@ Pinelopi Gerasimou
Ήσυχα, διακριτικά, γοητευτικά, τρυφερά, παρηγορητικά. Αυτές τις λέξεις ακούμε ξανά και ξανά όσο η Αφροδίτη Παναγιωτάκου (καλλιτεχνική διευθύντρια Ιδρύματος Ωνάση) και ο Πρόδρομος Τσιαβός (διευθυντής Ψηφιακής Ανάπτυξης και Καινοτομίας Ιδρύματος Ωνάση) μας περιγράφουν το κόνσεπτ πίσω από τη νέα έκθεση "Plásmata 3: We’ve met before, haven’t we?" της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση στο Πεδίον του Άρεως. Από σήμερα, 27/5, τα "Plásmata" θα μας περιμένουν να τα ανακαλύψουμε ακολουθώντας έναν "παρηγορητικό περίπατο μέσα στο πάρκο", όπως τον περιγράφουν οι συντελεστές της έκθεσης.
Σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες εκδοχές του "Plásmata", στο Πεδίον του Άρεως και στα Γιάννενα, εδώ δεν κυριαρχεί η φαντασμαγορία και οι επιβλητικές εγκαταστάσεις. Στόχος είναι να έρθεις πιο κοντά στα "Plásmata", ξαπλώνοντας πάνω τους, φορώντας τα σαν μάσκα, ποζάροντας στην κάμερα ή απλώς ακούγοντας όσα έχουν να αφηγηθούν. Είναι "μια μικρή γιορτή-εγκώμιο στην τέχνη, το δικαίωμα στην τεμπελιά και την απραξία, την ανακουφιστική δύναμη της συνύπαρξης" αναφέρει η επιμελήτρια της έκθεσης, Αφροδίτη Παναγιωτάκου.
Τα "Plásmata" αυτή τη φορά έχουν απλωθεί σε μεγαλύτερη έκταση του πάρκου, καθώς σκοπός δεν είναι να περιοριστούμε σε μια συγκεκριμένη διαδρομή ώστε να εντοπίσουμε μία συνεχόμενη αφήγηση, αλλά να περιπλανηθούμε μέσα στο Πεδίον του Άρεως και να ανακαλύψουμε αθέατα σημεία του, όπου κρύβονται μυθοπλαστικές μορφές, ψηφιακά σαμάνο-τοτέμ, επιχρυσωμένα αγροτικά, καταπακτές και σκάλες που δεν οδηγούν πουθενά.
Πολλοί θα αναγνωρίσουν τo έργο "Approach 17. Opening" της Yoann Bourgeois Art Company, ένα οπτικό ποίημα εν κινήσει που έγινε viral πριν από μερικά χρόνια. Εμπνευσμένος από το "Glassworks" του Philip Glass, ο Γάλλος δημιουργός Γιοάν Μπουρζουά αψηφά τους νόμους της φύσης και ακροβατεί σε μια σκάλα με προορισμό το τίποτα, σε μιαπερφόρμανς που θα παρουσιάζεται ζωντανά στο πάρκο για 8 ημέρες. Σε μερικές στάσεις συναντάμε και πιο κινηματογραφικά έργα, όπως το πολύ ενδιαφέρον "Tectonic Riders" της Έφης Γούση, που αναβιώνει το τελετουργικό των ταυροκαθαψίων, καθώς και πρωτότυπες εγκαταστάσεις που εναρμονίζονται με το φυσικό περιβάλλον: το κινητικό ηχητικό έργο "Hard Times—Soft Sounds" του Γερμανού Moritz Simon Geist καλεί τους επισκέπτες να αφουγκραστούν τον διακριτικό ήχο κοχυλιών γεμάτων νερό, που τίθενται σε κίνηση από μοτέρ.
Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως δεν ήταν και τόσα πολλά τα έργα που μας έκαναν πραγματική εντύπωση. Δεν φταίει το γεγονός ότι τα "Plásmata 3" είναι λιγότερο φαντασμαγορικά, αλλά η έλλειψη θεματικής συνοχής. Ψευδο-αρχαιολογία, μαγικά πλάσματα, στοιχεία από την ποπ κουλτούρα και αναφορές στην αναβίωση αλλά και εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος, συνυπάρχουν αλλά αδυνατούν να δημιουργήσουν έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από τη σχέση τεχνολογίας-φύσης, που είχαμε συνηθίσει στις δύο προηγούμενες εκθέσεις. Βέβαια, η Αφροδίτη Παναγιωτάκου και ο Πρόδρομος Τσιαβός τόνισαν πως στόχος ήταν να επιστρέψουν στο πιο γήινο, ανθρώπινο στοιχείο, όμως η απουσία μίας κυρίαρχης θεματικής παραμένει έντονη και τελικά, παρά τις επιμέρους δυνατές στιγμές, ως σύνολο μπορεί να σε αφήσει μπερδεμένο. Μερικά έργα αδικήθηκαν μέσα σε αυτό το αφηγηματικό πλαίσιο, όπως το υπέροχο "Punkthenon" των The Callas, που ξεχώρισε στην έκθεση "Love Solidarity Death (L.S.D.)", αλλά στα "Plásmata 3" μοιάζει να χάνει κάτι από τη δυναμική του.
Φυσικά, υπήρχαν και δυνατά σημεία: o Pierre-Christophe Gam έχει δημιουργήσει έναν αιθέριο ναό, μία εμβυθιστική, πολυαισθητηριακή εγκατάσταση με την οποία οραματίζεται εναλλακτικές εκδοχές του μέλλοντος μέσω της συλλογικής φαντασίας, σκεπτόμενος πώς θα τρώμε, θα παίζουμε, θα ονειρευόμαστε, θα προσευχόμαστε και θα αγαπάμε σε ένα ιδανικό μέλλον ("The Sanctuary of Dreams"). Ακόμη, το επίκαιρο "Anatomy of Non-Fact. Chapter 1: AI Hyperrealism" της Martyna Marciniak βασίζεται στη διάσημη, ψεύτικη εικόνα του Πάπα Φραγκίσκου με μπουφάν Balenciaga, που δημιουργήθηκε με A.I., για να διερευνήσει όχι μόνο τα προγραμμάτα τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και την αξιοπιστία της εικόνας, των σημερινών ΜΜΕ και των παραδοσιακών πηγών αυθεντίας.
Διαβάστε Επίσης
Γεγονός είναι ότι φέτος η Στέγη Ιδρύματος Ωνάση έδωσε πολύ παραπάνω έμφαση στο παράλληλο πρόγραμμα της έκθεσης, που φέρνει στο πάρκο κινηματογραφικές προβολές, μουσική, συζητήσεις, εργαστήρια και άλλες δράσεις, θέλοντας να δημιουργήσει περισσότερο ένα happening, παρά μία ακόμα εντυπωσιακή έκθεση με βάση την A.I. και το ψηφιακό στοιχείο. Για παράδειγμα, ο funky χώρος του Stegi.Radio που έχει στηθεί μέσα στο Πεδίον του Άρεως και θα φιλοξενεί DJs, μουσικούς και παραγωγούς, σχεδόν μοιάζει ενσωματωμένος στην έκθεση, σαν ένα πιο ιδιαίτερο "Plásma". Στην τρίτη εκδοχή τους, τα "Plásmata" μας παρασέρνουν σε έναν χαλαρό, ινσταγκραμικό περίπατο, γίνονται μεν μια ωραία φάση μέσα στην πόλη, όπου έχεις διάφορους λόγους να επιστρέψεις, δεν μοιάζει όμως να συνθέτει παρόλα αυτά κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών της.
Διαβάστε το αναλυτικό πρόγραμμα δράσεων για τα "Plásmata"
Δείτε όλες τις εκθέσεις της πόλης στον οδηγό τεχνών του athinorama.gr.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Plásmata 3: We’ve met before, haven’t we?
Η μεγάλη έκθεση της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση μας προσκαλεί σε έναν κόσμο όπου τα όρια πραγματικότητας και ψευδαίσθησης χάνονται και το καθημερινό μεταμορφώνεται σε κάτι μαγικό.Το Πεδίον του Άρεως φιλοξενεί 25 έργα Ελλήνων και διεθνών καλλιτεχνών, αρκετά από τα οποία ανήκουν στη Συλλογή του Ιδρύματος Ωνάση, πολλά σε νέες αναθέσεις, που απλώνονται διακριτικά στον δημόσιο χώρο σαν ένα όνειρο και συνομιλούν με την καθημερινότητά μας, δίνοντας χώρο στο αναλογικό, το σωματικό και το φαντασιακό.
