Λογοτεχνία. Σινεμά. Πολύ εύκολα μπορούμε να σκεφτούμε ότι οι δύο τέχνες έχουν ανάμεσά τους πολλές διαφορές, με πρώτη και κύρια το μέσο διάδοσής τους: οι λέξεις από τη μία vs η εικόνα από την άλλη. Κι όμως, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, η σχέση της είναι κοντινή, καθώς βλέπουμε πλείστα έργα να μεταφέρονται από τις σελίδες στη μεγάλη οθόνη (πιο πρόσφατο παράδειγμα τα "Ανεμοδαρμένα Ύψη”). Πώς είναι όμως να "πατάς και στις δύο βάρκες” και να υπηρετείς τόσο την πεζογραφία όσο και τον κινηματογράφο; Και τι σημαίνει για τον λόγο η επικράτηση της εικόνας στη σύγχρονη εποχή; Αυτά και ακόμη περισσότερα ερωτήματα θα συζητήσουν οι τέσσερις καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν στη συζήτηση "Χίλιες εικόνες, χίλιες λέξεις” στο πλαίσιο του 1ου Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας στην Τεχνόπολη. Πρόκειται για τον Νίκο Παναγιωτόπουο, την Κάλλια Παπαδάκη, τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη, τρεις "υπηρέτες δύο αφεντάδων” που έχουν ασχοληθεί και με τους δύο τομείας, αλλά και τον Γιάννη Οικονομίδη, τον αμιγή κινηματογραφιστή της παρέας. Η συζήτηση θα διεξαχθεί την Κυριακή 29 Μαρτίου, από τις 2 έως τις 3.30 μ.μ., στο Αεριοφυλάκιο 1 - Αμφιθέατρο "Μιλτιάδης Έβερτ".
Λίγα λόγια για τους ομιλητές
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Γεννήθηκε το 1963 στην Αθήνα. Βρίσκεται πίσω από το σενάριο ταινιών, όπως οι χαρακτηριστικοί για τους νέους των 90s "Απόντες" και ο "Βασιλιάς" (μαζί με τον σκηνοθέτη, Νίκο Γραμματικό) και οι "Ώρες κοινής ησυχίας" (μαζί με τη σκηνοθέτρια, Κατερίνα Ευαγγελάκου). Παράλληλα, έχει ασχοληθεί με τη λογοτεχνία, έχοντας δημοσιεύσει τρεις συλλογές διηγημάτων, τη νουβέλα "Ολομόναχος" (Εκδόσεις Μεταίχμιο) και τα μυθιστορήματα "Το Ημερολόγιο Ενός Εξωγήινου" (Εκδόσεις Μεταίχμιο), "Αγιογραφία" (Εκδόσεις Πόλις, 2003, Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2022) και "Τα Παιδιά του Κάιν" (Εκδόσεις Μεταίχμιο), το οποίο έλαβε το Βραβείο Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών.
Κάλλια Παπαδάκη
Γεννημένη το 1978 στο Διδυμότειχο, η Κάλλια Παπαδάκη παρ’ολίγον να γίνει οικονομολόγος όμως τελικά αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και το σινεμά (αλλά και τη διδασκαλία του στη σχολή Σταυράκου). Είναι η καλλιτέχνις πίσω από τη συγκινητική ιστορία του "Wishbone”, που ξεκίνησε ως διήγημά της και έπειτα μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη σε σενάριο της ίδιας και της σκηνοθέτριας Πέννυς Παναγιωτοπούλου. Αφουγκράστηκε με ευαισθησία τον "Ήχο του Ακάλυπτου” (εκδόσεις Πόλις) κι έτσι τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα του περιοδικού "Διαβάζω". Ακολούθησε το μυθιστόρημα "Δενδρίτες" (εκδόσεις Πόλις, 2015), που μιλά για την ελληνική ομογένεια στο Κάμντεν των ΗΠΑ.
Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Γεννήθηκε στην Αθήνα κι έχει σπουδάσει νομικά. Η ταινία-ορόσημο του ελληνικού κουήρ σινεμά "Στρέλλα” είναι σε σενάριο δικό του και του Πάνου Κούτρα. Έχει ξεχωρίσει για τα ντοκιμαντέρ του, που φωτίζουν ιστορίες ανθρώπων που βρίσκονται στο κοινωνικό περιθώριο, καθώς, όπως έχει δηλώσει, έχουν "ειδικό ενδιαφέρον” για τον ίδιο. Οι πολύτιμοι "Γάμοι της Τήλου" (2022) κατέγραψαν την ιστορία των πρώτων ομόφυλων πολιτικών γάμων στην Ελλάδα, ενώ ακολούθησαν η "Σύλβια Ρόμπυν" αλλά και το κόντρα στα ηλικιακά ταμπού "Ίρβινγκ Παρκ". Πρόσφατα επανεκδόθηκε το μυθιστόρημά του "Κωνσταντίνος” από τις εκδόσεις Γεννήτρια. Άλλα βιβλία του αποτελούν τα "Χέρι Κάτω από το Ρούχο" (Εκδόσεις Καστανιώτης) και "Άρρωστος σε Ταξίδι" (Εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης).
Γιάννης Οικονομίδης
Κατάγεται από τη Λεμεσό, όπου γεννήθηκε το 1967. Από τους τέσσερις ομιλητές, είναι εκείνος που έχει ασχοληθεί αμιγώς με τον κινηματογράφο ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Το "Σπιρτόκουτό” του αποτέλεσε τομή στον ελληνικό σινεμά, καθώς τάραξε τα νερά με τον απόλυτα ωμό ωστόσο τελικά μάλλον όχι και υπερβολικό τρόπο που αποτύπωσε τις νευρώσεις της πατριαρχίας και της ελληνικής οικογένειας. Το χαρακτηριστικό του στιλ εξελίχθηκε σε ταινίες όπως η "Ψυχή στο Στόμα", ο "Μαχαιροβγάλτης", το "Μικρό Ψάρι", "Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς" και πιο πρόσφατα η "Σπασμένη Φλέβα" που έφτασε ως τα όρια της τραγωδίας.
Η λογοτεχνία στην εποχή των εικόνων
Μέσα από τη συζήτηση των τεσσάρων καλλιτεχνών, πρόκειται να προκύψουν ενδιαφέρουσες συγκρίσεις και ερωτήματα σχετικά με την επαφή αυτών των δύο κόσμων. Φυσικά, η εικόνα μοιάζει να έχει την πρωτοκαθεδρία, αφού ο ψηφιακός κόσμος δεν ήταν ποτέ πιο παρών στις ζωές μας, να διεκδικεί την προσοχή μας. Είναι αυτή όμως όλη η αλήθεια; Παράλληλα, αξίζει να δούμε και τις μεταμορφώσεις παλιών αναγκών στο σήμερα. Μήπως η απόλαυση του να καταβυθίζεσαι σε μια μεγάλη αφήγηση υπάρχει ακόμα αλλά καλύπτεται από τα τηλεοπτικά σίριαλ; Και τελικά, μήπως το βιβλίο μπορεί να γίνει ένα αντίβαρο απτής ψυχαγωγίας στην εποχής της καταιγιστικής διασκέδασης; Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θα τεθούν στο πλαίσιο της διοργανώσης του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας.
Για περισσότερες πληροφορίες και αναλυτικό πρόγραμμα: ailf.gr
Διαβάστε Επίσης
