Χορευτικό ταξίδι στις Ροές 5.500 έτη φωτός μακριά

Μετά τους "Βατράχους" και τη "Δύναμη της συνήθειας" μοιάζει να επιβεβαιώνεται η καλλιτεχνική χημεία που έχουν βρει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιάννος Περλέγκας με την ομάδα χορευτών και ακροβατών "κι όμΩς κινείται" της Χριστίνας Σουγιουλτζή. Το επόμενο κοινό σκηνικό τους βήμα είναι η νέα παράσταση χορού και ακροβασίας της ομάδας με τίτλο "Νεφέλωμα Ωμέγα", από 28 έως 31 Ιουλίου 2026, στο θέατρο Ροές. Μια χορευτική performance που διερευνά τη διαχρονική ανάγκη του ανθρώπου να κοιτάξει ψηλότερα, να υπερβεί τα όριά του και να αναζητήσει τη θέση του μέσα στο σύμπαν.

Το "Νεφέλωμα Ωμέγα", γνωστό και ως Νεφέλωμα Κύκνος (M17), βρίσκεται στον αστερισμό του Τοξότη, περίπου 5.500 έτη φωτός μακριά. Λάμπει με φαινόμενο μέγεθος 6.0. και είναι ορατό με γυμνό μάτι σε καλές συνθήκες.

Σε μια καθημερινότητα παραδομένη στην τεχνολογία και την διαδικτυακή επικοινωνία πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό τη νύχτα; Πόσο συχνά ψάχνουμε τ’ αστέρια; Για τέσσερις μόνο παραστάσεις, έξι ερμηνευτές συνθέτουν μια ποιητική σκηνική εμπειρία, όπου το σώμα, η κίνηση και η ακροβασία συναντούν τη μυθολογία, την αστρονομία και τον διαρκή πόθο του ανθρώπου για πρόοδο και ελευθερία.

Η αστρονομία γεννιέται ακριβώς την ίδια περίοδο με τη μυθολογία και μάλιστα σε σχέση αμφίδρομη. 'Όλοι οι ιστορικοί αλλά και οι προϊστορικοί  πολιτισμοί ασχολήθηκαν με τη μεθοδική παρατήρηση του νυχτερινού ουρανού, ψάχνοντας απαντήσεις στην αγωνία της προέλευσης τους, αναζητώντας τη "θέση" τους και τη χαρτογράφηση του μέλλοντος τους. Για να φτάσουμε στη διαστημική εποχή του 20ού αιώνα, εκεί όπου για πρώτη φορά ο άνθρωπος κατάφερε να "φτάσει τα αστέρια", να ξεπεράσει τα όρια της γήινης ατμόσφαιρας, να ξεπεράσει και τα όρια της αντίληψης του για το σύμπαν, τη φυσική του συγκρότηση και τους νόμους που το κυβερνούν.

Η σκάλα ως τρόπος ένωσης του εδάφους με τον ουρανό

Οι ερμηνευτές της ομάδας σε μια εμμονική προσπάθεια συναρμολόγησης μιας σκάλας, που όσο την ανεβαίνεις, ανακαλύπτεις πως έχει κι άλλο. Μια σκάλα που συμπληρώνεται αέναα με νέα κομμάτια και γίνεται ακόμα πιο ψηλή κι ακόμα πιο ψηλή και ταυτόχρονα ακόμα πιο πνιγηρή, με τα σκαλοπάτια της να κατασκευάζουν όλο και ψηλότερες θέσεις και παράλληλα ένα λαβύρινθο, μια φυλακή από ευθείες, που ανυψώνουν αλλά και παγιδεύουν. 

'Έξι σώματα γαντζωμένα σε ατελείωτα σκαλοπάτια, που υπόσχονται άνοδο, υπόσχονται ύψος, υπόσχονται ουρανό. Νίκες και ήττες, κατακτήσεις και οπισθοχωρήσεις, πτήσεις και πτώσεις, σε μια μάλλον περιπαιχτική αφήγηση για την μεσσιανική αντίληψη της αέναης προόδου.

Αλλά και γι' αυτή, την τόσο συγκινητική απόπειρα του μικρού ανθρώπου ή του άσχημου αυτού τέρατος (εξαρτάται πως θα το δει κανείς), που έχοντας στα χέρια του μόνο μια αντιφατική κληρονομιά βίας, επανάστασης, εξουσίας και ονείρου ελευθερίας. Βήμα το βήμα ονειρεύεται να φτάσει ψηλά, ν αγγίξει και να καταλάβει τον ουρανό και πέρα απ' αυτόν, να διασχίσει το απέραντο μπλε, αυτή τη σκοτεινή επιφάνεια τη σπαρμένη με αστέρια, να φτάσει στη θεϊκή έδρα, στο σπίτι των ψυχών, να διαβάσει στον ουρανό τον οδηγό του μέλλοντος και το ημερολόγιο του παρελθόντος. Να κατακτήσει την ελπίδα. Να κάνει ένα άλμα μεγαλύτερο απ’ τη φθορά, όπως λέει και ο ποιητής.

Η Χριστίνα Σουγιουλτζή υπογράφει τη χορογραφία σε συνεργασία με την ομάδα. Η μουσική σύνθεση και ερμηνεία είναι του Λέανδρου Σπύρου Φράτνικ, η δραματουργία του Γιάννου Περλέγκα, ενώ το κείμενο παρουσίασης υπογράφουν η Χριστίνα Σουγιουλτζή και ο Δημήτρης Αποστολάκης. Τον σκηνικό χώρο επιμελείται η Βιβή Χιονίδου, τις σκηνικές κατασκευές ο Μάριος Ιωάννου και τα κοστούμια η Φανή Μουζάκη.

Ερμηνεύουν επί σκηνής οι: Αναστάσης Καραχανίδης, Θοδωρής Λαμπρόπουλος, Ιλεάννα Παππά, Γιάννος Περλέγκας, Χριστίνα Σουγιουλτζή, Ξένια Σταθούλη.