Μία από τις μεγάλες εκθέσεις που ξεχωρίσαμε τη χρονιά που πέρασε, ολοκληρώνεται στις 16 Φεβρουαρίου. Αν δεν την έχετε ήδη δει, προτείνουμε να σπεύσετε.
Το αναδρομικό αφιέρωμα για την Penny Siopis είναι από τα σημαντικότερα που παρουσιάστηκαν στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση εγκαινιάστηκε στο τρίτο μέρος του αφιερώματος "Κι αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;" και σύστησε την ταλαντούχα Νοτιοαφρικανή δημιουργό στο ελληνικό κοινό, μία από τις πιο πρωτοποριακές καλλιτέχνιδες της γενιάς της.
Η Siopis είναι κυρίως γνωστή για την ιστορικά και πολιτισμικά φορτισμένη ζωγραφική της, μέσω της οποίας ασκούσε διαρκώς κριτική σε κοινωνικοπολιτικά ζητήματα της πατρίδας της, όπως την αποικιοκρατία, το απαρτχάιντ, τον ρατσισμό και τον σεξισμό. Αυτές οι θεματικές διατρέχουν όλη την εικαστική της πορεία, καθώς, εδώ και πενήντα περίπου χρόνια, η Siopis χρησιμοποιεί διαφορετικά εικαστικά μέσα προκειμένου να μιλήσει για την πολιτική του σώματος, το τραύμα, τη θλίψη και την ντροπή που συνδέονται με την πολύπαθη Νότια Αφρική. Η εικαστικός είχε μιλήσει στο "α" με αφορμή το "For Dear Life", που θα μείνει στο ΕΜΣΤ έως τις 16/2.
Δείτε όλες τις εκθέσεις της πόλης στον οδηγό τεχνών του athinorama.gr.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Penny Siopis. For Dear Life
Η πρώτη μεγάλη μουσειακή αναδρομική έκθεση του έργου της Penny Siopis. Γεννημένη στη Νότια Αφρική το 1953 από Έλληνες γονείς, η Siopis έγινε γνωστή στις αρχές των δεκαετιών του 1980 και του 1990 για τους φεμινιστικούς και ιστορικούς πίνακές της αλλά και για την ενεργή στάση της σε σχέση τόσο με τα δικαιώματα των γυναικών όσο και με την αντίσταση κατά του απαρτχάιντ. Στην εποχή μετά την εθνική απελευθέρωση της Νότιας Αφρικής, η διεπιστημονική πρακτική της διερεύνησε την ευθραυστότητα της μνήμης, τις έννοιες της αλήθειας και τις πολυπλοκότητες της προσωπικής και της συλλογικής ιστορίας, ειδικά σε μια χώρα, όπως η Νότια Αφρική, που φέρει το τραύμα του παρατεταμένου ρατσισμού. Δουλεύοντας με ένα ευρύ φάσμα υλικών, η Siopis έχει διερευνήσει την πολιτική του σώματος, τη θλίψη και τη ντροπή, τη συλλογική ιστορία και, πιο πρόσφατα, τη σχέση μεταξύ του ανθρώπινου και του μη ανθρώπινου στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής. Στην πορεία, έχει καθιερωθεί ως μία από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές φωνές στην αφρικανική ήπειρο και πέραν αυτής, και έχει γίνει σημαντικό σημείο αναφοράς και επιρροής για τους καλλιτέχνες της νεότερης γενιάς.
