Μια βόλτα στον Νεραϊδόκοσμο του Αλέξανδρου Γεωργίου

Η εικαστική έκθεση Νεραϊδόκοσμος το Κατακαλόκαιρο φιλοξενείται στην γκαλερί Ρεβέκκα Καμχή, με τον Αλέξανδρο Γεωργίου να μας συστήνει σε ονειρικές μορφές, άλλες γεμάτες χρώμα, και άλλες πιο σκοτεινές, όλες όμως με μια ιδιαίτερη και απόλυτα προσωπική ιστορία από πίσω. Στη συζήτηση που είχαμε, κάναμε μια βουτιά στο αφήγημά του, σε αυτόν τον δυστοπικά ονειρικό μικρόκοσμο που ξετυλίγεται μέσα στους τέσσεις τοίχους της γκαλερί και σε καλεί να χαθείς μέσα του.

Γιατί "νεράιδες"; Από πού προέκυψε το μαγικό αυτό σύμπαν που αποτελεί και τον τίτλο της έκθεσής σας; Όλα ξεκίνησαν με τη σκέψη πως όλοι μας στην πραγματικότητα είμαστε και νεράιδες. Πέρα από την ρεαλιστική μας μορφή και τη λογική, είμαστε κομμάτι ενός μαγικού κόσμου. Ο κόσμος αυτών των "νεράιδων"  και των πνευμάτων βγαίνει φυσικά μέσα από την ψυχή μου, μέσα στην οποία κατοικούν όλες αυτές οι μορφές. Στέκονται μέσα στον καμβά σαν να ποζάρουν για το πορτρέτο τους.

Στην έκθεση αναλαμβάνετε και τη δημιουργία "Ψυχοπορτρέτων". Πώς ξεκίνησε η επιθυμία σας για αυτά τα δημιουργήματα και τι ακριβώς απεικονίζουν; Τα ψυχοπορτρέτα ξεκίνησαν από την επιθυμία να κάνω κάτι ζωντανό και αναπάντεχο. Το 2023 είχα μία ατομική έκθεση με περισσότερα από 500 έργα σε χαρτί στην πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Κατά την διάρκεια της έκθεσης  καθημερινά έφτιαχνα ζωντανά ψυχοπορτρέτα ανθρώπων. Ήθελα να κοιτάξω πιο βαθιά από την ρεαλιστική απεικόνιση να ζωγραφίσω τη ψυχη τους και αυτό να γίνεται ζωντανά κατά τη διάρκεια της έκθεσης. Το 2025-26 και για ένα ολόκληρο χρόνο στο ΕΜΣΤ στην έκθεση Why Look at Animals, έφτιαχνα ζωντανά ψυχοπορτρέτα ζώων που μου πόζαραν στο στούντιο που μου είχαν φτιάξει δίπλα το καφέ. Κοιτούσα τα ζωάκια ακριβώς όπως κοιτούσα και τους ανθρώπους και έφτιαξα περίπου 280 ψυχοπορτρέτα. Πάνω από 200 από αυτά περιλαμβάνονται στο βιβλίο που εξέδωσε το ΕΜΣΤ τον Μάιο με τίτλο "Αλέξανδρος Γεωργίου, Ψυχοπορτρέτα", το οποίο μπορεί κανείς να βρει στο κατάστημα του μουσείου. Κατα τη διάρκεια της έκθεσης στην Ρεβέκκα Καμχή, ο κόσμος μπορεί να κλείσει ραντεβού για Ψυχοπορτρέτο μετά απο επικοινωνία με την γκαλερι.

Τι συναισθήματα σας προκαλεί αυτή η δημιουργία μέσω της επικοινωνίας με το κοινό σας; Όλος ο ένας χρόνος στο ΕΜΣΤ ήταν γεμάτος με μοναδικές στιγμές και τα έργα είναι γεμάτα αγάπη και φως. Θυμάμαι τις φορές που οι άνθρωποι χωρίς να το περιμένουν κι οι ίδιοι δάκρυζαν βλέποντας τα ψυχορτρέτα των ζώων τους. Η αγάπη που ξεχείλιζε μέσα τους ήταν από τις πιο όμορφες εμπειριές.

Τι είναι αυτό που σας δίνει έμπνευση από την καθημερινότητά σας για τη θεματολογία και τις μορφές που δημιουργείται; Η αγάπη που νιώθω για το σύντροφο μου, το γιο μου, τους φιλους μου και η αγαπη που νιώθω προς τη ζωή την ίδια και τις αόρατες πτυχές της, καθώς και τα καθημερινά κολύμπια για χρόνια στον Γάγγη, τη Θεά Γκάνγκα στις επισκέψεις στο Βαρανάσι της Ινδίας, όπου και δούλευα πριν τη γέννηση του γιου μου, καθως και όλοι οι άνθρωποι που γνώρισα στα ταξίδια μου, όλες οι αόρατες υπάρξεις που με συντρόφευαν και συντροφεύουν, όλα αυτα  δίνουν έμπνευση και σχήμα στις υπάρξεις και τις μορφές της ζωγραφικης μου και και φτιάχνουν τη θεματολογία μου.

Το σύμπαν που έχετε δημιουργήσει στον Νεραϊδόκοσμο το Κατακαλόκαιρο είναι θα λέγαμε ένας μικρόκοσμος, που εκ πρώτης όψεως φαίνεται ονειρικός, αλλά αν τον κοιτάξουμε καλύτερα έχει πολλά "σκοτεινά" σημεία. Πώς σας ενδιαφέρει το πάντρεμα των δύο πλευρών; Τα έργα βρίσκονται πράγματι μεταξύ διπόλων, κοιτάζοντας τα με πρώτη ματιά βλέπω ένα ονειρικό κόσμο που κυριαρχεί η αθωότητα, που όμως δε θα χαρακτήριζα παιδική ακριβώς γιατί συνυπάρχει πολύ έντονα με μία υπαρξιακή μελαγχολία. Βλέπω τρυφερότητα αλλά και πόνο, το αίσθημα της ελπίδας αλλά και της απώλειας και μοναξιάς. Κινούνται σίγουρα μεταξύ φωτός και σκότους αλλά η αγάπη η ελπίδα και η τρυφερότητα εγώ βλέπω να υπερνικούν. 

Τα έργα σας μοιάζουν με μια παραγωγική διαδικασία προσωπικής ανακάλυψης. Τι νιώθετε εσείς ο ίδιος, ως καλλιτέχνης, κατά τη διάρκεια της δημιουργίας; Όταν ζωγραφίζω ακολουθώ το ένστικτό μου, κοιτώ τον λευκό καμβά και ακολουθώ αυτό που βλέπω να σχηματίζεται, του δίνω μορφή. Παρόλο που δεν ξέρω τι θα φτιάξω από πριν, έχω μια αίσθηση σιγουριάς στις κινήσεις με τα πινέλα και τα χρώματα. Εμπιστεύομαι αυτό που νιώθω. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω φρικτά κουρασμένος και που μου φαίνεται αδύνατον να ζωγραφίσω, αλλά με το που στέκομαι μπροστά από το τελάρο και το κοιτάξω και αρχίσω να δουλεύω, όλη η κούραση χάνεται και νιώθω σαν να αιωρούμαι και να κάνω ένα είδος αλχημικής συνταγής που κάπως γνωρίζω το πως πρέπει να γίνει. Και για μένα το μήνυμα και το συναίσθημα αλλάζει είτε όσο δημιουργώ, είτε όταν έχω το τελικό αποτέλεσμα απέναντί μου.

Έχετε ασχοληθεί στο παρελθόν και με τη φωτογραφία. Ποια ήταν η πορεία σας σε αυτόν τον χώρο και πώς καταλήξατε ξανά στη ζωγραφική; Μετά από 12 χρόνια ταξιδιών και φωτογραφικής έρευνας στην Ασία και κυρίως στο Ιραν και την Ινδια, η πατρότητα με οδήγησε σε μια πιο εσωτερική και σταθερή περίοδο δημιουργίας. Η ζωγραφική επέστρεψε όχι ως νοσταλγία για το παρελθόν αλλά ως ανάγκη να δώσω μορφή σε έναν κόσμο εικόνων, πλασμάτων και αφηγήσεων που δεν μπορούσαν πλέον να υπάρξουν μόνο μέσα από τη φωτογραφία.  Η ζωγραφική δεν είναι μία επιστροφή σε μια παλιά πρακτική, αντίθετα είναι μία φυσική εξέλιξη όλης της προηγούμενης διαδρομής μου.  

Νομίζω αυτό που κάνει την έκθεση και το βλέμμα του Γεωργίου να ξεχωρίζουν, είναι πως αν και τα έργα κουβάλανε πολύ τρυφερές και ανθρώπινες στιγμές, άμεσα εμπνευσμένες από την προσωπική ζωή του καλλιτέχνη, ο Αλέξανδρος Γεωργίου στέκεται περισσότερο ως καθοδηγητής, περιμένοντας με πάθος και τις δικές μας ερμηνείες που θα συνομιλήσουν και θα αλληλεπιδράσουν με το δικό του μήνυμα. Οι μορφές του, που σπάνια προδίδουν εκ πρώτης όψεως το φύλο τους ή την ταυτότητά τους, λειτουργούν ως πρόσωπα με τα οποία παράδοξα και αιφνιδιαστικά τελικά μπορούμε να ταυτιστούμε. 

Εμείς πάντως, μέσω της κουβέντα μας, ανακαλύψαμε παρέα νέα νοήματα, συνδέοντας άλλους πίνακες με έργα του David Lynch (τον οποίο ο καλλιτέχνης αγαπάει), ενώ πάλι άλλα τα κοιτάξαμε με στίχους από Ξύλινα Σπαθιά στο μυαλό (όταν επισκεφτείτε την έκθεση ψάξτε για το έργο "Παντρεμένος με το χιόνι που λιώνει" και θυμηθείτε το τραγούδι "Στο Βράχο").

Η έκθεση συνεχίζεται μέχρι τον Ιούλιο στον όροφο της γκαλερί, ενώ ταυτόχρονα σε συνεργασία με το Athens Photo Festival, φιλοξενείται μέρος του πρώιμου φωτογραφικού του έργου, δίνοντας μια καθολική γεύση στο έργο και την καλλιτεχνική εμπειρία του δημιουργού.