"Σήμερα όμως είναι αλλιώς": Η Κατερίνα Παπαζήση δημιουργεί "τοπία σάρκας"

Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο Χριστόφορος Μαρίνος, ιστορικός τέχνης, επιμελητής εκθέσεων και δράσεων του ΟΠΑΝΔΑ.

Κατερίνα Παπαζήση «Η Κουκλοπαίχτρια, 2021. The puppet master» 2021

Ο Δήμος Αθηναίων παρουσιάζει την έκθεση "Σήμερα όμως είναι αλλιώς", η οποία περιλαμβάνει την τελευταία ζωγραφική δουλειά της Κατερίνας Παπαζήση. Την έκθεση διοργανώνει ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων στο Πολιτιστικό Κέντρο "Μελίνα" από τις 8 Οκτωβρίου έως τις 20 Νοεμβρίου.

Κατερίνα Παπαζήση "Σφαγή" 2021

Η καλλιτέχνις επιχειρεί να επαναφέρει την απόλαυση ως εγγενές χαρακτηριστικό της ζωγραφικής και το καταφέρνει αυτό εξετάζοντας, μεταξύ άλλων, τα αφηγηματικά σώματα στους πίνακες του Rubens και του Delacroix. Δημιουργεί "τοπία σάρκας”, τα οποία αναφέρονται σε μια ρευστή υλικότητα όπου το μέσα και το έξω, ο χώρος και η μορφή, οι μορφές μεταξύ τους, χάνουν τα όριά τους και γίνονται ένα. Η Παπαζήση χρησιμοποιεί εικόνες από τη μαζική κουλτούρα, από πορνογραφικά περιοδικά και την επικαιρότητα. 

Κατερίνα Παπαζήση "First we take Manhattan" 2022

Στη ζωγραφική της Παπαζήση το σώμα αποθεώνεται και η σαρκική επιθυμία αποδομείται μέσω του χρώματος. Οι ουράνιες και οι εαρινές συμφωνίες μετατρέπονται εδώ σε σκηνικά διονυσιακών οργίων. Ο ρομαντικός αισθησιασμός στους πίνακες των Μεγάλων Δασκάλων, όπως ο "Νύμφες και Σάτυροι” (1640) του Rubens, στον οποίο βασίζεται το μεγάλων διαστάσεων τρίπτυχο First We Take Manhattan, επανερμηνεύεται μέσα από παραλλαγές, από πολλαπλές εκδοχές του ίδιου θέματος, δίνοντας στη βαρύτητα των μορφών μια πιο ανάλαφρη αίσθηση, χωρίς όμως να χάνεται η λιβιδινική επένδυση σε αυτές. H ζωγραφική της Παπαζήση οφείλει πολλά σε εκείνη του Willem de Kooning και συγκεκριμένα στα έργα του της δεκαετίας του ’60, τα οποία είχαν ξενίσει τότε της κριτικούς. Το γυμνό στη ζωγραφική της δεν είναι απλώς γυμνό, ή τουλάχιστον δεν είναι η γυμνότητα καθαυτή που την ενδιαφέρει να μελετήσει. Όπως δηλώνει ξεκάθαρα η ίδια: "Θέλω να μιλήσω για τη σάρκα, για τη σαρκικότητα ως χρώμα και ως κίνηση”. 

Κατερίνα Παπαζήση "Ο προφήτης" 2022

Tα έργα της έρχονται να εμπλουτίσουν μια παράδοση -της ερωτικής τέχνης- που στη σύγχρονη Ελλάδα, περιέργως, δεν έχει βρει μεγάλη ανταπόκριση. Σίγουρα έχει ενδιαφέρον ότι αυτή η εργασία γύρω από τη σωματικότητα και τις αφηγηματικές δυνατότητες του σώματος προέκυψε στην παρούσα συγκυρία, όπου η πανδημία του κορωνοϊού επέβαλε την κοινωνική αποστασιοποίηση. Όπως επισημαίνει η καλλιτέχνις: "Η δουλειά εξελίχθηκε μέσα στη συνθήκη των τελευταίων δύο χρόνων, όπου ριζώθηκα ακόμα περισσότερο μέσα στο εργαστήριο, ως τρόπο να υπάρξω, να ταξιδέψω, να χαθώ. Τα μεγέθη μεγάλωσαν ώστε να χωρέσουν τη δράση ολόκληρου του σώματός μου, εντέλει για να δημιουργήσουν τον χώρο όπου θα περικυκλωθώ από αυτόν τον ζωγραφικό κόσμο". Η Παπαζήση πλαισιώνει τη σαρκική ζωγραφική της με μια σειρά αφαιρετικά κεραμικά γλυπτά, τα οποία είναι κατά βάση αυτοσχεδιαστικά, δεν έχουν αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη εικόνα. Εκεί υπάρχει μόνο το σώμα της καλλιτέχνιδας, τα υλικά και η δράση.

Την επιμέλεια της έκθεσης υπογράφει ο Χριστόφορος Μαρίνος, ιστορικός τέχνης, επιμελητής εκθέσεων και δράσεων του ΟΠΑΝΔΑ.

Εγκαίνια: 8/10 (6-10 μ.μ.)

Info: Πολιτιστικό Κέντρο "Μελίνα" | 8/10-20/11 | Ώρες λειτουργίας: Τρ.-Παρ.: 11 π.μ. – 7 μ.μ., Σαβ., Κυρ.: 10 π.μ. – 3 μ.μ. | Είσοδος ελεύθερη

© φωτογραφίας εξωφύλλου: Κατερίνα Παπαζήση "Η Κουκλοπαίχτρια, 2021. The puppet master" 2021

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα»

Ηρακλειδών 66 & Θεσσαλονίκης, Θησείο
  • Βινιέτες Τεχνών - City life

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Τέχνες

Οι "Ήχοι Σιωπής" είναι ένας διάλογος ανάμεσα στην ένταση, το χρώμα και τη σιωπή

Χρώματα και κινήσεις συγκρούονται, αφήνοντας ίχνη ενός εσώτερου ήχου κορύφωσης. Όταν όλα εξαντληθούν απομένει η σιωπή, όχι σαν κενό, αλλά ως κάθαρση.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
17/11/2026

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου συνομιλεί στη Στέγη με την Bella Freud

Για την Bella Freud, η απλή ερώτηση "Μπορείς να μου πεις τι φοράς σήμερα;" λειτουργεί σαν πρίσμα που μπορεί να ανοίξει σχεδόν οποιαδήποτε συζήτηση.

Μια Νομπελίστρια γράφει για τη δικτατορία όπως κανείς άλλος

Επέτειος του Πολυτεχνείου σήμερα και διαβάζουμε τις Ανθρώπινες πράξεις της νομπελίστριας Χαν Γκανγκ, ένα από τα πιο σπαρακτικά βιβλία για τη δικτατορία, την καταστολή και τη μνήμη.

Γιατί δεν γνωρίζουμε τον Χρήστο Παπούλια όσο θα έπρεπε;

Με αφορμή την πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση "Αδύναμα έργα. Η αρχιτεκτονική του Χρήστου Παπούλια και οι φίλοι του" στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη συζητάμε με τους επιμελητές για τη σημασία του έργου του για την μετατόπιση του βλέμματος και των προϋποθέσεων της συζήτησης.

"Ex Machina": Η νέα ατομική έκθεση ζωγραφικής του Άρη Γουρνιζάκη

Ο καλλιτέχνης παρουσιάζει στο ApArt Club House ένα εικαστικό ημερολόγιο αφιερωμένο στο πάθος του για τις μηχανές και την ελευθερία.

Πάρτυ στο Closer με αφορμή ένα βιβλίο για το σινεμά

Το βιβλίο "Μια αρχιτεκτονική του βλέμματος-Το κινηματογραφικό έργο του Βασίλη Μαζωμένου" του Βασίλη Γουδέλη γίνεται αφορμή για μια βραδιά με ποτό, μουσική και χορό.

Η έκθεση "Amentia Vlamentia" του Διονύση Καβαλλιεράτου στην γκαλερί Bernier/Eliades

Μέσα από σχέδια, γλυπτά και μια νέα ταινία μικρού μήκους, ο καλλιτέχνης καθρεφτίζει με καυστικό χιούμορ τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.