Σε χαμηλή θερμοκρασία
Πλούσια παραγωγή, με καλές προθέσεις. Αλλά δεν αισθανθήκαμε τον πυρετό του χορού και της μουσικής να ανεβαίνει στην ελληνική εκδοχή του μιούζικαλ του Τζον Μπάνταμ.
Το ζητούμενο είναι απλό, αλλά η επίτευξή του δύσκολη: Ένα μιούζικαλ μπορεί εύκολα να χαρίσει στο θεατή στιγμές απόλαυσης -αυτό άλλωστε είναι και το ζητούμενο- όμως το ανέβασμά του δεν είναι εύκολη υπόθεση. Αυτό το αμερικανικό είδος θεάτρου έχει συγκεκριμένους αφηγηματικούς κώδικες και απαιτεί την απόλυτη σύμπλευση πρόζας, μουσικής και κινησιολογίας. Ως καθαρά εισαγόμενο είδος το μιούζικαλ δεν κατάφερε να ανθήσει στην Ελλάδα. Από τη μια, γιατί το μουσικό θέατρο και η επιθεώρηση, που προϋπήρχαν, δεν του άφησαν πολλά περιθώρια. Από την άλλη, διότι το κόστος είναι μεγάλο και το έμψυχο υλικό που μπορεί να επανδρώσει αυτό το τρισδιάστατο είδος θεάματος χρειάζεται ειδικές σπουδές. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που οι θεατρικές επιχειρήσεις Βαγγέλη Λιβαδά για το ανέβασμα του περίφημου μιούζικαλ «Πυρετός το σαββατόβραδο» συνεργάστηκαν με τη Robert Stigwood Organization και με ένα επιτελείο Βρετανών καλλιτεχνών, με επικεφαλής τη σκηνοθέτιδα-χορογράφο Arlene Philips. Η καλλιτεχνική ομάδα που ζωντανεύει στη σκηνή του Βέμπο, με πρωταγωνιστή τον τραγουδιστή Γιώργο Τσαλίκη στο ρόλο του Τόνι Μανέρο, ενός από τους πιο πολυσυζητημένους και αγαπητούς κινηματογραφικούς ήρωες της δεκαετίας του '70, προέκυψε ύστερα από μια απαιτητική οντισιόν και σε γενικές γραμμές καταφέρνει να αντεπεξέλθει στα χορευτικά και τραγουδιστικά κομμάτια της παράστασης. Λείπει όμως εντελώς η disco fun ατμόσφαιρα της εποχής στην οποία αναφέρεται το έργο - και αυτό σίγουρα κάθε άλλο παρά αρωγός είναι στην ανάδειξη του όποιου ταλέντου τους. Ο Γιώργος Τσαλίκης, το αεικίνητο παιδί της πίστας, εδώ έμοιαζε να μη δίνει το 100% των δυνατοτήτων του. Ακόμα και αυτό το natural high που διαθέτει στο χορό και το τραγούδι δεν το είδαμε σε τέτοια έξαρση όσο στις μουσικές του εμφανίσεις. Δεν περιμέναμε να δούμε έναν άλλον Τζον Τραβόλτα, όμως ερμηνευτικά ο Τσαλίκης δεν κατάφερε να αποδώσει αυτήν τη διάσταση της χαρισματικής προσωπικότητας του Τόνι: του φτωχού νεαρού από το Μπρούκλιν, συμβόλου μιας γενιάς, μιας μουσικής, μιας μόδας. Η πρόζα έμοιαζε να είναι ανύπαρκτη^ ίσως και γι' αυτό δεν νιώσαμε καθόλου τη δύναμη της τολμηρής ιστορίας, της οποίας το νόημα διατηρείται αναλλοίωτο μέχρι σήμερα. Ξεχωριστά λαμπερή σκηνική παρουσία διαθέτει ο Παναγιώτης Πετράκης, ο οποίος ως dj ήταν και ο μοναδικός που κατάφερε να μας κάνει να νιώσουμε κάτι από το στραφτάλισμα της ντίσκο των ’70s. Οι στίχοι της Ναταλίας Γερμανού έντυσαν ωραία τα θρυλικά Νο 1 singles των Bee Gees «How deep is your love», «Stayin' alive» και «Night fever». Μαρία Κρύου
mkriou@athinorama.gr INFO
Βέμπο, Καρόλου 18, Μεταξουργείο, 2105229519.
