Τι συμβαίνει με τα "Ψυχοσωματικά μας μέσα"; Η ομάδα θεάτρου nunc απαντά

Με αφορμή τις τελευταίες παραστάσεις της κωμωδίας "Τα ψυχοσωματικά μου μέσα" στη Σκηνή Μπέκετ, η ομάδα θεάτρου nunc μοιράστηκε μαζί μας τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις και τις αγωνίες της νέας γενιάς καλλιτεχνών που τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα και πολλά ακόμη. Μετά τη διάκρισή της στο 13ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών "Τα 12 Κουπέ" στο Τρένο στο Ρουφ με την πρωτότυπη παράσταση "Μέθοδος V" που ξεχώρισε ανάμεσα σε 150 συμμετοχές, η ομάδα παρουσιάζει την απολαυστικά αιχμηρή παράσταση που θέλει –και ταυτόχρονα αρνείται– να είναι κωμωδία, με την υπογραφή της Ευαγγελίας Γατσωτή (γνωστής για τα έργα "Νυχιάνγκ", "Η playlist μιας faultless μητρότητας", "Ο Γιάννης το βούδι" κ.ά.). Το έργο, βασισμένο σε μια ιδέα του Παναγιώτη Λιαρόπουλου, κοιτάζει κατάματα τις νευρώσεις, τις πιέσεις και τις αντιφάσεις της σύγχρονης καθημερινότητας, σχολιάζοντας με χιούμορ τη σχέση μας με την εικόνα, την υπερέκθεση, την εμμονή με την αισθητική τελειότητα και τον αγώνα για τέλειες αποδόσεις.

"Κάθε θεατής έχει τους δαίμονες του, γεμίζει με ψυχοσωματικά όπως όλ@ μας"

Μπορεί το έργο "Τα ψυχοσωματικά μου μέσα" να έχουν ως αφετηρία τη νέα γενιά των καλλιτεχνών και η πλοκή τους να διαδραματίζεται με φόντο το ανατρεπτικό masterclass που διοργανώνει ένας talk of the town θεατρικός σκηνοθέτης, παρόλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι αφορά κάθε θεατή.

Σύμφωνα με την Μυρσίνη Πετρίδη: "Το έργο παρότι απευθύνεται στη νέα γενιά και αφορά πολύ το θέατρο και την σύγχρονη καλλιτεχνική πραγματικότητα νομίζω ταυτόχρονα πως μπορεί να αγγίξει κάθε θεατή, καλλιτέχνη και μη. Το γεγονός αυτό οφείλεται στην γραφή της Ευαγγελίας Γατσωτή πρωτίστως και μετά ίσως και στην παράσταση. Το έργο έχει μια αμεσότητα και μια ευθύτητα που κατά τη γνώμη μου είναι αφοπλιστική. Σε κερδίζει στο λεπτό. Στην αρχή δεν θα κρύψω πως σαν ομάδα φοβηθήκαμε την αυτοαναφορικότητα. Οι πρώτες μέρες παραστάσεων όμως ήταν αρκετές για να ανακαλύψουμε το αντίθετο".

"Κάθε θεατής έχει τους δαίμονες του, γεμίζει με ψυχοσωματικά όπως όλ@, μπορεί να ακουμπήσει πάνω σε κάποι@ από τους ήρωες μας και νομίζω θα χρειαστεί να περάσει κάποια ώρα για να μεταβολίσει αυτό που είδε. Η παράσταση μας πάνω απ’ όλα και περισσότερο απ’ όλα μιλάει για τον καθημερινό αγώνα που περνάει κάθε άτομο για να έχει "τέλειες αποδόσεις". Επομένως στην κοινωνία που ζούμε, με την ταχύτητα που κινούμαστε και με τα όρια που ξεπερνάμε, νομίζω πως ένα τέτοιο έργο μας αφορά όλ@ λίγο ή πολύ".

Ο Γιώργος Γκίντζος υποδύεται τον νεαρό talk of the town σκηνοθέτη που συντονίζει το σεμινάριο, ενώ οι Αθανασία Κυμπούρη, Ιωάννα Παπαδάκη, Μυρσίνη Πετρίδη, Κωνσταντίνος Χατζηθεοδώρου και 'Έλενα Χρηστίδη τους πέντε επίδοξους ηθοποιούς που επέλεξε με βάση το ψυχολογικό τους προφίλ, να συμμετέχουν στο ανατρεπτικό masterclass υποκριτικής. Στη διάρκεια του σεμιναρίου, επιχειρεί να τους εξοικειώσει με τη μέθοδο του, διδάσκοντάς τους πώς να αξιοποιούν σκηνικά τα ψυχοσωματικά τους. Καθώς το σεμινάριο εξελίσσεται, οι ισορροπίες ανάμεσα στον δάσκαλο και τους συμμετέχοντες μετατρέπονται σε πεδίο μάχης. 

"Εγώ υποδύομαι τον Θάνο Θεριακλή, τον σκηνοθέτη αυτού του σεμιναρίου. 'Ένας καλλιτέχνης που όπως φαίνεται από νεαρή ηλικία ξεχώρισε ως σκηνοθέτης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια περίπτωση prodigy. Το ερώτημα που με απασχόλησε αρχικά διαβάζοντας το έργο είναι γιατί διάλεξε αυτούς τους ανθρώπους για το σεμινάριο του; Στην πορεία κατάλαβα πως στον καθένα ξεχωριστά μπορούμε να βρούμε χαρακτηριστικά του Θάνου που είτε ο ίδιος τα έχει και τα θαυμάζει στους άλλους είτε είναι χαρακτηριστικά που θα ήθελε να έχει αλλά δεν μπορεί". 

"Πιστεύω πως τελικά όλο το σεμινάριο βασίζεται στην τάση του Θάνου να θέλει να ελέγχει τα πάντα και να τα έχει όλα σε κουτάκια στο μυαλό του ακόμα και αν αυτό είναι οι μαθητές του σ’ ένα σεμινάριο. Προσπαθεί μέσα από τον τρόπο που έχει διδαχθεί ο ίδιος και ξέρει να διδάξει "μια μέθοδο" την οποία, όπως φαίνεται, δεν έχει καμία γνώση και καταλήγει να οδηγεί τους μαθητές του συνεχώς στα άκρα. Σίγουρα αυτό συνοδεύεται με αρκετή δόση υπεροψίας. Κατά τη γνώμη μου, τελικά καταφέρνει να χρησιμοποιήσει το ψυχοσωματικό τους και να τους κάνει να ερμηνεύσουν αλλά με κόστος να τραυματίσει τους ηθοποιούς του. 'Ένα φαινόμενο που συμβαίνει συνεχώς στον χώρο του θεάτρου. Άνθρωποι που ονομάζουν "μέθοδο" το οτιδήποτε και όταν παρακολουθείς τα σεμινάριά τους, δεν έχουν ιδέα τι διδάσκουν και κυρίως πως να το διδάξουν". 

"Νομίζω ότι ο αγαπημένος μου από τους υπόλοιπους χαρακτήρες είναι η Κώστια, την οποία με έναν τρόπο θεωρώ ότι θαυμάζει και ο Θάνος γιατί είναι η μόνη που δεν έχει καμία σχέση με το θέατρο. Είναι ένας παρθένος θεατρικά οργανισμός και αυτό τον γοητεύει πολύ. 'Έχει πολύ χιούμορ το να βλέπουμε πως αντιδρά ένα άτομο σε αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο του θεάτρου και πιστεύω η Κώστια αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην παράσταση και στο κοινό που δεν ξέρει τι κάνει ένας ηθοποιός σε μια πρόβα. Αυτό για μένα είναι μεγάλο στοίχημα. Να καταφέρουμε να μεταδώσουμε την ιστορία και σε άτομα τα οποία δεν γνωρίζουν τη δουλειά του ηθοποιού πριν την παράσταση. Πέρα από αυτό και η Κώστια και ο Θάνος είναι αρκετά έντονες προσωπικότητες και αυτό επίσης δημιουργεί μια πολύ αστεία σχέση που μας ακολουθεί σε όλο το έργο".

Πώς ξεκίνησε η ομάδα nunc theater group;

'Όπως μας είπε ο Κωνσταντίνος Χατζηθεοδώρου: "Είμαστε μια ομάδα που ξεκίνησε από έναν βασικό πυρήνα τριών ατόμων το 2024, έχοντας εξαρχής ως στόχο και την εισαγωγή νέων μελών. 'Ήδη από τις πρώτες μας απόπειρες προσπαθήσαμε να εισάγουμε και να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους που θεωρούσαμε ότι θα ταιριάξουν στην φιλοσοφία της ομάδας και θέλουν να μπούμε μαζί σε αυτό το ταξίδι. Θεωρώ πως είμαστε πολύ τυχεροί που, εν μέρει και λόγω συνθηκών, σε αυτά τα πρώτα βήματα είχαμε την δυνατότητα ανοίγματος χώρου και χρόνου, που επιτρέπει την ουσιαστική συνάντηση και που συναντήσαμε ανθρώπους ή καταφέραμε να εισάγουμε ανθρώπους που έχουν την όρεξη και το πάθος να ακολουθήσουν το όραμα της θεατρικής ομάδας nunc, για την συλλογική της λειτουργία, η οποία δεν είναι δεδομένη αλλά αποτελεί και η ίδια μέρος της διαδικασίας που επιθυμούμε να ανακαλύψουμε". 

Τι συμβαίνει με την αβεβαιότητα στον θεατρικό χώρο;

Μιλώντας με την Ιωάννα Παπαδάκη φαίνεται ότι ο χώρος του θεάτρου, "ο οποίος πολλά χρόνια τώρα διακατέχεται από επισφάλεια και αστάθεια", αφήνει τον ηθοποιό μονίμως εκτεθειμένο και έρμαιο του εκάστοτε εργοδότη. "Από τις συμβάσεις μέχρι τα μπλοκάκια, μέχρι την υποβάθμιση των πτυχίων, μέχρι τα ιδιωτικά συμφωνητικά, απ' όπου και να το πιάσει κανείς θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες. Το στενάχωρο είναι πως δεν υπάρχει κατά την γνώμη μου μία δυναμική συλλογική συσπείρωση του καλλιτεχνικού χώρου απέναντι σε αυτή την επισφάλεια και αυτό για εμένα είναι και το μεγαλύτερο ζήτημα".

"Νιώθεις ότι προσπαθείς να επιβιώσεις μόνος σου, να ανεχτείς ίσως συμπεριφορές και ιδιοτροπίες που δεν σου αρμόζουν, να δεχτείς ίσως δουλειές που δεν σου ταιριάζουν και φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι 'τελικά αξίζουν όλες αυτές οι θυσίες, τα χρήματα, οι σπουδές;'. Δεν είναι μόνο βιοποριστικό το θέμα, γιατί μπαίνοντας σε μία δραματική σχολή νομίζω μπαίνεις εκ των προτέρων με επίγνωση για την επισφάλεια του χώρου. 'Έχεις όμως παράλληλα ένα πάθος, μια καλλιτεχνική πορεία που θες να ακολουθήσεις και κάτι που θες να μοιραστείς. 'Όταν όμως χάνεις αυτό το δημιουργικό κομμάτι σου που θυσιάζεται στον βωμό του βιοπορισμού εκεί αναρωτιέσαι 'γιατί να κάνω αυτή την δουλειά και να μην κάνω κάτι άλλο που αντίστοιχα δεν με γεμίζει αλλά τουλάχιστον μου προσφέρει ασφάλεια;'. Θεωρώ λίγο πολύ όλοι οι ηθοποιοί έχουμε περάσει από αυτή την σκέψη".

"Σε μια πιο αισιόδοξη νότα όμως, πιστεύω πολύ στην γενιά μας, που είναι και η γενιά των καλλιτεχνικών καταλήψεων. Νομίζω η περίοδος εκείνη έχει μετακινήσει μέσα μας την ανάγκη διεκδικήσεων, αντιπροτάσεων στην τέχνη, δημιουργία νέων καλλιτεχνικών σχημάτων που προσφέρουν ασφαλείς χώρους στην έκφραση και την δημιουργία χωρίς όρια και λογοκρισίες, τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της τέχνης. Σίγουρα η δημιουργία ομάδων είναι ένας δρόμος προς αυτή την κατεύθυνση".

Τα επόμενα σχέδια της ομάδας nunc

"Για εμένα, η ομάδα αποτελεί έναν μακροχρόνιο στόχο. Θα ήθελα να είναι ενεργή για χρόνια και μέσα από αυτήν να εκφραζόμαστε και να δημιουργούμε. Να φτάσει σε σημεία που ούτε καν μπορώ να φανταστώ τώρα. Αυτό βέβαια απαιτεί σκληρή δουλειά και υπομονή καθώς και αμέριστη φροντίδα. Σε επόμενα βήματα, θα θέλαμε να συνεχίσουμε την παράσταση μας "Τα ψυχοσωματικά μας μέσα", τα οποία έχουμε αγαπήσει πολύ αλλά και να ετοιμαστούμε για ένα καινούργιο project", σημειώνει η Αθανασία Κυμπούρη.

Τη σκηνοθεσία συνυπογράφουν η Μυρσίνη Πετρίδη, η Αθανασία Κυμπούρη μαζί με το σύνολο της nunc theater group. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι της Ζωής Κελέση, η πρωτότυπη μουσική των Έλενας Αθανασίου και Χριστίνας Αθηνέλη, ενώ τον σχεδιασμό φωτισμών και ήχου υπογράφει ο Γιώργος Γρηγοριάδης.