωβρίου). Πρόκειται για το βραβευμένο έργο της Κατερίνας Γιαννάκου, έναν σύγχρονο, βαθιά ανθρώπινο γυναικείο μονόλογο. Ο Σωτήρης Τσαφούλιας συναντά ξανά σκηνοθετικά την Ευαγγελία Μουμούρη μετά την τηλεοπτική τους συνεργασία, καθοδηγώντας την σε μια συγκινητική ερμηνεία. Το έργο ακολουθεί μια γυναίκα που παλεύει να μαζέψει τα κομμάτια της μετά από ένα καθοριστικό γεγονός. Είναι μια ιστορία γεμάτη απώλεια, αλλά και απίστευτη αντοχή, που μας δείχνει πώς ξαναχτίζεται η ζωή όταν όλα γύρω έχουν ανατραπεί.
Ο Γιώργος Βάλαρης: Ένας παθιασμένος δημιουργός που ζει και αναπνέει για το θέατρο
Υπάρχουν άνθρωποι που το θέατρο δεν είναι απλώς η δουλειά τους, αλλά το ίδιο τους το DNA. Ένας τέτοιος δημιουργός είναι ο Γιώργος Βάλαρης. Γεννημένος στο Μαρακάι της Βενεζουέλας από Έλληνες γονείς, κουβαλάει πάντα μέσα του αυτή την κοσμοπολίτικη αύρα, την οποία πάντρεψε ιδανικά με την ελληνική παιδεία. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά η καρδιά του ανήκε ήδη στο σανίδι· το 1995 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ αργότερα "ρούφηξε" γνώση για το σενάριο και τη σκηνοθεσία στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη.
Ως σκηνοθέτης, συγγραφέας, ηθοποιός και παραγωγός, ο Γιώργος Βάλαρης είναι ένας πραγματικός πολυμορφικός καλλιτέχνης. Από το 2002 έχει υπογράψει πάνω από 30 επιτυχημένες παραγωγές, με μια ιδιαίτερη αδυναμία στα μεγάλα μουσικά έργα. Έχει το μοναδικό χάρισμα να εμπνέει και να καθοδηγεί τους κορυφαίους: από τους μύθους Κώστα Βουτσά, Τόλη Βοσκόπουλο και Μάρθα Καραγιάννη, μέχρι σπουδαίους πρωταγωνιστές όπως η Καρυοφυλιά Καραμπέτη, ο Γιώργος Κιμούλης και ο Στέλιος Μάινας.
Εχει αναδείξει σύγχρονες κωμωδίες. Μαζί με τον Στέλιο Παπαδόπουλο μας χάρισαν στιγμές άφθονου γέλιου με έργα όπως "Οι απελπισμένοι", "Το μήλο" και το "Σ' αγαπάω αλλά...". Είναι από τους πρωτοπόρους του ελληνικού μιούζικαλ και μάλιστα ρίσκαρε και πέτυχε κάτι μοναδικό, μεταφέροντας για πρώτη φορά στη σκηνή τις χρυσές κινηματογραφικές επιτυχίες "Γοργόνες και μάγκες" και "Μαριχουάνα στοπ", κερδίζοντας το στοίχημα με την ιστορία.
Απόλυτο ορόσημο στο σκηνοθετικό όραμα του είναι η μεγαλειώδης μεταφορά της "Όμορφης Πόλης" του Μίκη Θεοδωράκη στο Μέγαρο Μουσικής και το Ηρώδειο, μια παράσταση-ύμνος που αποθεώθηκε από κοινό και κριτικούς. Με όχημα την εταιρεία του, BroadwayShow Productions, ο Γιώργος Βάλαρης συνεχίζει να στηρίζει με πάθος το νεοελληνικό ρεπερτόριο. Σήμερα, κάνοντας το επόμενο μεγάλο του βήμα με το Θέατρο Έργον, αποδεικνύει ότι η μαχητικότητα και το όραμα ενός δημιουργού δεν σταματούν ποτέ να εξελίσσονται.
Διαβάστε Επίσης
