AMAN AMAN τι γίνεται στον Ταύρο και τη Νίκαια;

Ενα πολύ ενδιαφέρον καλλιτεχνικό project σε δύο κεφάλαια και πολλά υποκεφάλαια, εγκαινιάζεται απόψε Πέμπτη 8 Οκτωβρίου στον εκθεσιακό χώρο TAVROS και την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου στην Πνευματική Εστία Νίκαιας και την Αρμένικη Εκκλησία Νίκαιας φωτίζοντας λιγότερο γνωστές διαδρομές μετανάστευσης και όσα αυτές αφήνουν πίσω τους μέσα από τις σχέσεις.

Κεντρικός άξονας είναι η έκθεση AMAN AMAN, το αθηναϊκό κεφάλαιο του ομώνυμου διεθνούς καλλιτεχνικού πρότζεκτ που μας καλεί να δούμε διαφορετικά δύο σημεία της Αθήνας με έντονο προσφυγικό και μεταναστευτικό αποτύπωμα, μέσα από έργα τέχνης, προβολές, συναυλίες που αναδεικνύουν μικροϊστορίες που σπάνια βρίσκουν θέση στις κυρίαρχες ιστορικές αφηγήσεις.

Σε επιμέλεια της Μαρίας-Θάλειας Καρρά και της Ειρήνης Φουντεδάκη με τη συμμετοχή των καλλιτεχνών Βάσου Καπάνταη, Βαλίνιας Σβορώνου, Ζάφου Ξαγοράρη, Larissa Araz, Vartan Avakian, Cevdet Erek, Angela Melitopoulos & Kerstin Schroedinger, Marina Papazyan, Didem Pekün η έκθεση AMAN AMAN φέρνει στο προσκήνιο ιστορίες που συνδέουν τόπους και ανθρώπους πέρα από εθνικά σύνορα, φωτίζοντας λιγότερο γνωστές διαδρομές μετανάστευσης, εξορίας, εργασίας, μουσικής, αλληλεγγύης και καθημερινής ζωής. Συνδυάζοντας νέες αναθέσεις έργων σε σημαντικούς.ες και ανερχόμενους.ες Έλληνες.ίδες και διεθνείς καλλιτέχνες.ιδες, την έκδοση ενός βιβλίου - έργου και ένα εκτενές και πολύπλευρο δημόσιο πρόγραμμα το TAVROS αποδεικνύει για μια ακόμη φορά εμφατικά, ανεξαρτήτως της όποιας καλλιτεχνικής αποτίμησης, τη σημασία της ύπαρξης ενός τέτοιας κλίμακας μη κερδοσκοπικού καλλιτεχνικού χώρου στην Αθήνα με ουσιαστικό αποτύπωμα.  

Μια έκθεση που βλέπει τη μετανάστευση μέσα από αυτά που μένουν

"Το ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ είναι μια έκθεση και ένα τρίμηνο δημόσιο πρόγραμμα που διερευνά τη βαθιά ριζωμένη επιθυμία, το γλυκόπικρο του να βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα και τις κουλτούρες που γεννιούνται μέσα από ασταθείς ταυτότητες."

"Το ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ είναι μια έκθεση και ένα τρίμηνο δημόσιο πρόγραμμα που διερευνά τη βαθιά ριζωμένη επιθυμία, το γλυκόπικρο του να βρίσκεσαι κάπου ανάμεσα και τις κουλτούρες που γεννιούνται μέσα από ασταθείς ταυτότητες. Εστιάζει στις μακραίωνες ιστορίες των μετατοπίσεων λαών ανάμεσα στην Ανατολία, την Ελλάδα και τη Γερμανία, αλλά επεκτείνεται και ακόμα παραπέρα, φθάνοντας στις ακτές της Αμερικής, αγκαλιάζοντας ιστορίες πολύ-φυλετικών και -θρησκευτικών κοινοτήτων της ευρύτερης περιοχής και πέρα από αυτή (από τον υπόκοσμο και το περιθώριο)." αναφέρουν οι επιμελήτριες. "Διατρέχοντας τις ιστορίες αυτών των γεωγραφιών, συναντάμε τους πολύγλωσσους πληθυσμούς του ύστερου οθωμανικού κόσμου και τη βίαιη αναδιοργάνωση που ακολούθησε τη διάλυσή του τη χάραξη νέων εθνικών συνόρων, τον εκτοπισμό και την ανταλλαγή πληθυσμών τους πολέμους και τις πολιτικές αναταραχές του εικοστού αιώνα τη στρατολόγηση εργατών από την Ελλάδα και την Τουρκία στη Γερμανία κατά τη μεταπολεμική περίοδο, καθώς και τις συνεχείς μετατοπίσεις που προκαλούν η οικονομική ανισότητα και η πολιτική αστάθεια. Αυτές οι ιστορίες δεν μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά η καθεμιά τους έχει καθορίσει τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και τόπων, μεταξύ του τόπου καταγωγής και του τόπου που επιτρέπεται σε κάποιον να φτιάξει τη ζωή του. Αυτές οι ιστορίες συνεχίζονται. Εξακολουθούν να διαμορφώνουν τους τόπους που κατοικούμε, τις γλώσσες που μιλάμε, το φαγητό που μοιραζόμαστε, τις σχέσεις που κληρονομούμε και τους τρόπους που αντιλαμβανόμαστε το αίσθημα του ανήκειν. Το να στρέφεσαι προς αυτές δεν σημαίνει να επιστρέφεις σε ένα παρελθόν που μπορεί να αποκατασταθεί, αλλά να αναγνωρίζεις τι έχει παραμείνει άλυτο, τι έχει αλλάξει και τι μπορεί να μας επιτρέψει να (μετα)κινηθούμε διαφορετικά στο μέλλον."

Μέσα από έργα, νέες καλλιτεχνικές αναθέσεις, περφόρμανς, συναυλίες, προβολές και συζητήσεις, το AMAN AMAN μετατοπίζει το βλέμμα από τα σύνορα στις σχέσεις που δημιουργούνται μέσα από τη μετακίνηση. Ιστορίες, ήχοι και εικόνες διασχίζουν γεωγραφίες, συναντιούνται και επανενεργοποιούνται σε διαφορετικούς τόπους και χρονικότητες. Από τους αμανέδες και τα türkü έως τις μορφές αλληλεγγύης που αναπτύχθηκαν ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους εργάτες στη Γερμανία, από τα μετα-οθωμανικά Café Aman της Νέας Υόρκης έως σύγχρονες καλλιτεχνικές φωνές από τις ακτές του Αιγαίου και την Ανατολία, το πρότζεκτ παρακολουθεί διαδρομές ανθρώπων, ιδεών, ήχων και πολιτισμών, ιχνηλατώντας συνδέσεις που εκτείνονται πολύ πέρα από οποιαδήποτε ενιαία γεωγραφία.

Ταύρος - Νίκαια: Γεφυρώνοντας δύο σύγχρονες γειτονιές που μοιράζονται πολλές ιστορίες μετανάστευσης 

Στη Νίκαια, η έκθεση δορυφόρος θα φιλοξενηθεί σε ένα από τα προσφυγικά σπίτια που σώζονται ακόμα.

"Ίσως πρέπει κανείς να φύγει προκειμένου να ανακαλύψει συγγένειες που δεν μπορούσε να διακρίνει όσο ήταν στην πατρίδα του. Οι διασπορές που εμφανίστηκαν σε όλη την έκταση του ύστερου οθωμανικού κόσμου, και πέρα από αυτόν, έφερε σε επαφή ανθρώπους από διαφορετικές κοινότητες, δημιουργώντας δεσμούς που ίσως δεν θα ήταν ποτέ εφικτοί στους τόπους που άφησαν πίσω τους." λένε οι επιμελήτριες Μαρία-Θάλεια Καρρά και Ειρήνη Φουντεδάκη. Σε αυτό το πλαίσιο, το ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ γεφυρώνει δύο σύγχρονες γειτονιές που μοιράζονται πολλές ιστορίες μετανάστευσης. Συνδέει τον Ταύρο με την Νίκαια, μέρη της Αθήνας όπου πρόσφυγες από την Μικρά Ασία εγκαταστάθηκαν το 1922 και μέρη που εξακολουθούν να στέκουν αλληλέγγυα απέναντι στις πιο πρόσφατες αφίξεις μεταναστών. Στη Νίκαια, η έκθεση δορυφόρος θα φιλοξενηθεί σε ένα από τα προσφυγικά σπίτια που σώζονται ακόμα. Κάποια σπίτια κατοικούνται από απογόνους των οικογενειών που πρωτοεγκαταστάθηκαν εδώ, ενώ άλλα από πιο πρόσφατους μετανάστες. Και ακόμα περισσότερα από αυτά χαρακτηρίστηκαν από την πολιτεία ως κτίρια χωρίς ιδιαίτερη ιστορική αξία, που δεν χρήζουν συντήρησης και αφέθηκαν να ρημάξουν. Το ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ σκοπίμως στρέφει την προσοχή μας σε αυτούς τους αρχιτεκτονικούς μάρτυρες και την σημασία τους ως μορφές αρχειακής μνήμης. Παρομοίως, μέσα από τη συνεργασία με αρμένικες κοινότητες της Αθήνας, η έκθεση υπογραμμίζει την μακροχρόνια δέσμευση για τη διάσωση και την καλλιέργεια υβριδικών ταυτοτήτων, όπως επίσης και το δημιουργικό κάθε γλώσσα εξάλλου φέρει τις δικές της ιστορίες δυναμικό της πολυγλωσσίας Συνδέοντας αυτές τις δύο γειτονιές, τις κοινότητες που τις συνθέτουν, καθώς και τις ιστορίες που φέρνουν μαζί τους, το ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ φιλοδοξεί να προσφέρει ένα ξαναδιάβασμα της ιστορίας από το περιθώριο, μέσα από γλώσσες που ακούγονται λιγότερο, από ανθρώπους λιγότερο ορατούς. Επιμένει ότι αυτές οι ιστορίες παραμένουν ακατάτακτες, πλούσιες σε αντιφάσεις και πολλαπλότητες.

Η έκθεση δεν αντιμετωπίζει τη μετανάστευση μόνο ως μετακίνηση από έναν τόπο σε έναν άλλο. Εστιάζει και όσα δημιουργούνται στην πορεία και συνεχίζουν να συνδέουν ανθρώπους και τόπους πέρα από τα σύνορα. Ακολουθώντας αυτές τις διαδρομές, η έκθεση προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο να διαβάσουμε το παρελθόν και το παρόν, μέσα από τις μετακινήσεις που διαμόρφωσαν και συνεχίζουν να διαμορφώνουν τις ζωές μας. 

Μπαίνοντας στον χώρο του Tavros, το Hayat (2026), μια νέα ανάθεση στον Cevdet Erek, που στα αραβικά και τα τουρκικά σημαίνει καρδιά, αντηχεί την αρχιτεκτονική των σπιτιών της Βόρειας Ελλάδας, της σύγχρονης Τουρκίας και των Βαλκανίων. Το έργο προσκαλεί τον επισκέπτη σε έναν χώρο που ακροβατεί μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου: μια κατασκευή που ανακαλεί την οικειότητα ενός σπιτιού, αλλά χωρίς προσωπικά ίχνη τα οποία θα όριζαν την ταυτότητά του, αφήνοντας χώρο στη μνήμη και τη φαντασία του καθένα. Ο καλλιτέχνης είχε ως αναφορά τα ξύλινα σπίτια της Ανατολίας, όπου ζούσε η οικογένειά του και ειδικότερα το χαγιάτι, τον χώρο υποδοχής όπου γίνονταν οι δουλειές και αποθηκεύονταν οι καρποί. Θέλει να δει την εγκατάστασή του να ζωντανεύει φιλοξενώντας το κοινό, είτε να καθίσει να ατενίσει τη θέα ή τα βίντεο των άλλων καλλιτεχνών είτε να συμμετέχει σε συζητήσεις, μουσικές βραδιές, εκδηλώσεις. 

Προς το παρόν μπορούμε να ακούσουμε το Halimiz Duman (Είμαστε καταδικασμένοι) (2026), ένα δίσκο βινυλίου όπου η Larissa Araz διερευνά τη μουσική κληρονομιά μεταναστευτικών κοινοτήτων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη Νέα Υόρκη στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο δίσκος περιλαμβάνει ιστορικές ηχογραφήσεις με τον Αχιλλέα Πούλο και τη Μαρίκα Παπαγκίκα, μέσα από τις οποίες "έρχεται στο προσκήνιο ο τρόπος με τον οποίο μια πολυεθνοτική διασπορά διαμόρφωσε μια κοινή γλώσσα μέσω της μουσικής. Οι ηχογραφήσεις γίνονται ένα μέσο διατήρησης της μνήμης και της συνέχειας μετά τον εκτοπισμό." Το δεύτερο έργο της Araz στην έκθεση, Marika's Bar (2026), είναι μια εγκατάσταση από φώτα νέον που ανακατασκευάζει την επιγραφή του πρώτου Καφέ Αμάν που άνοιξε στη Νέα Υόρκη η Μαρίκα Παπαγκίκα, στη 34η Οδό. Η Araz κατασκεύασε το έργο μετά από έρευνα στις επιγραφές άλλων Καφέ Αμάν και αρχειακές εικόνες της 34ης Οδού από τη δεκαετία του 1940, δημιουργώντας ένα ουσιαστικά επινοημένο οπτικό ίχνος ενός χώρου για τον οποίο δεν έχει διασωθεί κανένα οπτικό στοιχείο.  

Στο A Curse that Turns Gold into Ladybugs (2025-2026), o Vartan Avakian εξετάζει τον μύθο του "Αρμένικου χρυσού" στην Τουρκία και τη διαρκή γοητεία που ασκεί μέσα από τα κυνήγια θησαυρού, τις θεωρίες συνομωσίας και όλες τις ιστορίες που το περιβάλλουν. Στο έργο, κρυπτικοί χάρτες, ξόρκια και φυλαχτά παραπέμπουν σ' έναν υποτίθεται θαμμένο θησαυρό, αλλά επιπλέον και σε τόπους και ζωές που χάθηκαν λόγω εκτοπισμών. 
 

 

Καθισμένοι στην ξύλινη εγκατάσταση Hayat στο tavros μπορούμε να δούμε δύο έργα κινούμενης εικόνας. Το νέο φιλμ-δοκίμιο Promised You a Miracle (2026) της Didem Pekün που ακολουθεί ένα ατέρμονο ταξίδι σε γη, θάλασσα και αέρα, με κατεύθυνση ένα άφταστο θαύμα συνδέοντας μέσα από φιλοσοφική σκέψη και found footage τη μετανάστευση με την προσδοκία ενός θαύματος και την επιθυμία για ένα μέλλον περισσότερο βιώσιμο από το παρόν.  Και το Ypsilon (2026) της Βαλίνιας Σβορώνου που μέσα από χειροποίητες ασπρόμαυρες κινούμενες εικόνες κινείται μεταξύ Αθήνας και Σχοινουδίου Ίμβρου συνδυάζει με ευρηματικό και συν-αισθηματικό τρόπο οικογενειακές αφηγήσεις και προσωπικές εμπειρίες που καταθέτουν μεταξύ άλλων σκέψεις γύρω από την καλλιτεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα και τα ευρωπαϊκά πρότυπα που τη διαμόρφωσαν.  

Σαν μια υποσημείωση στο χώρο, το γλυπτό Ικέτις (1964) του Βάσου Καπάνταη (1924-1990) παρουσιάζει τη μορφή μιας ανθρώπινης φιγούρας στα γόνατα, σε στάση ικεσίας. Ο Καπάνταης, εικαστικός και ποιητής, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη από γονείς πρόσφυγες που είχαν μόλις εκδιωχθεί από την Πέργαμο (Μικρά Ασία). Η καλλιτεχνική του πρακτική, όπως αναφέρουν οι επιμελήτριες, επέστρεφε συχνά σε αυτή την αίσθηση της απώλειας και της διαγραφής. Είχε αναθέσεις για πολλά δημόσια γλυπτά, τα οποία εκτίθενται ακόμα στη Νέα Σμύρνη, μια περιοχή της Αθήνας με την οποία συνδέθηκε στενά και που μπορεί να θεωρηθεί ως ένα υπαίθριο γλυπτικό πάρκο αφιερωμένο στο έργο του,

Φεύγοντας από το tavros παίρνουμε μαζί μας για διάβασμα τo A Tatavla Gothic (2026), μια νουβέλα της Marina Papazyan, που υπόσχεται ένα ταξίδι ανάμεσα στην εργατική γειτονιά της ηρωίδας στα Ταταύλα και τα αρχοντικά των διανοούμενων στην Κωνσταντινούπολη της ύστερης οθωμανικής νεωτερικότητας, στο οποίο διεισδύουν ιστορίες φαντασμάτων και βρικολάκων, "μέσα από τις οποίες η φρίκη της οριενταλίστικης οικειοποίησης, της καταπίεσης της κουήρ κοινότητας και μιας πόλης που κλείνεται στον εαυτό της αποκαλύπτονται εξίσου γοτθικές". Αυτό το έργο είναι η δεύτερη έκδοση από τις εκδόσεις TAVROS Press.

Στο Αλληλέγγυο Σχολείο Ταύρου (Χρυσοστόμου Σμύρνης 24, Ταύρος 17778), η γλυπτική και ηχητική εγκατάσταση "Το Δύο Στρατόπεδα" (2026) του Ζάφου Ξαγοράρη αναφέρεται στα στρατόπεδα Görlitz και Wünsdorf, τα οποία λειτούργησαν ως στρατόπεδα κράτησης Ελλήνων και Μουσουλμάνων αιχμαλώτων πολέμου αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία. Τα δύο στρατόπεδα είχαν πολλές ομοιότητες, καθώς για πολιτικούς λόγους, οι κρατούμενοι κρατούνταν σε διφορούμενες συνθήκες, κάπου ανάμεσα σε φιλοξενία και εγκλεισμό. Εξέδιδαν εφημερίδες στις γλώσσες τους, έκαναν ηχογραφήσεις, ενώ το πρώτο τζαμί που χτίστηκε στη Γερμανία ήταν στο Wünsdorf. Ο Ξαγοράρης ανακατασκεύασε μια πινακίδα από το στρατόπεδο του Wünsdorf, η οποία πλαισιώνεται από επεξεργασμένες ηχογραφήσεις κρατουμένων από την Ελλάδα, τη Σενεγάλη, τη Μαδαγασκάρη, την Αλγερία, την Τυνησία, την Ινδία, το Νεπάλ και αλλού. Όπως αναφέρουν οι επιμελήτριες "Το έργο στήθηκε στο Σχολείο Αλληλεγγύης του Ταύρου, ένα αυτοδιαχειριζόμενο σχολείο-κολεκτίβα που προσφέρει μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες και ελληνικές οικογένειες χαμηλού εισοδήματος, λειτουργώντας ως μια μορφή τοπικής ανταλλακτικής οικονομίας. Στημένο στην αυλή των μισογκρεμισμένων κτιρίων, το γλυπτό μαζί με τις ηχογραφήσεις του, ορατό από τον δρόμο, δημιουργεί μια φασματική και παράταιρη εικόνα του παρελθόντος με σύγχρονες αναφορές."

Τέλος, τo Industries of Denial (2025-2026) των Angela Melitopoulos και Kerstin Schroedinger είναι ένα εν προόδω οπτικοακουστικό ερευνητικό πρότζεκτ με θέμα τη σιδηροδρομική γραμμή Βερολίνο-Βαγδάτη και τις πολιτικές της ιστορικής άρνησης που συνδέεται με αυτή. Το έργο εξετάζει πώς οι υποδομές, η οικονομική ανάπτυξη και οι αποικιοκρατικές πολιτικές της Γερμανικής Αυτοκρατορίας συνδέθηκαν με τη βία και τον εκτοπισμό μειονοτήτων στην ύστερη Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς επίσης και με την εξάλειψη αυτών των ιστοριών. Μέσω χαρτογράφησης, φωτογραφιών αρχείου περασμένων σε φιλμ 16mm και ηχογραφήσεων-δοκιμίων κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής, το έργο συνδέει την ιστορία της βίας των γενοκτονιών με τις διαδρομές της μετανάστευσης και τους τρόπους με τους οποίους αυτή η ιστορία παρουσιάζεται και αποσιωπάται σήμερα. Στο Πολιτιστικό Κέντρο της Νίκαιας παρουσιάζονται τρία στάδια του πρότζεκτ που επανεξετάζουν την ιστορία των Αρμενίων στην περιοχή και της σχέσης τους με τις σιδηροδρομικές οδούς, εφιστώντας την προσοχή στα όσα επιβιώνουν μέσα από τα τοπία, τις εξιστορήσεις των ανθρώπων της περιοχής, καθώς και τις επίσημες εκδοχές της ιστορίας. Τα τρία κεφάλαια του έργου Industries of Denial θα φιλοξενηθούν στην Πνευματική Εστία της Νίκαιας.

Η έκθεση AMAN AMAN εγκαινιάζεται σε δύο διαδοχικές μέρες και χώρους, την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου στον εκθεσιακό χώρο TAVROS & στο Αλληλέγγυο Σχολείο Ταύρου και την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026, στην Πνευματική Εστία Νίκαιας, με περαιτέρω εκδηλώσεις στην Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία Νίκαιας.  

Εγκαίνια έκθεσης στον χώρο TAVROS & στο Αλληλέγγυο Σχολείο Ταύρου (Χρυσοστόμου Σμύρνης 24, Ταύρος 17778): 8 Οκτωβρίου 2026, 19:00-22:00
Εγκαίνια έκθεσης στην Πνευματική Εστία Νίκαιας (Καρακουλουξή Δ. 45, Νίκαια, 18450): 9 Οκτωβρίου 2026, 16:00-19:00 με περαιτέρω εκδηλώσεις στην Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία Νίκαιας 
Διάρκεια έκθεσης: 8 Οκτωβρίου 2026 – 30 Ιανουαρίου 2027
Ωράριο Λειτουργίας: Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή 16:00-20:00, Σάββατο 12:00-17:00 
Διεύθυνση TAVROS: 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Αθήνα, περιοχή Ταύρος
Προσβασιμότητα: ο χώρος είναι προσβάσιμος με ασανσέρ, και υπάρχει πάρκινγκ στην είσοδο του κτιρίου
Είσοδος ελεύθερη

Δημόσιο πρόγραμμα

> Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2026 
Τοποθεσία Α: Πνευματική Εστία Νίκαιας, Καρακουλουξή Δ. 45, Νίκαια, 18450
16:00 – 19:00 | Εγκαίνια έκθεσης & Παρουσίαση έργου Βιομηχανίες της Άρνησης, στάδιο 10: Από το Μουσά Νταγ στο Πορτ Σαΐντ
Καλλιτέχνιδες: Angela Melitopoulos & Kerstin Schroedinger
Τοποθεσία Β: Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος, Λαμίας 30 Πειραιάς 18542
Σε συνεργασία με την Αρμενική Ευαγγελική Εκκλησία της Ελλάδος - (Θ.Ν.Π.) και το Μορφωτικό Πολιτιστικό Σωματείο "Αζαταμάρντ – Αρμενικά"
20:00 – 20:40 | Διάλεξη-περφόρμανς @1ος όροφος Πολιτιστικού Χώρου της Αρμενικής Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ελλάδος
Καλλιτέχνης: Vartan Avakian
21:00 – 22:30 | Προβολή ταινίας @Προαύλιος χώρος Αρμενικής Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ελλάδος

> Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2026, 19:00 | Επιτελεστική ανάγνωση 
Τοποθεσία: TAVROS, 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Ταύρος
Καλλιτέχνις: Βαλίνια Σβορώνου 

> Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2026, 19:00 | Προβολή ταινιών
Τοποθεσία: TAVROS, 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Ταύρος
* Περισσότερες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη εκδήλωση θα ανακοινωθούν μέσα στις επόμενες εβδομάδες

> Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2026, 19:00 | Διάλεξη-περφόρμανς 
Τοποθεσία: TAVROS, 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Ταύρος
Καλλιτέχνιδες: Anna Bromley & Meltem Ahiska
Διάλεξη-περφόρμανς A-n-other Archive: Decentralized Simultaneities around 1964 βασισμένη σε αλληλογραφία μεταξύ των δύο συντελεστών, γύρω από διαφορετικές ιστορίες μετανάστευσης και μετακίνησης μεταξύ της ανατολικής Γερμανίας, Τουρκίας, Κύπρου, Συρίας και Λιβάνου

> Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2026, 19:00 | Διάλεξη-περφόρμανς με ηχητικά αποσπάσματα 
Τοποθεσία: TAVROS, 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Ταύρος
Καλλιτέχνης: Ζάφος Ξαγοράρης 

> Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2026 
* Τοποθεσία Α / σημείο αφετηρίας: θα ανακοινωθεί σύντομα
16:00 – 18:30 | Περίπατος & συζήτηση
Συντελεστές: Ελένη Κατρίνη & Κυριακή Παπαθανασοπούλου
Κοινές αυλές, κοινές ιστορίες περίπατος στα Προσφυγικά της Νίκαιας και συζήτηση στην Πνευματική Εστία Νίκαιας

Τοποθεσία Β: Πνευματική Εστία Νίκαιας, Καρακουλουξή Δ. 45, Νίκαια, 18450
19:00 | Παρουσίαση του καινούριου έργου Βιομηχανίες της Άρνησης, Στάδιο 9: Σαμάνταγ - Αντάκια. Η Επιφάνεια Μηδέν της Ιστορίας
Καλλιτέχνιδες: Angela Melitopoulos & Kerstin Schroedinger

> Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2026, 20:00 | Συναυλία
Τοποθεσία: TAVROS, 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Ταύρος
Καλλιτέχνις: Μάρθα Μαυροειδή

> 3-9 Δεκεμβρίου 2026 | Σειρά προβολών
Τοποθεσία: Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Μεγ. Αλεξάνδρου 136, Αθήνα 104 35
Σειρά προβολών με ταινίες για τη μετανάστευση, συνδυάζοντας ιστορικές ταινίες με σύγχρονες, και φέρνοντας σε διάλογο σημαντικά αρχειακά ντοκουμέντα με σύγχρονες καλλιτεχνικές πρακτικές.
Στο πλαίσιο του Athens Avant-Garde Film Festival
* Περισσότερες πληροφορίες για τις προβολές θα ανακοινωθούν μέσα στις επόμενες εβδομάδες

> Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2026, 17:00 | Παρουσίαση έργου
Τοποθεσία: Πνευματική Εστία Νίκαιας, Καρακουλουξή Δ. 45, Νίκαια 18450
Καλλιτέχνιδες: Angela Melitopoulos & Kerstin Schroedinger
Παρουσίαση του καινούριου έργου Βιομηχανίες της Άρνησης, Στάδιο 8: Μέσα από τα Όρη Αμανός. Γέφυρα, σήραγγα, υπέργεια διάβαση
Στο πλαίσιο του Athens Avant-Garde Film Festival

> Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2027, 19:00 | Διάλεξη-περφόρμανς 
Τοποθεσία: TAVROS, 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Ταύρος
Καλλιτέχνις: Hera Büyüktaşçıyan

>  Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2027
Τοποθεσία: TAVROS, 1ος όροφος, Αναξαγόρα 33, 177 78 Ταύρος
19:00 | Συζήτηση
Συντελεστές: Νατάσα Λαιμού (ιστορικός, τουρκολόγος και ερευνήτρια στον τομέα της λογοτεχνίας) Δημήτρης Πρόκος (μουσικός και ερευνητής στον τομέα των Νεοελληνικών Σπουδών), Μαικ Τσιλιγκιριαν (Μορφωτικό Πολιτιστικό Σωματείο "Αζαταμάρντ – Αρμενικά"), İSTASYON editions
Συζήτηση γύρω από τη πολυγλωσσικότητα, λογοτεχνία και εκδοτικές πρωτοβουλίες μέσα από ιστορικά και σύγχρονα παραδείγματα
20:00 | Περφόρμανς
Καλλιτέχνης: Δημήτρης Πρόκος

> Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2027, 14:00-23:00 | Finissage
* Περισσότερες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη εκδήλωση θα ανακοινωθούν μέσα στις επόμενες εβδομάδες

Το ΑΜΑΝ ΑΜΑΝ είναι ένα διεθνές καλλιτεχνικό πρότζεκτ των Goethe-Institut Athen, SİNEMA TRANSTOPIA και TAVROS, σε συνεργασία με το Goethe-Institut Izmir, το Goethe-Institut Thessaloniki, τα Münchner Kammerspiele, το İç İçe – Festival für neue anatolische Musik, την Kulturakademie Tarabya, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά και το DFF–Deutsches Filminstitut & Filmmuseum Frankfurt. 

Το πρόγραμμα ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2026 με μια εναρκτήρια εκδήλωση σε επιμέλεια του Habibi Kiosk στον κήπο του Goethe-Institut Athen, ενώ ακολούθησε το φεστιβάλ στο SİNEMA TRANSTOPIA στο Βερολίνο με ένα πολυήμερο πρόγραμμα προβολών, περφόρμανς, εργαστηρίων, μουσικής και γαστρονομικών παρεμβάσεων. Τον Ιούλιο εγκαινιάστηκε στο Μόναχο η σειρά συναυλιών του πρότζεκτ, η οποία συνεχίζεται το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη και τη Σμύρνη.