Η "Ραχοκοκκαλιά" της Αγνής Παπαδέλη-Ρωσσέτου μετατρέπει την έννοια της πυκνότητας σε σκηνική εμπειρία χορού

Με αφετηρία ένα εμβληματικό έργο του Γιώργου Λάππα και οδηγό τη δύναμη της συλλογικότητας, η νέα δημιουργία της Αγνής Παπαδέλη-Ρωσσέτου καταφθάνει στον χώρο ΦΙΑΤ στο Κουκάκι από τις 17 έως τις 21 Ιουνίου 2026, προτείνοντας μια ιδιαίτερη χορογραφική μελέτη πάνω στην έννοια της πυκνότητας. Η "Ραχοκοκκαλιά" είναι μια παράσταση σύγχρονου χορού που αντλεί την έμπνευσή της από τον "'Άβακα" του σημαντικού Έλληνα γλύπτη. 

Στη σκηνή, έξι εξαιρετικοί χορευτές -οι Μάνος Κότσαρης, Βιτόρια Κωτσάλου, Ερμής Μαλκότσης, Ινώ Ρήγα, Μαρίνα Τσαπέκου και η ίδια η Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου- και δύο μουσικοί γίνονται "ένα σώμα", διερευνώντας τα όρια της ανθρώπινης επαφής και της αλληλεγγύης. 

Ο τίτλος της παράστασης παραπέμπει στη σπονδυλική στήλη, αλλά και σε μια σειρά συμβολικών αναγνώσεων: το ψαροκόκκαλο, την κορυφογραμμή ενός βουνού, τον πυρήνα μιας ομάδας. Η "Ραχοκοκκαλιά" γίνεται έτσι ένα πεδίο αναστοχασμού πάνω στις σχέσεις αλληλεγγύης, συνοχής και αλληλεξάρτησης που συνδέουν τα ανθρώπινα σώματα μεταξύ τους. 

Καθοριστικό ρόλο στη σκηνική εμπειρία παίζουν οι δύο μουσικοί, Βασούλα Δελλή και Ρούλα Τσέρνου. Οι φωνές τους λειτουργούν σαν επιπλέον σώματα που διαπερνούν τη σιωπή, δημιουργώντας νέες περιοχές έντασης και μεταβάλλοντας διαρκώς την αίσθηση του χώρου και της πυκνότητας. Στην παράσταση ακούγεται επίσης το πολυφωνικό ηπειρώτικο τραγούδι "Δεροπολίτισσα", ενισχύοντας τη σύνδεση με τη συλλογική μνήμη.

"Σ’ αυτό το διπλό ρόλο του χορευτή να είναι και κόκκος άμμου αλλά και ζωντανός άνθρωπος ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, και κατ’ επέκταση στην επιλογή του θεατή να περνάει από την πρώτη ερμηνεία αυτού που βλέπει στη δεύτερη, βασίζεται και αναπτύσσεται η ιδιαιτερότητα αυτού του έργου", σύμφωνα με τους συντελεστές.

Ο ίδιος ο Γιώργος Λάππας γράφει για το έργο του "'Άβακας" (1983) στον κατάλογο της έκθεσης: "'Έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη Σαχάρα. Με το παραμικρό φύσημα του αέρα ξεδιπλώνονταν από την επιφάνεια της γης οι πιο παράξενοι στρόβιλοι καμωμένοι από κουκίδες. 'Όταν τις μαζεύεις στην παλάμη, οι κουκιδίτσες γίνονται ένας λοφίσκος. Είναι μικρές πέτρες κι όμως το σύνολό τους είναι ρευστό και γίνεται σύννεφο!".

Τη χορογραφία υπογράφει η Αγνή Παπαδέλη-Ρωσσέτου, ενώ τη σύνθεση και ηχητική δραματουργία η Βασούλα Δελλή. Τα κοστούμια σχεδίασε η Ελευθερία Αράπογλου, τους φωτισμούς ο Τάσος Παλαιορούτας, ενώ σύμβουλος δραματουργίας είναι η Μπετίνα Παναγιωτάρα.

Ο χώρος ΦΙΑΤ είναι πλήρως προσβάσιμος για άτομα με αναπηρία.