Μια φορά τον μήνα έχουμε έξοδο με το book club κι έτσι να ’μαστε τις προάλλες σε ένα wine bar στα Ιλίσια να συζητήσουμε, και καλά, το βιβλίο μας αλλά κυρίως για να τα πούμε για σινεμά, θέατρο, παιδιά, πολιτική, διακοπές Πάσχα, κοινώς να βρεθούμε… Και όχι, μην νομίζετε ότι ήταν η φλυαρία που μας εμπόδισε, 6 άτομα, να τελειώσουμε ένα μπουκάλι κρασί, το οποίο μάλιστα μας άρεσε τόσο πολύ που το σημειώσαμε για μελλοντικές οινοποσίες. Απλά όλες εκτός από μένα οδηγούσαν. Εννοείται ότι είμαστε υπέρ της υπεύθυνης κατανάλωσης αλκοόλ και επικροτούμε την αυστηροποίηση των αλκοτέστ, ανεξαρτήτως των ευτράπελων που η εφαρμογή τους συνεπάγεται φυσικά στην πόλη μας –αν έχετε μποτιλιαριστεί μέσα σε ταξί ξημερώματα Κυριακής στη Σταδίου καταλαβαίνετε τι εννοώ. Αν συνεχιστούν οι έλεγχοι ίσως ένα μεγάλο μέρος των Αθηναίων υιοθετήσει την ευρωπαϊκή συνήθεια όπου πολύ απλά όποιος επιμένει να βγει έξω με το αυτοκίνητο δεν πίνει και αναλαμβάνει την επιστροφή της παρέας σπίτι.
Νυχτερινά λεωφορεία, τι 'ν' τούτο;
Η διαφορά είναι ότι στις περισσότερες πόλεις υπάρχει και η επιλογή των μέσων μαζικής μεταφοράς για όσους το budget τους δεν φτάνει για να υποστηρίξουν όλες τις εξόδους τους με ταξί. Στην Αθήνα του 2026 οριακά κι εγώ που μένω στο κέντρο και βγαίνω στο κέντρο αναγκάζομαι να γυρίσω σπίτι με τα πόδια πολλές από τις καθημερινές, είμαι δεν είμαι κουρασμένη, αν βρίσκομαι προς Κυψέλη π.χ., άσε που μεγάλο μέρος των κεντρικών σταθμών κλείνουν τις καθημερινές στις 9.40 μ.μ. λόγω έργων. Και άντε να εξηγείς στους τουρίστες που σε ρωτάνε γιατί δεν σταμάτησε το μετρό στο Σύνταγμα και πού θα βρουν λεωφορείο.
Το έχουμε γράψει πολλές φορές αλλά όσο δεν αλλάζει τίποτε θα το γράφουμε. Όσοι εξαρτώνται από λεωφορεία και τρόλεϊ για τις καθημερινές τους μετακινήσεις βιώνουν στην πράξη πώς είναι να ζεις σε μια πόλη ως πολίτης β’ κατηγορίας, όπου σε όλα τα άλλα άγχη προστίθεται και το αν θα χωρέσεις στο λεωφορείο για να πας εγκαίρως στη δουλειά σου ή αν θα περάσει τρόλεϊ για να γυρίσεις σπίτι σου πριν κοιμηθεί το παιδί σου. Δεν συζητάμε καν για την περίπτωση επιβάτη ΑμεΑ. Τις προάλλες, αφού με τα χίλια ζόρια κατάφερε να κατέβει η μπάρα ενός τρόλεϊ στο Σύνταγμα για να ανέβει επιβάτης, τελικά δεν ξεκινήσαμε ποτέ γιατί, παρόλες τις προσπάθειες και τις κλωτσιές του οδηγού, η μπάρα δεν ξανανέβηκε. Εγώ είχα το προνόμιο να περπατήσω ως το σπίτι, κι ας μην πρόλαβα ξύπνιο το παιδί μου, ο επιβάτης στο καροτσάκι με τον συνοδό του όμως έπρεπε να ξανακατέβει μαζί με όλους τους επιβάτες του τρόλεϊ, που δεν μπορούσε, όπως μάθαμε, να συνεχίσει το δρομολόγιό του, και να περιμένει μια καλύτερη τύχη.
Δεύτερο Spritz... μόνο στη Βενετία!
Τα bar και τα εστιατόρια έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να κρατήσουν τους αλκοολικούς βαθμούς χαμηλά με non alcoholic ή low-ABV κοκτέιλ και ποτά, το κοινό κάνει επίσης ό,τι μπορεί επιλέγοντας να βγαίνει πιο συχνά στη γειτονιά του, ελπίζουμε να κάνει κάποια στιγμή κάτι περισσότερο και η πολιτεία σχεδιάζοντας ένα πιο ολιστικό πλάνο επιβίωσης στην Αθήνα.
Δεν είναι τυχαίο ότι πολλές από τις φίλες που δεν πίνουν πια όταν βγαίνουμε, όταν βρίσκονται στην Ευρώπη (ορισμένες μάλιστα ζουν εκεί) δεν μετακινούνται με αυτοκίνητο ή ταξί· αυτά τα έχουν μόνο για την αβίωτη συγκοινωνιακά Αθήνα. Και δεν μιλάω για την εποχή που σπουδάζαμε στο Λονδίνο και παίζαμε στα δάχτυλα τα night bus. Πρόπερσι που πήγα στην υπερτουριστική Βενετία και έμενα στο… βαθύ Λίντο (50 λεπτά από την Piazza San Marco με βαπορέτο και λεωφορείο), έβγαλα το πρόγραμμα της Μπιενάλε Βενετίας που ήθελε πρωινή παρουσία στις εκθέσεις και βραδινές εξορμήσεις στα palazzi με ενδιάμεσο πέρασμα από το ξενοδοχείο εντελώς απρόσκοπτα. Κι αυτό γιατί η συγκοινωνία ήταν συχνότατη, οι πίνακες ανακοινώσεων δούλευαν κανονικά και τα δρομολόγια που ανέφεραν τηρούνταν. Κάθε βράδυ που έμπαινα στο νυχτερινό λεωφορείο στο Λίντο που περνούσε κάθε 10 λεπτά σκεφτόμουν πόσο μακριά είμαστε ακόμη κι από προορισμούς που εύκολα κατακρίνουμε για τον υπερτουρισμό τους και πόσο πιο δύσκολη είναι η καθημερινότητα της Αθηναίας και της τουρίστριας στην πόλη μας. Άσε μάλιστα που πετύχαινα σταθερά και συνταξιδιώτες ΑμεΑ, κάτι που επιβεβαίωνε ότι τα νυχτερινά λεωφορεία ήταν φιλικά και προς αυτούς…
Για να γυρίσουμε στο μισοτελειωμένο κρασί, τα bar και τα εστιατόρια έχουν κάνει ό,τι μπορούν για να κρατήσουν τους αλκοολικούς βαθμούς χαμηλά με non alcoholic ή low-ABV κοκτέιλ και ποτά, το κοινό κάνει επίσης ό,τι μπορεί επιλέγοντας να βγαίνει πιο συχνά στη γειτονιά του, ελπίζουμε να κάνει κάποια στιγμή κάτι περισσότερο και η πολιτεία σχεδιάζοντας ένα πιο ολιστικό πλάνο επιβίωσης στην Αθήνα, με το μετρό να μένει περισσότερες ημέρες ανοιχτό ως αργά και τα λεωφορεία, πέρα από την αισθητική ανανέωση που ανακοινώθηκε, να γίνουν πιο ανθρώπινα γενικώς.
Χάθηκε που χάθηκε το μομέντουμ της μετά-covid εποχής που ξαφνικά είχαν αρχίσει όλοι να κάνουν ποδήλατο - αντί να επιτευχθεί κάποια ανακούφιση της κίνησης σε αυτήν την κατεύθυνση, όπως έκαναν άλλες ευρωπαϊκές πόλεις καθιερώνοντας περισσότερους πεζόδρομους κλπ., εμείς καταφέραμε να σπάμε κάθε ρεκόρ κίνησης, παρόλες τις τιμές της βενζίνης και τα ποδήλατα να σκουριάζουν.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
