© Θεόφιλος Τσιμάς
Στο "Goodbye, Lindita” ο πολυσχιδής Μάριο Μπανούσι προτείνει ένα προσωπικό, χειροποίητο εικαστικό θεατρικό σύμπαν, που εμπνέεται από το παρελθόν των Βαλκανίων, από ταφικά έθιμα και παραδόσεις πολλών χωρών για να φτιάξει μια παράσταση με κέντρο την απώλεια. "Η παράσταση λειτουργεί σαν τελετουργικό δρώμενο, σαν μια διαβατήρια τελετή προς την κατάσταση του θανάτου, το κάνει όμως με όρους υψηλής τέχνης”, διαβάζουμε στην κριτική του "α” για την παράσταση που αποτέλεσε μια πολύ σημαντική στιγμή για την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου τη σεζόν 2022-23.
Η παράσταση παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο τις σεζόν 2022-23 και 2023-24, αποσπώντας ενθουσιώδεις κριτικές από κοινό και κριτικούς, ενώ έλαβε δυο σημαντικές τιμητικές διακρίσεις στο διεθνές Φεστιβάλ Bitef στο Βελιγράδι: το Ειδικό Βραβείο Bitef "Jovan Ćirilov" για σπάνια συνεισφορά στη θεατρική τέχνη και το Βραβείο "Politika" καλύτερης σκηνοθεσίας. Μετά το Βελιγράδι (Σερβία), τη Δρέσδη (Γερμανία), το Άμστερνταμ (Ολλανδία), την Αδελαΐδα (Αυστραλία) και το Μόναχο (Γερμανία), και με ενδιάμεσο σταθμό την Αθήνα, η παράσταση θα συνεχίσει μέχρι τον Δεκέμβριο του 2024 την ευρωπαϊκή της περιοδεία.
Η βραβευμένη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Μάριο Μπανούσι παίζεται έως τις 10 Νοεμβρίου. Η παράσταση που ξεκίνησε από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού μεταφέρθηκε πλέον στην κεντρική σκηνή του κτιρίου Τσίλλερ. Σύμβουλος δραματουργίας είναι η Σοφία Ευτυχιάδου και δραματολόγος παράστασης η Ασπασία-Μαρία Αλεξίου. Τα σκηνικά και κοστούμια είναι του Σωτήρη Μελανού, η μουσική του Εμμανουήλ Ροβίθη, οι φωτισμοί του Τάσου Παλαιορούτα. Ερμηνεύουν: Χρυσή Βιδαλάκη, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Ελένη Άμπια Νζάνγκα, Εριφύλη Κιτζόγλου, Κατερίνα Κρίστο, Μάριο Μπανούσι, Ευτυχία Στεφάνου, Αλεξάνδρα Χασάνι.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Goodbye, Lindita
Ο πολυσχιδής καλλιτέχνης παρουσιάζει ξανά την επιτυχημένη, προσωπικής σύλληψης εικαστική περφόρμανς του, που εμπνέεται από τα ταφικά έθιμα και τις παραδόσεις των Βαλκανίων και επικεντρώνεται στο θέμα του θανάτου, του πένθους και της διαχείρισης της απώλειας. Η παράσταση διαδραματίζεται σε ένα απλοϊκό σπίτι με στοιχειώδη έπιπλα και ξεκινά από τις καθημερινές, σχεδόν μηχανικές δραστηριότητες ενός μεσήλικου ζευγαριού. Σύντομα τα πράγματα αλλάζουν και, μπροστά στα μάτια των θεατών, ο οικείος χώρος σταδιακά μετουσιώνεται, συμμετέχοντας μαζί με τους ερμηνευτές σε μία αποχαιρετιστήρια ταφική τελετουργία που οδηγείται ολοένα στην κλιμάκωση. Το έργο, μέσα από την δύναμή του, συνομιλεί προσωπικά με κάθε θεατή, χωρίς, μάλιστα, να αξιοποιεί καθόλου τον λόγο.
