Zappa

Δεν ήταν το πιο εύκολο ντεμπούτο: το "Zappa", δηλαδή η 2.0 εκδοχή της Αίγλης Ζαππείου, μπήκε στη ζωή της Αθήνας λίγο πριν τις γιορτές των περασμένων Χριστουγέννων, φιλοδοξώντας να εκμεταλλευτεί το αβανταδόρικο timing για να γνωριστεί με το κοινό. Όμως, η διαγραφή του ονόματος "Αίγλη" από τον Κήπο Ζαππείου (αλλά όχι από τη μνήμη της Αθήνας), δεν ήταν αρκετή ώστε το σποτ με το μασίφ κοινό να ανατρέψει τη μπετοναρισμένη για τους θαμώνες χρήση του ως - κατά κύριο λόγο - πρωινός προορισμός. Παράλληλα, η αροντάριστη ομάδα άφηνε κενά στις εντυπώσεις, ιδίως για τους υποψιασμένους επισκέπτες που έσπευσαν να καλοδεχτούν την επιστροφή του Χρύσανθου Καραμολέγκου στην Αθήνα, μετά από μιάμιση δεκαετία απουσίας. Όχι άδικα: πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους παίκτες στην εξέλιξη της σύγχρονης ελληνικής γαστρονομικής έκφρασης, κι ετσι ο πήχης ήταν ψηλά.

Σχεδόν έξι μήνες μετά, όμως, ο καιρός είναι απολύτως κατάλληλος για να δώσετε στο "Zappa" μία δεύτερη ευκαιρία. Κι αυτό όχι μόνο γιατί στον Καραμολέγκο το καλοκαίρι ταιριάζει πολύ, αλλά και γιατί με την ομάδα του πια δεμένη και επί κεφαλής της τον Δημήτρη Κουμή ως chef de cuisine (στην ομάδα του Καραμολέγκου επί ημερών "Barbounaki" στην "Costa Navarino", αλλά και με μακρά θητεία στο εξωτερικό, ως επί κεφαλής του "Meraki" στο Ριάντ αρχικά, και ως head chef του βραβευμένου "Mykorini" στην Κωνσταντινούπολη μέχρι πρότινως), το "Zappa" μπαίνει στην πρώτη καλοκαιρινή σεζόν του έχοντας βρει όχι βηματισμό, αλλά καλπασμό που του επιτρέπει να ξεδιπλώσει με ολοένα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση τον συναρπαστικό γαστρονομικό εξπρεσιονισμό του Καραμολέγκου.

Για να το χαρείς τώρα που καλοκαίριασε, πρέπει βέβαια να γυρίσεις την πλάτη στην ατμοσφαιρική σάλα με τον κινηματογραφικό φωτισμό και την εντυπωσιακή ξυλόγλυπτη μπάρα, όμως η απλόχωρη βεράντα του, στα απόμερα πλαϊνά του εξωτερικού χώρου της Αίγλης, έχει τη δική της χάρη: στη σκιά του Ζαππείου και με την Ακρόπολη να διεκδικεί το βλέμμα σε ένα από τα ελάχιστα ground level σημεία της Αθήνας όπου μπορείς να χαζέψεις τον Παρθενώνα καθιστός, ο χαμηλός φωτισμός, η ψιθυριστή μουσική και τα φυσικά υλικά στα έπιπλα εμπνέουν laid back κομψότητα, ενώ διάλογοι και ηχητικά εφέ που ακούγονται κλεφτά από το θερινό σινεμά στην άλλη πλευρά του κτηρίου, προσθέτουν επιπλέον layers αθηναϊκού καλοκαιριού στην εμπειρία.

Πλήρες καλοκαιρινής ενέργειας είναι και το μενού που σερβίρεται αυτήν την περίοδο, κι η διαδρομή ξεκινά με καρπάτσιο από βουτυρένια, ολόφρεσκη γαρίδα Θερμαϊκού, με γαλάκτωμα από πράσινα πιπέρια – μια πρώτης τάξεως γνωριμία με τη σπουδαία πρώτη ύλη που συγκεντρώνεται εδώ. Συνεχίζεται με ταρτάρ από μαγιάτικο σε νερό ντομάτας, με μπρουσκετάκια από πράσινη ελιά, σκεπασμένα με κυδώνια, γυαλιστερές κι αντζούγια – ένα πιάτο που δίνει χαρακτηριστική πρώτη ιδέα από τα contra punto παντρέματα που κάνουν τις καλοκαιρινές συνθέσεις του Καραμολέγκου τόσο συναρπαστικές, ενώ η ανατρεπτική του δημιουργικότητα γίνεται ακόμη πιο σαφής στο σεβίτσε τσιπούρας με αυγοτάραχο και καλαμάνσι: ένα άκρως καλοκαιρινό κι ιδιοσυγκρασιακό, αλλά και τόσο ευανάγνωστο twist στο περουβιανό ωμοφαγικό φαβορί, όπου οξύτητες, γλύκα και φρουτένια σαγήνη εναλλάσσονται σα σε χορογραφία.

Σημαντικό κομμάτι της μαγειρικής πρότασης αποτελεί η σχάρα, απ’ την οποία περάσαμε μερικές μικρές και τριανταφυλένιες, νόστιμες σα γλύκισμα καραβιδούλες απ’ το Ιόνιο, ενώ ακόμη και το σχαριστό καλαμάρι, που δεν είναι στα πιο νόστιμά του αυτήν την εποχή, ήρθε άψογα ψημένο και με τη δική του ιστορία να αφηγηθεί: το πολύ στιβαρό, γήινο προφίλ του χούμους λευκών φασολιών που το συνοδεύει ανυψώνεται από τα τσιμπητά αρώματα της βινεγκρέτ ούζου, που δίνει νεύρο και φρεσκάδα στη μπουκιά.

Ο μαρουλοντολμάς με γαρίδες και καραβίδες, ξαπλωμένος σε σάλτσα από σαφράν και Dry Martini, ίσως η πιο signature από τις signature συνθέσεις του Καραμολέγκου, παραμένει ένα από τα πιο συναρπαστικά πιάτα μοντέρνας ελληνικής κουζίνας εκεί έξω, εκφράζοντας καλύτερα από κάθε άλλο την έφεση του σεφ στο fusion ελληνικότητας κι εξωτισμού, ενώ πλήρης εξωτισμού ήταν και ο μαροκινός πελτές ντομάτας που συνόδευε τους μοσχαρίσιους κεφτέδες, με το στιβαρό, κρεάτινο δάγκωμα, τη βαρβάτη νοστιμιά των οποίων ελάφραινε ο φρέσκος δυόσμος που σκέπαζε ένα έκαστο από τα κρεατοσφαιρίδια.

Το γεύμα μας κλείσαμε με chutoro στο κάρβουνο, μια βασιλική κοπή από την τρυφερή κοιλιά ελληνικού τόνου άνω των 100 κιλών – ένα έδεσμα που μαθαίνουμε ότι κολυμπά συχνά προς αυτή τη γωνιά του Κέντρου, κι αν το πετύχετε ως πιάτο ημέρας, θα σας λέγαμε να μην το φοβηθείτε. Έρχεται σωστά ψημένο, και μολονότι θα του πήγαινε λίγη παραπάνω αίσθηση κάρβουνου για να σπάσει η λιπαρότητα, την κοντράρει ωραία η βοτανική ένταση από τη σαλάτα μαραθόριζας που στολίζει το πιάτο.

Στο φινάλε, αν και κομμάτι βαριά και γλυκερή, η lemon tart ήταν έμπλεη αρωμάτων κι αέρινων υφών, με το παγωτό από τζίντζερ, τσίλι, μέλι και κουρκουμά να είναι ένα ακόμη γαστρονομικό αξιοπερίεργο, απ’ αυτά που κάνουν την κουζίνα του Καραμολέγκου εντελώς μοναδική.

Η επίσκεψη του κριτικού έγινε στις 12/06.

ZAPPA, Κήπος Ζαππείου, 2144099800. Ώρες λειτουργίας: 1μμ – 11μμ (πιάτα ημέρας από 7μμ). Τιμή: €35 – 60 (το άτομο χωρίς ποτά και κουβέρ). Πάρκινγκ: Ναι. Πρόσβαση ΑμεΑ: Ναι.