Χρήστος Συμεωνίδης
Το "Εγώ θα σας τα πω!" υπόσχεται μια "Επιθεώρηση 2.0". Πώς είναι για εσάς η αναμέτρηση με αυτό το παραδοσιακό αλλά ριζικά ανανεωμένο είδος και ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας χαρακτήρες στην παράσταση;
Με την επιθεώρηση ασχολούμαι πρώτη φορά. Πρέπει να ομολογήσω ότι είναι ένα απαιτητικό είδος και, κατά τη γνώμη μου, είναι κρίμα που δεν διδάσκεται στις δραματικές σχολές. Νιώθω λοιπόν πως αναμετριέμαι πραγματικά με αυτό το είδος θεάτρου, γιατί –απ’ όσο καταλαβαίνω– χρειάζεται μια πολύ άμεση σχέση με το κοινό και μια εξωστρέφεια από τους ηθοποιούς που δεν τη συναντάς εύκολα σε άλλα είδη κωμωδίας. Επιπλέον, στην επιθεώρηση ο ηθοποιός αφηγείται πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, τα οποία πρέπει πρώτα να είναι καθαρά μέσα του για να φτάσουν με τον ίδιο τρόπο και στον θεατή. Όλοι οι χαρακτήρες που υποδύομαι έχουν κάτι που αγαπώ, αλλά ξεχωρίζω ιδιαίτερα την ειδική επιστήμονα – αγνοιολόγο, την κυρία Τερέζα.
Με μια καθημερινότητα γεμάτη latte macchiato, οντισιόν στο TikTok και 16ωρα εργασίας, πιστεύετε ότι αυτό το σαρκαστικό χιούμορ είναι τελικά ο μόνος τρόπος για να αντέξουμε την παρανοϊκή ελληνική πραγματικότητα;
Η κωμωδία και η σάτιρα είναι πολύ σημαντικά εργαλεία έκφρασης για έναν καλλιτέχνη. Όταν παρουσιάζεις με αληθινό χιούμορ όλα τα παράλογα που ζούμε, μπορείς να γελάσεις, να ξεκαρδιστείς και ταυτόχρονα να προβληματιστείς για τη θέση σου μέσα σε όλα αυτά και για τις πράξεις σου. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να κάνει συνολικά η τέχνη, αλλά η κωμωδία έχει έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να το πετυχαίνει.
Με τα κείμενα των Ευαγγέλατου - Χαλιώτη και τις μουσικές του Καραμουρατίδη, πόσο απολαυστικό είναι να δουλεύετε με ένα υλικό που "κλέβει" ατάκες κατευθείαν από τα tweets, τις ειδήσεις και τον δρόμο;
Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να μιλάς για τόσο σημερινές καταστάσεις. Το νόημα των κειμένων και των τραγουδιών βγαίνει σχεδόν αβίαστα από το στόμα μας. Δεν χρειάστηκε να κάνουμε κάποια ιδιαίτερη "ανάλυση", γιατί όλα είναι πολύ γνώριμα και ταυτόχρονα πολύ φρέσκα. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό ένα κείμενο που σήμερα λειτουργεί τόσο δυνατά, το επόμενο καλοκαίρι να έχει αλλάξει εντελώς η αίσθησή του ή να μην αφορά πια με τον ίδιο τρόπο. Η ελληνική πραγματικότητα δεν μας αφήνει αδιάφορους· είναι ανεξάντλητη και δίνει συνεχώς τροφή για σάτιρα.
Πώς είναι η συνεργασία με τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στις πρόβες;
Αυτό που έχω να πω, παρακολουθώντας και ζώντας τις πρόβες, είναι ότι έχει επιλέξει πραγματικά εξαιρετικούς ηθοποιούς που ανταποκρίνονται σε αυτό που απαιτεί το είδος. Και βέβαια είναι και ο δικός του τρόπος δουλειάς: αφήνει ένα μεγάλο πεδίο ελεύθερο στον ηθοποιό να αυτοσχεδιάσει, να προτείνει, να αφήσει τη φαντασία του ανοιχτή, και ύστερα έρχεται ο ίδιος και "κεντάει" πάνω σε όλο αυτό με μεγάλη ακρίβεια.
Στη σκηνή συμπράττετε με μια ομάδα με τεράστια εμπειρία στο χιούμορ και τον αυτοσχεδιασμό…
Το ωραίο με την κωμωδία είναι ότι γελάς πολύ και κατά τη διάρκεια της δημιουργίας της. Πόσο μάλλον με ένα έργο που διαμορφώνεται διαρκώς, επειδή σχολιάζει το εδώ και τώρα. Είναι πολλά τα γέλια με τους συναδέλφους που αναφέρατε, αλλά έχουμε γελάσει εξίσου πολύ με τη Μαρία Διακοπαναγιώτου, τον Ζερόμ Καλούτα, τη Σύρμω Κεκέ, τον Θανάση Ισιδώρου και τον Αλέξη Βιδαλάκη. Μαθαίνω πολλά παρακολουθώντας τους και αυτό είναι κάτι που απολαμβάνω πολύ. Δεν μπορώ πραγματικά να ξεχωρίσω μία στιγμή, γιατί ήταν πολλές.
Ο κόσμος σάς έχει ταυτίσει με πολύ αγαπημένους τηλεοπτικούς χαρακτήρες…
Είναι πραγματικά συγκινητικά τα λόγια του κόσμου. Χαίρομαι πολύ όταν μου μιλούν και μοιράζονται μαζί μου τις εντυπώσεις τους. Άλλωστε, σε αυτούς απευθυνόμαστε και η γνώμη τους έχει μεγάλη σημασία.
Έχετε αποδείξει ότι διαθέτετε σπάνιο κωμικό timing… Σας φοβίζει η τάση να βάζουμε εύκολα τους ηθοποιούς σε "κουτάκια";
Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ότι δεν νιώθω πως διαθέτω κάτι "σπάνιο". Αυτό που με ενδιαφέρει κυρίως είναι να υπάρχει αλήθεια σε αυτό που κάνω· διαφορετικά αισθάνομαι σαν να φοράω ξένα ρούχα. Όσο για τα "κουτάκια", ναι, υπάρχουν. Είναι κομμάτι της αγοράς, όπως πολύ σωστά λέτε. Από εκεί και πέρα όμως έχει σημασία πώς το διαχειρίζεται ο καθένας και τι επιλέγει ο ίδιος για τον εαυτό του.
Όταν σβήνουν τα φώτα της παράστασης…
Μου αρέσει πολύ να επιστρέφω σπίτι και να μαγειρεύω ή να ψάχνω συνταγές. Και φυσικά να τα μοιράζομαι όλα αυτά με φίλους. Ως θεατής, με ενδιαφέρει να δω μια παράσταση που θα με ακολουθήσει και μετά. Να τη σκέφτομαι, να γίνεται αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό. Δεν έχω πια συγκεκριμένα απωθημένα με ρόλους. Ίσως μικρότερη να είχα. Τώρα περισσότερο με ενδιαφέρει κάθε δουλειά να μου δίνει κάτι καινούργιο, να με εξελίσσει και να μην είναι απλώς άλλη μία στάση στο βιογραφικό μου.
Αν σας έδιναν ένα λευκό χαρτί…
Μια εξωφρενική εμμονή της εποχής μας είναι, νομίζω, η τάση του ανθρώπου να ζει εγκλωβισμένος στο "εγώ" του. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι πιο έντονο αυτή τη στιγμή — και με συνέπειες τόσο προσωπικές όσο και συλλογικές.
Τι εύχεστε να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο;
Εύχομαι να πάρει και το γέλιο και τον προβληματισμό. Τότε θα έχει πετύχει πραγματικά η παράσταση. Και ίσως να φύγει με μία ακόμα σκέψη: "Εγώ προσωπικά τι κάνω από εδώ και πέρα;". Υπάρχει άλλωστε και ένας πολύ χαρακτηριστικός ρόλος στο έργο, που τον ερμηνεύει η κυρία Κοκκίδου: η Ατομική Ευθύνη. Σε αυτήν αναφέρομαι.
Η παράσταση φωνάζει "Εγώ θα σας τα πω!". Με μια ατάκα-spoiler;
"Έχουμε μάθει να ξεχνάμε… να κάνουμε πως δεν γνωρίζουμε… να δηλώνουμε άγνοια σε θέματα που πιθανότατα θα μας έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση αν τα παραδεχόμασταν."
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
