Αλλάζει ρόλους, τραγουδάει χορεύει, τα κάνει όλα με φοβερή ενέργεια η Μαρία Φλωράτου στο "Έρως, Μονόπτερος, ο Πλάνης". Θελήσαμε να γνωρίσουμε καλύτερα τη νεαρή ηθοποιό και της ζητήσαμε να μιλήσει on και off the record.
Πού σε ξέρω
Αποφοίτησα από το Θέατρο Τέχνης και το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκα για αρκετά χρόνια στο θέατρο εκτός Αθήνας. Το 2017 συμμετείχα και βραβεύτηκα στο Φεστιβάλ Μονολόγου του Θεάτρου Εύπολις και στο Bob Festival Scratch Nights. Το 2019 σκηνοθέτησα και έπαιξα στην παράσταση "Ένας Κάποιος Τέτοιος Bυσσινόκηπος”, στο θέατρο Θησείον, με την ομάδα Nunc. Κατά την διάρκεια της πανδημίας συνέχισα τις σπουδές μου στο Μεταπτυχιακό πρόγραμμα του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και φέτος θα βρίσκομαι στο Μικρό Θέατρο Κεραμεικού και στο Θέατρο ΕΛΕΡ.
Πού αλλού σε βρίσκω
Από 13 Οκτωβρίου θα βρίσκομαι, κάθε Πέμπτη, στο Μικρό Θέατρο Κεραμεικού, για την παράσταση "Έρως Μονόπτερος ο Πλάνης", σε σκηνοθεσία Γεράσιμου Γεννατά. Είναι ένα έργο στο οποίο υποδύομαι είκοσι διαφορετικούς ρόλους, έχει πολύ μουσική, τραγούδι, ακόμα και ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Είναι ένα διασκεδαστικό βαριετέ που φτιάχτηκε μέσα στο λοκντάουν, με πολύ χιούμορ και τρυφερότητα, στην προσπάθεια μας να επεξεργαστούμε τις πρωτόγνωρες συνθήκες που βιώναμε. Συνοπτικά η υπόθεση του έργου είναι ότι ο Θεός Έρωτας λαβωμένος (γι’ αυτό και Μονόπτερος) εξαιτίας του Covid19, συναντά το κοινό, στο οποίο προσφέρει διάφορα ερωτικά πιάτα, προκειμένου να ξανακερδίσει την πελατεία του. Έρωτας κεραυνοβόλος, πλατωνικός, βουκολικός και παναθηναϊκός είναι κάποια από τα πιάτα που "σερβίρονται" στο Ερωτικό Μενού της παράστασης. Επίσης κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή θα είμαι στο Θέατρο ΕΛΕΡ με την παράσταση "Περιοδεύων Θίασος" σε σκηνοθεσία Ελεάνας Γεωργούλη. Εκεί μαζί με τον Γεράσιμο Γεννατά και τον Γιάννη Ασκάρογλου, υποδυόμαστε τρεις καλλιτέχνες, που διασώθηκαν από την Καταστροφή της Σμύρνης και μέσα από την παράσταση ξαναζωντανεύουν γεγονότα και μνήμες.
Πες μου κάτι για το θέατρο
Δεν είναι πολυτέλεια. Είναι παιδεία, πολιτισμός, κοινωνική συνοχή . Είναι το ύστατο οχυρό του Ανθρωπισμού, οι αξίες του οποίου καθίστανται παρωχημένες με ταχύτατους ρυθμούς.
Η παράσταση που σε έχει συγκινήσει περισσότερο
Με έχει συγκινήσει το "Έβδομο ρούχο" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου και με εκπλήξει ευχάριστα η ερασιτεχνική παράσταση μιας ομάδας που λειτουργούσε στο πλαίσιο ενός κοινωνικού δικτύου. Η παράσταση ήταν λιτή, κάποιος θα την έλεγε απλοϊκή, όμως διαπίστωσα ότι η επίδραση που είχε στους συμμετέχοντες, δηλαδή στην αυτοπεποίθησή τους και στην κοινωνικότητα τους, ήταν κάτι που επιβεβαίωσε μέσα μου την αξία του θεάτρου, όχι μόνο ως ένα πολιτιστικό προϊόν που καταναλώνουμε, αλλά ως εργαλείο παιδείας, αυτογνωσίας και ενδυνάμωσης των κοινωνικών μας δεσμών.
Το μικρόβιο του θεάτρου μπήκε
Το μικρόβιο του θεάτρου μπήκε όταν ήρθα να σπουδάσω οικονομικά στην Αθήνα. Τότε είδα μία παράσταση που μετακίνησε κάτι μέσα μου τόσο πολύ, που πλέον δεν μου αρκούσε να απολαμβάνω το θέατρο ως θεατής. Έπρεπε να γίνω κι εγώ φορέας αυτής της δύναμης που κάποιες φορές στο θέατρο, μας διαπερνά σαν ωστικό κύμα και σαρώνει όλα τα περιττά πράγματα, που φορτώνει στην ψυχή μας η καθημερινότητα. Έτσι...
Η μεγαλύτερη αγωνία για το έργο "Έρως Μονόπτερος ο Πλάνης"
Έχω αγωνία να φτάσει η παράσταση σε όσους έχουν ανάγκη να γελάσουν μαζί με άλλους ανθρώπους και να προβληματιστούν μαζί με άλλους. Υπάρχει ένας αόρατος δεσμός που δημιουργείται μεταξύ σκηνής και πλατείας. Είναι πολύ συνειδητή πρόθεση μας να καλλιεργήσουμε αυτόν το δεσμό, γιατί πιστεύουμε κι εγώ και ο Γεράσιμος, στις ευεργετικές ιδιότητες του, τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και συλλογικό.
Η αγαπημένη σου σκηνή στην παράσταση
Δεν μπορώ να κάνω διάκριση ανάμεσα στους χαρακτήρες που υποδύομαι, ούτε στις σκηνές της παράστασης γιατί είναι όλα φτιαγμένα από στοιχεία πολύ προσωπικά. Υπάρχει όμως κάτι, που όταν συμβαίνει, με κάνει και χαίρομαι, γελάω και το διασκεδάζω διπλά γιατί είναι αναπάντεχο. Κάποιες φορές, σε σημεία που η εναλλαγή των χαρακτήρων είναι καταιγιστική, μπερδεύομαι. Μπορεί να πω τα λόγια του ενός ρόλου με την σωματικότητα του άλλου και την φωνή ενός τρίτου. Αυτό το αλλόκοτο όργιο το διασκεδάζω πολύ γιατί σημαίνει ότι έχουν κοπεί τα φρένα και έχουμε φύγει για το παράλογο. Βεβαίως η ίδια η παράσταση είναι φτιαγμένη έτσι που ακόμα και αυτό, το λάθος ας πούμε, το περιλαμβάνει και το εντάσσει μέσα στην ροή.
Off the record
Έχοντας στο νου το τσουνάμι των απειλών που έχουμε να αντιμετωπίσουμε, λέω: Τίποτα δεν έχει χαθεί ακόμα. Να αγωνιζόμαστε. Αυτός είναι ο μόνος πλανήτης που έχουμε, αυτή είναι η μόνη ζωή που έχουμε. Να αγωνιζόμαστε.
