"Medea loading": H Ρόζα Προδρόμου απελευθερώνει τη Μήδεια από τα καταπιεστικά κοινωνικά πρότυπα

Η Ρόζα Προδρόμου παρουσιάζει τη Μήδεια όχι μόνο ως μυθικό σύμβολο, αλλά και ως σύγχρονη γυναίκα που καταθέτει μια βαθιά προσωπική και κοινωνική κραυγή. Διαβάστε όσα μας είπε η ίδια για τη δημιουργία του έργου "Medea loading”, που παίζεται για λίγο ακόμα στην Κάμιρο.

 

"Πάλι Μήδεια θα δούμε; Δε βαρεθήκατε πια με την υστερικιά, την τρελή;". "Σιγα μωρέ, την απάτησε ο Ιάσονας και κάτι τρέχει, και μεις αγαπήσαμε, δεν σκοτώσαμε τα παιδιά μας"… "Ναι, ο καημός της βάρβαρης μας μάρανε τώρα, ας έμενε σπίτι της, που ήρθε στην Ελλάδα να μας πει για την οικογένεια" κι άλλα τόσα. Τα ακούω - μπορεί να τα σκέφτομαι κι εγώ η ίδια. Αλλά όταν έγινα μάνα, κατάλαβα ότι εδώ δεν είναι παραμύθι, η μητρότητα δεν είναι παραμύθι, η ζωή της καλλιτέχνιδας-ηθοποιού-μάνας δεν είναι παραμύθι. Και τώρα που τα λέμε, αν γεννηθείς γυναίκα ή θηλυκότητα, η ζωή δεν είναι παραμύθι, αν είσαι προσφύγισσα, δε, η κατάσταση είναι μακριά από κάθε ευκολία.

Από πού να το πιάναμε όμως – με τη Μαρία-Όλγα Αθηναίου και τον Οδυσσέα Ιωάννου –Κωνσταντίνου, τους βασικούς συνοδοιπόρους στη δημιουργική διαδικασία της σόλο performance "Medea loading ”; Ο μύθος ήταν ήδη εκεί, αιώνες πια, ατάραχος, και η κοινωνία έμοιαζε να έχει σχεδόν παγιωμένη οπτική για τη μυθική περσόνα της Μήδειας. Κι αν η Μήδεια δεν ήταν ένα τέρας; Κι αν αντί για γεμάτη θυμό, ήταν (και) γεμάτη τρυφερότητα; Αν είχε καταφέρει να μοιραστεί την ιστορία της προσκαλώντας το κοινό σε τσάι και όχι σε πόλεμο; Ας μην παρεξηγηθώ, υπάρχουν πολλά για να παλέψεις ακόμα, για να παλέψουμε – αλλά αν δοκιμάζαμε (και) έναν άλλο τρόπo; Tης ευαλωτότητας; Aν παραδεχόμασταν ότι θα μπορούσε η καθεμιά και ο καθένας μας να είναι ο ξένος, η ξένη, αυτό που μας φοβίζει στον "άλλον"; Επιπροσθέτως, αν μπορούσα να μιλήσω για τον καημό της μάναςπου όλο αγιοποιείται κι ολοένα εγκλωβίζεται; Kι αν μιλούσα για τη ζωή μου ως γυναίκα; Kι αν είχα το θράσος να ξετυλίξω ένα νήμα που να ενώνει τα πάθη της Μήδειας με τα δικά μου; Σάλτο μορτάλε, όπως πολύ σοφά σχολίασε ένας θεατής. Αν όμως δεν παίρναμε αυτό το ρίσκο, αυτό δε θα ήταν η Μήδεια, η "Medea loading”. Κι αυτό της το χρωστούσαμε. Μας το χρωστούσαμε. Την ευχαριστώ για τη βουτιά”.