Στο Μαρούσι για τον Γιάννη Τσαρούχη

116 χρόνια μετά την γέννηση του σπουδαίου εικαστικού, το "Μουσείο του Αμαρουσίου" κρατά ζωντανή την μνήμη του.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM 13 Ιανουαρίου , 2026

Σαν σήμερα, πριν από 116 χρόνια (13 Ιανουαρίου 1910), γεννήθηκε στον Πειραιά ο Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989), ο άνθρωπος που κατάφερε να χωρέσει την ελληνική λαϊκή παράδοση και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό στον ίδιο καμβά. Με αφορμή την επέτειο της γέννησής του σπουδαίου δημιουργού της Γενιάς του ’30, ανηφορίζουμε στο Μαρούσι, εκεί όπου το σπίτι-εργαστήριο του μεγάλου δημιουργού παραμένει ένας ζωντανός οργανισμός.

Το οίκημα της οδού Πλουτάρχου 28, χτίστηκε το 1965, σχεδιασμένο από τον ίδιο για να υπηρετεί την τέχνη του. Στο ισόγειο βρίσκονταν οι προσωπικοί του χώροι, ενώ ο πρώτος όροφος και το δώμα αποτελούσαν το εργαστήριο – το στρατηγείο όπου για περισσότερες από δύο δεκαετίες ζωγράφιζε, σκηνογραφούσε και μελετούσε. Το 1981 ίδρυσε το ομώνυμο Ίδρυμα, δωρίζοντας την κατοικία του και πάνω από 5.000 έργα του στο κοινό. Ο ίδιος το αποκαλούσε "Μουσείο Αμαρουσίου" και επιμελούνταν κάθε λεπτομέρεια μέχρι το θάνατό του το 1989.

Σήμερα, το Ίδρυμα παρουσιάζει μια μοναδική αναβίωση του εργαστηρίου του, βασισμένη στο πλούσιο φωτογραφικό του αρχείο. Η έκθεση δεν είναι μια τυπική παρουσίαση πινάκων, αλλά μια βιωματική εμπειρία. Ο επισκέπτης έρχεται σε επαφή με αδημοσίευτη αλληλογραφία, σημειώσεις και προσωπικά αντικείμενα αφημένα ελεύθερα στο χώρο. Για να αποδοθεί πιστά η ατμόσφαιρα, θα δείτε αντίγραφα έργων σε φυσικό μέγεθος καρφιτσωμένα στους τοίχους ή ακουμπισμένα στο πάτωμα, ακριβώς όπως τα χειριζόταν ο δημιουργός.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το δώμα με τους δύο φεγγίτες στην οροφή, όπου ο Τσαρούχης "παγίδευε" το φως για να φωτογραφίζει τα μοντέλα του. Οι φωτογραφίες αυτές εκτίθενται δίπλα στα έργα, αποκαλύπτοντας τη διαδικασία πίσω από τη δημιουργία. Παράλληλα, το μουσείο παραμένει ανοιχτό στις νέες γενιές, οργανώνοντας εκπαιδευτικά προγράμματα για γονείς και παιδιά. Είναι ένας προορισμός που μας θυμίζει ότι η τέχνη δεν είναι μόνο το τελικό αποτέλεσμα, αλλά η καθημερινή ιεροτελεστία του δημιουργού.