Karol Jarek ©
Οι πρώτες φωτογραφίες από τις πρόβες των "Τρωάδων" του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου έχουν κάτι το αφοπλιστικό και σε κάνουν να παραδεχτείς πως δεν θέλεις με τίποτα να χάσεις την παράσταση.
Η Ευθυμίου, μια σκηνοθέτιδα που πάντα προσεγγίζει τα έργα με απίστευτη τρυφερότητα, στήνει μια παράσταση που μας αφορά όλους. Η κεντρική ιδέα του ανεβάσματος είναι τόσο απλή και ταυτόχρονα τόσο ουσιαστική: ένας θίασος 22 ανθρώπων —ανάμεσά τους και μέλη της ομάδας "Εν Δυνάμει"— με διαφορετικές ηλικίες, με και χωρίς αναπηρία, γίνονται μια παρέα, ένας Χορός, μια γροθιά. Μέσα από τη δική τους συνύπαρξη, οι "Τρωάδες" παύουν να είναι απλώς μακρινοί, μυθικοί χαρακτήρες και γίνονται άνθρωποι της διπλανής πόρτας που παλεύουν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους μέσα στο χάος.
Η υπόθεση του έργου μάς μεταφέρει στην επαύριο της πτώσης της Τροίας. Οι γυναίκες της πόλης, αιχμάλωτες πια, περιμένουν να μοιραστούν ως λάφυρα στους νικητές, βιώνοντας την απόλυτη απώλεια της πατρίδας, των συντρόφων και των παιδιών τους. Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα συγκλονίζεται ξανά από μεγάλους πολέμους και η προσφυγιά γίνεται καθημερινή είδηση, το κείμενο του Ευριπίδη μοιάζει κάτι παραπάνω από επίκαιρο. Είναι μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η φρίκη του πολέμου δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Οι ηρωίδες αυτές δεν παραδίδονται στη μοίρα τους· βρίσκουν τη φωνή τους και, παρά την οδύνη, μετατρέπουν το πένθος τους σε μια επίμονη μορφή εξέγερσης. Σήμερα, που οι εικόνες της καταστροφής γεμίζουν τις οθόνες μας, η παράσταση αυτή έρχεται να μας θυμίσει πως η αλληλεγγύη παραμένει η μόνη μας άμυνα απέναντι στο παράλογο.
Στο σημείωμα για την παράσταση διαβάζουμε: "Οι 'Τρωάδες' της Ελένης Ευθυμίου δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της οικογένειας του Πρίαμου, που αναμένουν την τελική διαλογή. Είναι και σώματα –ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα– που ούτε πριν τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους, ενώ σπάνια είχαν το προνόμιο της αφήγησης. Αιχμάλωτες μετά την άλωση της πόλης τους, οι Τρωάδες αναμετρώνται και με τις δικές τους ευθύνες, όταν η σιωπηρή αποδοχή του πολέμου αποκαλύπτει τις ολέθριες συνέπειές της. Είναι πια φανερό πως ούτε οι θεοί, ούτε ο μύθος, ούτε η μοίρα ορίζουν τη ζωή τους.
Παρά την οδύνη και την απόγνωση μπροστά στην καταστροφή, οι Τρωάδες βιώνουν την απώλεια, μα δεν παραδίδονται. Οι λέξεις γίνονται τα όπλα της αντίστασής τους —έστω και την ύστατη αυτή στιγμή— απέναντι στη σκλαβιά και την απώλεια της ταυτότητας που η νέα πραγματικότητα τους επιφυλάσσει. Στέκουν όρθιες, βρίσκουν τη φωνή τους και σταδιακά το πένθος τους μετασχηματίζεται σε μια εύθραυστη αλλά επίμονη μορφή εξέγερσης, με την αλληλεγγύη να είναι πλέον η μεγαλύτερή τους δύναμη".
Το γεγονός ότι το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου ανοίγει τις πόρτες του και γίνεται, για πρώτη φορά στην ιστορία του, προσβάσιμο σε άτομα με οπτικές και ακουστικές αναπηρίες, κάνει την καρδιά σου να σκιρτά. Είναι μια κίνηση που αποδεικνύει ότι το θέατρο ανήκει σε όλους.
Η διανομή
Η παράσταση του Εθνικού έχει μια πραγματικά σπουδαία διανομή. Με τη Λυδία Φωτοπούλου στο τιμόνι ως Εκάβη, την εμβληματική μορφή που σηκώνει στις πλάτες της όλο το βάρος της κατεστραμμένης Τροίας, η παράσταση αποκτά έναν στιβαρό συναισθηματικό άξονα. Δίπλα της, το καστ συμπληρώνεται από εξαιρετικούς ηθοποιούς, καθένας από τους οποίους αναλαμβάνει έναν κομβικό ρόλο στην τραγωδία: Η Νάνσυ Σιδέρη ενσαρκώνει την προφητική και αλλόκοτη Κασσάνδρα. Η Εύη Σαουλίδου υποδύεται τη σπαρακτική Ανδρομάχη, το σύμβολο της μητρικής οδύνης.
Η Βασιλική Τρουφάκου αναλαμβάνει τον ρόλο της Ελένης, της πέτρας του σκανδάλου που αναμετράται με τις ευθύνες της. Ο Γιώργος Χριστοδούλου εμφανίζεται ως Μενέλαος, ο νικητής που έρχεται να διεκδικήσει την τιμή του. Ο Αργύρης Ξάφης δίνει φωνή στον Ταλθύβιο, τον κήρυκα των Αχαιών που γίνεται ο αμήχανος αγγελιαφόρος των δεινών.
Χορός (αλφαβητικά): Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Eλένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου. Μαζί τους, στους ρόλους της νεαρής Πολυξένης και του μικρού Αστυάνακτα η Άνα Τζουλάκη Χριστοδούλου και ο Μιχάλης Μήτσης αντίστοιχα.
Η ζωντανή μουσική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της σκηνικής πρότασης, με τις πρωτότυπες συνθέσεις του Λευτέρη Βενιάδη να δίνουν τον ρυθμό και την ατμόσφαιρα της παράστασης. Επί σκηνής, τρεις σολίστ —η Σοφία Καμαγιάννη στο πιάνο, ο Γιώργος Μπουκαούρης στα κρουστά και ο Σοφιανός Πεσιρίδης στο όμποε— συνομιλούν ζωντανά με τον Χορό και τους ηθοποιούς.
Το Εθνικό Θέατρο έχει προβλέψει δυνατότητα μετακίνησης για θεατές με αισθητηριακές αναπηρίες προς και από το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε n-t.gr. Μέρες και ώρα παραστάσεων: Παρασκευή 31 Ιουλίου (Παράσταση προσβασιμότητας σε άτομα με αισθητηριακές αναπηρίες) & Σάββατο 1 Αυγούστου Ώρα έναρξης: 21.00
Προπώληση εισιτηρίων για το Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τρωάδες
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία προσβασιμότητας προσφέρει η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου για πρώτη φορά στην ιστορία του Αρχαίου Θεάτρου Επιδαύρου, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της συμπερίληψης, σε σύμπραξη με την κολεκτίβα «Εν Δυνάμει». Στην πρώτη της επιδαύρια κάθοδο, η Ελένη Ευθυμίου θέτει ένα καίριο ερώτημα μέσα από την βαθιά ανθρωποκεντρική, αντιπολεμική τραγωδία: «Θα μπορέσουν άραγε οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής;». Στο επίκεντρο βρίσκεται ο θρήνος των γυναικών της Τροίας που οδηγούνται στην εξορία. Ένα ενσέμπλ 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών, με και χωρίς αναπηρία, καταθέτουν μια σκηνική αφήγηση για την απώλεια ως συλλογική μνήμη και για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος με κέντρο τη μουσικότητα.
