Χρήστος Καλαϊτζής
Πόσο εύκολα μπορεί μια πολιτισμένη συζήτηση να μετατραπεί σε σύγκρουση; Και πόσο λεπτή είναι τελικά η γραμμή που χωρίζει τον πολιτισμό από τη βαρβαρότητα;
Ο "Θεός της Σφαγής" της Γιασμίνα Ρεζά επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στο Studio Μαυρομιχάλη, μετά την επιτυχημένη πορεία του. Η νέα σεζόν κάνει πρεμιέρα στις 17 Οκτωβρίου, με τη σκηνοθεσία να υπογράφουν από κοινού η Ζωρζίνα Τζουμάκα και η Χριστίνα Χριστοφή.
Επί σκηνής, οι Ευαγγελία Καπόγιαννη, Μαρία Μπρανίδου, Βασίλης Πουλάκος και Δημοσθένης Φίλιππας ενσαρκώνουν τέσσερις χαρακτήρες που μοιάζουν επικίνδυνα οικείοι: θα μπορούσαν να είναι οι γείτονές μας, οι συνάδελφοί μας ή ακόμη και εμείς οι ίδιοι.
Η Ρεζά δημιουργεί μια αιχμηρή κωμωδία γύρω από τη σχολική βία, αλλά και τις βαθύτερες μορφές που τη γεννούν και την υποθάλπουν. Με όχημα το χιούμορ και τον σαρκασμό, αποδομεί τις βεβαιότητες, τα κοινωνικά προσχήματα και τα κλισέ πίσω από τα οποία κρυβόμαστε για να αισθανόμαστε ασφαλείς μέσα στον "πολιτισμένο" κόσμο μας.
Όπως έλεγε ο G. B. Shaw, "αν θέλεις να πεις στους ανθρώπους την αλήθεια, κάν’ τους να γελάσουν. Αλλιώς θα σε σκοτώσουν".
Ποιος πιστεύει στον Θεό της Σφαγής;
Όλα ξεκινούν από ένα περιστατικό σχολικής βίας. Ο εντεκάχρονος Φερντινάν χτυπά στο πρόσωπο τον συμμαθητή του Μπρουνό, σπάζοντάς του δύο δόντια. Οι γονείς των δύο παιδιών συναντιούνται προκειμένου να συζητήσουν ψύχραιμα το περιστατικό και να βρουν μια πολιτισμένη λύση. Μόνο που ο πολιτισμός δεν θα κρατήσει για πολύ.
Καθώς η συνάντηση εξελίσσεται, τα κοινωνικά προσωπεία αρχίζουν να πέφτουν. Πίσω από την ευγένεια και την προσπάθεια για συνεννόηση εμφανίζονται ο θυμός, η οργή, οι νευρώσεις, οι αντιφάσεις και τα καταπιεσμένα βίαια ένστικτα των τεσσάρων ενηλίκων.
Το σαλόνι μετατρέπεται σταδιακά σε πεδίο μάχης και το αρχικό περιστατικό γίνεται αφορμή για να αποκαλυφθούν βαθύτερες συγκρούσεις. Η Ρεζά αντιμετωπίζει με χιούμορ τα κλισέ που μας φυλακίζουν και μας οχυρώνουν μέσα στον αστικό πολιτισμό, αποκαλύπτοντας την πρωτογονική μας γύμνια.
Η σκηνοθετική ματιά
Στη σκηνοθετική τους προσέγγιση, η Ζωρζίνα Τζουμάκα και η Χριστίνα Χριστοφή αντιμετωπίζουν το έργο ως μια συνάντηση με τη δυσφορία του σύγχρονου ανθρώπου μέσα στον πολιτισμό.
Όπως σημειώνουν: "Σε ένα αποδομημένο αστικό σαλόνι, τοποθετούμε τα θεατρικά μας πρόσωπα απέναντι στις νευρώσεις, τις φαντασιώσεις, τις ιδεολογίες και τις διαψεύσεις τους. Τα αντιμετωπίζουμε με συμπάθεια και κατανόηση και τα εκθέτουμε ανελέητα και περιπαικτικά στα μάτια των θεατών μας – με ένα κλείσιμο του ματιού. Πότε επιτέλους θα δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη; Ολόκληρο, αδιάσπαστο;"
Δείτε το τρέιλερ εδώ:
Τη μετάφραση υπογράφει ο Γιώργος Αρχιμανδρίτης, τα σκηνικά και τα κοστούμια σχεδιάζει η Ισιδώρα Ντούλου, ενώ τους φωτισμούς και το βίντεο αναλαμβάνει η Χριστίνα Χριστοφή.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Περισσότερες πληροφορίες
Ο θεός της σφαγής
Όταν ο Φερντινάν χτυπά στο πρόσωπο τον συμμαθητή του Μπρουνό, οι γονείς τους αποφασίζουν να συναντηθούν και τότε βίαια ένστικτα βγαίνουν στην επιφάνεια. Γρήγορα η καλοπροαίρετη, ειρηνική συζήτηση ανάμεσα σε υπεύθυνους ενήλικες μετατρέπεται σε άγρια σύγκρουση. Τα κοινωνικά προσωπεία πέφτουν, το λούστρο της συμπεριφοράς διαρρηγνύεται και από τις ρωγμές του ξεφυτρώνουν άναρχα ο θυμός, η οργή και τα καταπιεσμένα βίαια ένστικτα. Πού βρίσκεται ο πολιτισμός, και πού η βαρβαρότητα;
