Το γεγονός ότι το μυθιστόρημα Η ζωή μπροστά του Εμίλ Αζάρ (ένα από τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε ο Ρομαίν Γκαρύ – θα αναφερθούμε παρακάτω σε αυτό) βραβεύτηκε το 1975 με βραβείο Goncourt είναι από μόνο του μια εγγύηση ότι πρόκειται για ένα ενδιαφέρον μυθιστόρημα.
Τουλάχιστον για μένα, σε αντίθεση με άλλα μεγάλα λογοτεχνικά βραβεία, όπως το Booker ή το Νόμπελ, το γαλλικό βραβείο λειτουργεί ως πιο αξιόπιστη ένδειξη για να αναζητήσω το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω.
Στο Η ζωή μπροστά που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Δώμα έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία περιθωριοποιημένων ανθρώπων, που ξεδιπλώνεται μέσα από την αφήγηση ενός μικρού παιδιού. Κάπου εδώ είναι και η πρώτη επιτυχία του συγγραφέα του βιβλίου, που καταφέρνει σε όλα τα κεφάλαια του βιβλίου να αποδώσει με πειστικότητα την αφέλεια και τη ματιά ενός ανήλικου αγοριού.
Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε μια συνοικία του Παρισιού. Ο μικρός Μόμο, αραβικής καταγωγής, με… απροσδιόριστη ηλικία, μεγαλώνει μαζί με άλλα παιδιά κάτω από τις φτερούγες της μαντάμ Ροζά. Η γυναίκα αυτή, πρώην ιερόδουλη σε μεγάλη ηλικία, φροντίζει τα παιδιά άλλων ιερόδουλων γυναικών, μέσα από μια άτυπη μεν, αλλά και γεμάτη αγάπη και ανθρωπιά συνθήκη.
Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου εκτυλίσσονται κωμικοτραγικά περιστατικά (όπως η εμφάνιση του πατέρα του Μόμο, που διεκδικεί τον άραβα γιο του και βρίσκεται μπροστά σε ένα εβραιόπουλο), μέσα από τα οποία ξεδιπλώνεται ένας κόσμος ανθρώπων που παλεύουν να αγαπηθούν, να συμφιλιωθούν με τους γύρω τους και, τελικά, να επιβιώσουν σε μια σκληρή πραγματικότητα. Οι χιουμοριστικές στιγμές του μυθιστορήματος, που δεν είναι λίγες, λειτουργούν συχνά σαν μια μορφή άμυνας, σαν πανοπλία, απέναντι στη σκληρότητα της ζωής.
Πίσω από το βιβλίο είναι ο Ρομαίν Γκαρύ (Ρόμαν Κάτσεφ), που εμφανίστηκε στα γράμματα το 1945, με το έργο Éducation européenne (Ευρωπαϊκή θητεία· Γκοβόστη 2007). Το 1956 έλαβε το βραβείο Goncourt για το μυθιστόρημά του Les racines du ciel (Οι ρίζες του ουρανού· Οκτάνα 2023). Καθώς ένας συγγραφέας που έχει λάβει ήδη αυτό το βραβείο, δεν μπορεί να βραβευτεί ξανά με το ίδιο, δημιούργησε την περσόνα του Εμίλ Αζάρ, κάτι που αποκάλυψε στο σημείωμα της αυτοκτονίας του.
Το βιβλίο, γεμάτο εικόνες ανθρωπιάς μεταφέρθηκε μάλιστα στον κινηματογράφο με τίτλο "Μαντάμ Ροζά" αποσπώντας Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1978.
Τέλος, μια πιο σύγχρονη εκδοχή του παρουσιάστηκε στο Netflix πριν μερικά χρόνια με τίτλο "Η ζωή μπροστά σου" και πρωταγωνίστρια στον ρόλο της Μαντάμ Ροζά τη Σοφία Λόρεν.
