5 πράγματα που πρέπει να ξέρουμε για τον Αντώνη Φωνιαδάκη με αφορμή τη νέα του παράσταση

Ο διεθνής χορογράφος Αντώνης Φωνιδάκης έχει δοκιμαστεί σε πολλούς χώρους από την όπερα μέχρι το σινεμά και δεν σταματά να οραματίζεται νέες προκλήσεις. Με αφορμή τη νέα του παρουσίαση στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση (στις 28, 29 και 30/5), όπου το "Boléro" του Ραβέλ συναντά το "Unseen", μια χορογραφική συνομιλία πάνω σε λιγότερο γνωστά έργα του συνθέτη, εξερευνούμε έξι στοιχεία που συνθέτουν το ψηφιδωτό της δημιουργικής πορείας και της καλλιτεχνικής φιλοσοφίας του Αντώνη Φωνιαδάκη.

Από τον Μπεζάρ στη δική του ομάδα

Πριν ακόμα ακολουθήσει τη δική του χορογραφική πορεία, ο Αντώνης Φωνιαδάκης είχε ήδη διανύσει έναν εντυπωσιακό δρόμο ως χορευτής: συνεργάστηκε με το θρυλικό μπαλέτο του Μορίς Μπεζάρ το Ballet de l’Opéra de Lyon και την avant-garde ομάδα Karas του Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα. Το 2003 ίδρυσε την ομάδα Apotosoma στη Λυών, με την οποία υπογράφει μέχρι σήμερα πρωτότυπα έργα.

Χορογράφος με διεθνές αποτύπωμα

Από τη Λυών και το Rambert Ballet, μέχρι το Μπαλέτο της Φλάνδρας, της Ισπανίας, του Ανόβερου, του Σίδνεϋ και της Νέας Ζηλανδίας, ο Φωνιαδάκης έχει δημιουργήσει για σημαντικά συγκροτήματα παγκοσμίως. Έχει επίσης υπογράψει χορογραφίες για την όπερα και συνεργαστεί με τον κινηματογράφο – ήταν υπεύθυνος για τη σκηνική κίνηση στην ταινία "Noah” του Ντάρεν Αρανόφσκι (2014). Από το 2016 έως το 2017 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, φέρνοντας νέα πνοή στο ρεπερτόριο και τη φυσιογνωμία του θεσμού.

Το "Boléro"και το "Unssen” ως χορογραφικές αποκαλύψεις

Η πρώτη του επαφή με το "Boléro” του Ραβέλ ήταν, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, "σαν ένα γαργαλητό", μια αφύπνιση του σώματος και της φαντασίας. Το έργο εξελίχθηκε σε ένα ζωντανό, εξελισσόμενο πρότζεκτ, που παρουσιάστηκε σε διαφορετικές μορφές- από το Φεστιβάλ Καλαμάτας μέχρι τη Στουτγάρδη. Ο κοινός παρονομαστής; Το τραμπολίνο ως σκηνική βάση – μια τολμηρή επιλογή που εκφράζει την παλμική επιμονή της μουσικής. "Στην χορογραφία για το "boléro” συνδυάζω τον ρυθμικό παλμό της μουσικής με τη δυναμική των πηδημάτων πάνω στο τραμπολίνο. Κάθε άλμα ευθυγραμμίζεται με τη ρυθμική επαναληψιμότητα της μουσικής, ακολουθώντας την δομή της μουσικής ανάπτυξης. Οι κινήσεις των χορευτών ξεκινούν με μικρές και ελεγχόμενες εκρήξεις που εξελίσσονται σε δυναμικά άλματα, αποτυπώνοντας την αίσθηση της σταδιακής κορύφωσης του έργου” λεει για χορογραφία του.

Πάντα σε αναζήτηση ρίσκου

Αν και συχνά περιγράφεται ως τεχνικός και εντυπωσιακός χορογράφος, ο ίδιος απορρίπτει τη στασιμότητα. Θέλει να ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό του. Από συνεργασίες με εικαστικούς και break dancers, μέχρι τη δημιουργία έργων χωρίς καμία σωματική επαφή μεταξύ χορευτών – όπως στο "Unseen,”-, δεν φοβάται το άγνωστο, αντίθετα γοητεύεται από αυτό. Για το "Unseen” δηλώνει: "Εμπνέομαι από αυτή την σιωπηλή, ενδοσκοπική πλευρά του Ραβέλ. Μέσα από την κίνηση και τον χορό, θέλω να διεισδύσω στο πολύπλοκο συναισθηματικό του τοπίο και στην ικανότητά του να μεταφέρει βαθιά προσωπικά συναισθήματα και να δημιουργεί μια αίσθηση απόστασης και σκέψης. Η μοναξιά, όπως την αντιλαμβάνεται ο Ραβέλ και όπως την έχω βιώσει κι εγώ, αντηχεί μέσα από την παράσταση αυτή, προσκαλώντας το κοινό να νιώσει την ευαισθησία που κρύβεται πίσω από κάθε μελωδία”.

Η τεχνική στην υπηρεσία της έκφρασης

Για τον Φωνιαδάκη, η τεχνική δεν είναι αυτοσκοπός. Παρότι απαιτείται υψηλή κατάρτιση, το ζητούμενο είναι η προσωπική έκφραση, η εσωτερική εγρήγορση. Μάλιστα, στις παραστάσεις του, η κόπωση και τα λάθη δεν είναι ανεπιθύμητα. Ανήκει στους χορογράφους που πιστεύουν στη δύναμη του λάθους, καθώς είναι εκείνο που μεταμορφώνει τους χορευτές, δημιουργεί μια άλλη δυναμική. Η παράσταση δεν είναι ποτέ ίδια- είναι πάντα ζωντανή.