Το θέατρο Τόπος Αλλού ετοιμάζει για τη νέα σεζόν 2026-27 μια παράσταση που αγγίζει ένα από τα πιο επικίνδυνα και διαρκώς επίκαιρα ερωτήματα της ανθρώπινης Ιστορίας: μπορεί η βία να νομιμοποιηθεί και να γίνει ιστορική αναγκαιότητα; Και αν ναι, από ποιον και με ποιο τίμημα; Η νέα παραγωγή φέρνει επί σκηνής δύο εμβληματικές και ακραία συγκρουσιακές μορφές: τον Ζαν-Πολ Μαρά, τη φλογισμένη φωνή της Γαλλικής Επανάστασης, και τον Μαρκήσιο Ντε-Σαντ, τον σκοτεινό υπερασπιστή της απόλυτης ατομικής επιθυμίας. Τη σύλληψη και τη σκηνοθεσία του νέου αυτού έργου υπογράφει ο ανήσυχος δημιουργός Νίκος Καμτσής, ο οποίος μάλιστα αναλαμβάνει να ερμηνεύσει το ρόλο του Μαρά.
Ποιος αποφασίζει πού τελειώνει η εξέγερση και πού αρχίζει η σφαγή;
Ανάμεσα στον Μαρά και τον Ντε-Σαντ δεν στήνεται απλώς μια ιδεολογική αντιπαράθεση — στήνεται μια δίκη της βίας: της επαναστατικής, της κρατικής, της βίας που πραγματοποιείται στο όνομα του λαού ή της σωτηρίας. Ο Μαρά υπερασπίζεται την Ιστορία ως καθήκον: όταν οι θεσμοί λειτουργούν ως μηχανισμοί καταπίεσης, η ρήξη δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα. Ο Ντε-Σαντ αποκαλύπτει το σκοτεινό κενό κάθε μεγάλης ιδέας που ζητά ανθρώπινες θυσίες. Η ερώτησή του είναι δηλητηριώδης: ποιος δίνει στον επαναστάτη το δικαίωμα να γίνει δήμιος;
'Ένα τραπέζι όπου η Επανάσταση σερβίρεται, τεμαχίζεται, καταναλώνεται
Στο κέντρο του έργου βρίσκεται ένα τραπέζι φορτωμένο με αποφάγια και πατημένες φράουλες — σημάδια από συμπόσιο και από έγκλημα. Εκεί η Επανάσταση δεν συζητιέται αφηρημένα. Σερβίρεται. Τεμαχίζεται. Καταναλώνεται. Το "Μενού της επανάστασης" είναι η σκληρή μεταφορά ενός κόσμου όπου κάθε πολιτικό πάθος μπορεί να καταλήξει σε ανθρωποφαγία.
Η Σαρλότ Κορντέ εμφανίζεται ως πρόσωπο-σύνορο ανάμεσα στην πολιτική πράξη και το έγκλημα: όταν κάποιος σκοτώνει έναν πιστεύοντας ότι σώζει χιλιάδες, είναι δολοφόνος, μάρτυρας ή το πιο τραγικό εργαλείο μιας εποχής που έχασε τη γλώσσα της;
Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο πολιτικό θέατρο, τη μαύρη ειρωνεία και το σύγχρονο δημόσιο debate. Οθόνες με ιστορικά πρόσωπα που σφράγισαν τη σχέση βίας και επανάστασης — Λένιν, Τσε, Μαχάτμα Γκάντι, Νέλσον Μαντέλα, Μάλκολμ Χ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Γκέμπελς— λειτουργούν ως σχόλιο στη σημερινή συνθήκη: ζούμε σε έναν κόσμο όπου η βία δεν κρύβεται πια, αλλά προβάλλεται, αναπαράγεται και δικαιολογείται ανάλογα με το ποιος την ασκεί και ποιος την αφηγείται.
Στο θέατρο Τόπος Αλλού, έναν χώρο που έχει συνδέσει την πορεία του με την καλλιτεχνική έρευνα και τη σκηνική τόλμη, η νέα αυτή παραγωγή διεκδικεί να λειτουργήσει όχι μόνο ως παράσταση, αλλά ως αφορμή δημόσιας συζήτησης. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η βία μας σοκάρει — είναι πότε αρχίζουμε να τη δικαιολογούμε. Και κυρίως: ποιος κάθεται στο τραπέζι, ποιος σερβίρει και ποιος τελικά καταβροχθίζεται.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Μίκα Πανάγου, τη μουσική ο Κώστας Χαριτάτος, το video-editing ο George Alexiou και το AI Editing ο Ανδρέας Τυρανόπουλος. Παίζουν οι ηθοποιοί: Μιχαήλ 'Άνθης (Sade, κάποτε Μαρκήσιος), Λαμπρινή Θάνου ( Simone Evrard, κάποτε σύντροφος του Μαρά), Δημήτρης Φραγκιόγλου ( Ο Πειραματιστής/Διοργανωτής), Νίνα Φραντζεσκάκη ( Charlotte de Corday, κάποτε δολοφόνος του Μαρά), Νίκος Καμτσής (Jean-Paul Marat κάποτε ιδεολόγος και ινστρούκτορας), Μανώλης Γλαντζίνας (Ένας πολίτης, ο μόνος που δουλεύει).
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Το τελευταίο debate ή Το μενού της επανάστασης
Ο Ζαν-Πολ Μαρά, η φλογισμένη φωνή της Γαλλικής Επανάστασης, και ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο σκοτεινός υπερασπιστής της απόλυτης ατομικής επιθυμίας, δύο εμβληματικές και ακραία συγκρουσιακές μορφές, σε ένα έργο για τη βία και το πότε νομιμοποιείται. Ο Μαρά υπερασπίζεται την Ιστορία ως καθήκον: όταν οι θεσμοί λειτουργούν ως μηχανισμοί καταπίεσης, η ρήξη δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα. Ο Ντε-Σαντ αποκαλύπτει το σκοτεινό κενό κάθε μεγάλης ιδέας που ζητά ανθρώπινες θυσίες. Η ερώτησή του είναι δηλητηριώδης: ποιος δίνει στον επαναστάτη το δικαίωμα να γίνει δήμιος; Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο πολιτικό θέατρο, τη μαύρη ειρωνεία και το σύγχρονο δημόσιο debate. Οθόνες με ιστορικά πρόσωπα που σφράγισαν τη σχέση βίας και επανάστασης — Λένιν, Τσε, Μαχάτμα Γκάντι, Νέλσον Μαντέλα, Μάλκολμ Χ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Γκέμπελς— λειτουργούν ως σχόλιο στη σημερινή συνθήκη όπου η βία αναπαράγεται και δικαιολογείται ανάλογα με το ποιος την ασκεί και ποιος την αφηγείται.
