Rhoe

Άλλη μια ταράτσα στην Ερμού με θέα στην Ακρόπολη, θα πείτε, και θα ‘χετε εν μέρει δίκιο: το "Rhoé", το νέο εστιατόριο στα χαμηλά της Ερμού, είναι η τελευταία προσθήκη στη μακρά αλυσίδα των rooftop που ξεφυτρώνουν κατά συρροήν στο Κέντρο. Όμως, το "Rhoe" είναι επίσης η κορυφαία (φύσει και θέση) έκφραση του "γαστρονομικού πολυχώρου", όπως συστήνεται, που ξεδιπλώνεται σε όλους τους ορόφους της οικείας Πιττακή, στην ομώνυμη κάθετο της Ερμού.

Το αρχοντικό του 1800, που στέγασε τον εμβληματικό Έλληνα αρχαιολόγο, έχει διαμορφωθεί με τρόπο τέτοιο ώστε στο ισόγειο να φιλοξενεί πια μια all day πρόταση που ξεκινά από νωρίς με καφέ και σνακ (τα τραπεζάκια στην ατμοσφαιρική, σχεδόν κρυφή αυλή στο πίσω μέρος, είναι μάλλον τα πιο περιζήτητα της περιοχής αυτήν την περίοδο), συνεχίζει με bites και κρασιά από το κελάρι του υπογείου, επεκτείνεται στη γκαλερί του δεύτερου ορόφου, που θα φιλοξενεί εικαστικά δρώμενα, εκθέσεις και παρουσιάσεις, αλλά και γαστρονομικά events με οινικό πρόσημο, και ολοκληρώνεται στον τρίτο όροφο και την ταράτσα, με cocktails και dinner.

Επί κεφαλής της κουζίνας εδώ πάνω, όπως και στη συνολική πρόταση του "Rhoe", είναι ο νεαρός σεφ Βαγγέλης Δαγδελένης, τον οποίο συναντούσαμε ως head chef του "Abra Ovata" στη Βουλιαγμένη πέρσι, αλλά και του "Okio" στο Σύνταγμα πιο παλιά, υπό την καθοδήγηση των Τζον Σκοτίδα και Παναγιώτη Γιακαλή αντίστοιχα. Με αυτές τις συνεργασίες ως γαλόνια του, αλλά και σημαντική θητεία σε πρώτης γραμμής εστιατόρια του Λονδίνου, ο Δαγδελένης ξεδιπλώνει εδώ μια δική του οπτική στην ελληνική κουζίνα, ιδωμένη από νεωτεριστικό μπιστρό πρίσμα, με ελεύθερα δάνεια κι αναφορές από και προς τη λεβαντίκη και την ασιατική γεύση.

Έτσι, η τυροκαυτερή του έρχεται αρκετά υδαρή, με ορεκτική γαλακτική οξύτητα, χάρη στο γιαούρτι που πρωταγωνιστεί περισσότερο από τη φέτα, ενώ την τολμηρή της κάψα τη χρωστάει όχι στο μπούκοβο, αλλά στο κορεάτικο τσίλι. Η δε μελιτζανοσαλάτα του, καπνιστή και κρεμώδης, πατάει ακριβώς στο σημείο που η εμβληματική ελληνική "αλοιφή" συναντιέται με το λιβανέζικο αντίστοιχο του baba ghanoush. Αυτήν την τελευταία, μάλιστα, μπορείτε να την δοκιμάσετε είτε μόνη της, αρτυμένη με σουμάκ, ως άλειμμα για τα νόστιμα ψωμιά που προμηθεύεται η "Rhoe" από τον φούρνο του Ρίζου στο Κουκάκι ("Ρίζος Ελαία"), είτε ως βάση για το ταρτάρ του σεφ Δαγδελένη: αφράτο και ορεκτικό, γίνεται από ελληνικό μοσχαράκι γάλακτος, κι έτσι όπως το στακάτο και σφριγηλό δάγκωμα απ’ το χοντροκομμένο κρέας μπλέκεται με τα αρώματα της μελιτζάνας, πλουτισμένα με πίκλα σέλερι και σουσάμι, λειτουργεί ως παιχνιδιάρικη κρύα παραλλαγή του χουνκιάρ μπεγεντί, πλήρης εξωτισμού.

Η ανοιχτή κουζίνα, που δίνει θεατρικότητα στην απλόχωρη, open air σάλα, με πρωταγωνιστές τον σεφ και την ομάδα του (sous chef η Λυδία Ιωαννίδου από την "Cantina" της Σίφνου και τα "Άκρα" του Παγκρατίου), τις φλόγες και τις χορογραφημένες κινήσεις της ομάδας σε στησίματα και φινιρίσματα πιάτων, λειτουργεί για κάτι λιγότερο από δύο μήνες. Όπως το συνολικό μενού, λοιπόν, έτσι και κάποια από τα πιάτα είναι ακόμη υπό διαμόρφωση, με λεπτομέρειες, ισορροπίες κι εντάσεις να ρεγουλάρονται.

Έτσι, οι ωμές γαρίδες Κοιλάδος με βινεγκρέτ από πίκλα ντομάτας και φράουλες σε ζύμωση – ένα εύστοχο πιάτο στο χαρτί, αλλά με αυξημένες απαιτήσεις στην εκτέλεση – φέρνουν μεν στο προσκήνιο την ποιοτική πρώτη ύλη που συγκεντρώνει η ομάδα εδώ, το κάνουν όμως με περισσότερη φλυαρία απ’ όση χρειάζεται. Απ’ την άλλη, τα αχνιστά μύδια με κεφίρ και ginger, ένα πιάτο ημέρας που πετύχαμε σε πολύ καλή μέρα, είχαν μπαμπάτσικους κι εκφραστικούς τους πρωταγωνιστές, η δε σούπα τους, πλούσια σε αρώματα και φρεσκάδες, ήταν ιδανική για βούτες με τη βουτυρωμένη φοκάτσια που έστεκε στο πλάι του πιάτου – μια πράξη αντίστασης, αυτή, απέναντι στο micro-trend των ημερών, που θέλει τα μύδια να συνοδεύονται από ψιλή τηγανητή πατάτα.

Τα agnolotti με κοτόπουλο και mascarpone, σε jus από κοτόπουλο με παλαιωμένο μπαλσάμικο, που πρόκειται σύντομα να μπουν στο σταθερό μενού, ήταν εύκολα το πιάτο της βραδιάς, με ανάλαφρο το ζυμαρικό, στακάτη τη γέμιση και βαθιά, umami νοστιμιά στη σάλτσα, ενώ επιστρέφοντας σε θαλασσινό τέμπο, χαρήκαμε ιδιαίτερα το μαστιχωτό δάγκωμα στο χταπόδι, που ποσάρεται σε ζωμό λευκής σόγιας πριν καψαλιστεί στη σχάρα με γλάσο μαύρου σκόρδου, αν κι ένα πιο γενναιόδωρο κόψιμο ίσως έδινε στο πλοκάμι την ευκαιρία να εκφράσει περισσότερη από την πηγαία του νοστιμιά.

Λιγότερο εντυπωσιακό ήταν το ψάρι ημέρας: ένας σιτεμένος κέφαλος φιλεταρισμένος "πετάλι", άτονος σε σάρκα και γεύση, που έβρισκε ωστόσο στήριγμα σε μια νόστιμη σάλτσα από φύρες ψωμιών, ψαρόζουμο και miso, με ντομάτα και τζίντζερ να δίνουν καλοκαιρινή δροσιά στη μπουκιά.

Φινάλε γράψαμε με το λιγότερο πολυεπίπεδο απ’ όσο το περιμέναμε παγωτό κερύθρας με καραμέλα γάρου, και με μια γενναιόδωρη σε υφές και νοστιμιά εκδοχή της tiramisu, κρεμώδη και πλούσια, που επίσης σύντομα θα βρει το δρόμο της προς το σταθερό μενού.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 17/06.

RHOE, Ερμού 92 - 94, Ψυρρή. Ώρες λειτουργίας (dinner): καθημερινά 7μμ – 12πμ. Τιμή: €35 – 70 (το άτομο χωρίς ποτά και κουβέρ). Πάρκινγκ: Στους γύρω δρόμους. Πρόσβαση ΑμεΑ: Όχι.