©Christos Symeonides
Για ακόμη μία χρονιά, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου κάνει πράξη την ισότιμη πρόσβαση στην Τέχνη, εντάσσοντας στο φετινό του πρόγραμμα τέσσερις προσβάσιμες παραστάσεις στην Πειραιώς 260. Μια ουσιαστική πρωτοβουλία που καταρρίπτει τα εμπόδια και δίνει στον πολιτισμό την πραγματική, συμπεριληπτική του διάσταση.
Με την πολύτιμη συνεργασία της εταιρίας ATLAS E.P. και του πολιτιστικού οργανισμού liminal και με εργαλεία τη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, τον υπερτιτλισμό, την απτική ξενάγηση και την ακουστική περιγραφή, οι παραστάσεις σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να απευθύνονται σε κάθε θεατή, χωρίς αποκλεισμούς.
Οι τέσσερις παραστάσεις χορού και θεάτρου που προσφέρουν προσβασιμότητα είναι οι εξής:
1) Στεφανία Γουλιώτη - Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ
Πέμπτη 11 Ιουνίου
Πειραιώς 260 (Χώρος Ε). Ώρα έναρξης 21.00. Διάρκεια 75’
Η παράσταση περιλαμβάνει απόδοση στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, υπερτιτλισμό CAPS για λόγους προσβασιμότητας, ακουστική περιγραφή και απτική ξενάγηση.
Υπηρεσίες αισθητηριακής πρόσβασης: ATLAS E.P.
Η παράσταση, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Δημήτρη Χατζή, ακολουθεί τη γλύπτρια Ιζαμπέλα Μόλναρ σε μια κατάδυση στον άλογο κόσμο της τέχνης, εκεί που όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμοποίησή τους. Η γλυπτική, με το μυστήριο και τα γήινα υλικά της, καταλαμβάνει τη σκηνή και γίνεται σύσσωμη αντίδραση απέναντι στο χάος, διατρέχοντας τη φθορά και τη διάλυση – για να γεννηθεί στο τέλος ξανά.
2) Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου - NOD
Δευτέρα 22 Ιουνίου
Πειραιώς 260 (Χώρος Β). Ώρα έναρξης 22.00. Διάρκεια 50’
Η παράσταση περιλαμβάνει ακουστική περιγραφή και απτική ξενάγηση για άτομα με οπτική αναπηρία. Υπηρεσίες αισθητηριακής πρόσβασης: liminal.
Στο NOD, μεταφερόμαστε στον βιβλικό τόπο εξορίας του Κάιν, έναν χώρο σκοτεινής περιπλάνησης και λήθης, όπου το βλέμμα του Θεού έχει σταματήσει. Δύο άντρες –σχεδόν όμοιοι, σαν αδέλφια– συναντιούνται εκεί για να διατρέξουν ξανά τον ζοφερό κύκλο του ανθρώπινου, φωτίζοντας τη σκληρή κληρονομιά του σημαδιού του Κάιν και ό,τι αυτό αποκαλύπτει για εμάς.
3) Θέμης Πάνου, Βίλια Χατζοπούλου - Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα
Τετάρτη 1η Ιουλίου
Πειραιώς 260 (Χώρος Β). Ώρα έναρξης 21.30. Διάρκεια 70’
Η παράσταση περιλαμβάνει ακουστική περιγραφή, απτική ξενάγηση, υπερτιτλισμό και διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα για Κ/κωφά και βαρήκοα άτομα. Στη συγκεκριμένη παράσταση θα υπάρχουν μόνο Ελληνικοί υπέρτιτλοι. Υπηρεσίες αισθητηριακής πρόσβασης: liminal.
1950. Μια νεαρή δασκάλα διορίζεται στις Κυκλάδες. Θα πάρει μια δύσκολη απόφαση. Να διδάξει κρυφά στο απέναντι νησί. Θα κάνει το σωστό. Όμως, όταν κάνεις το σωστό μόνο για να το κάνεις, παραμένει σωστό; Ό,τι δεν ομολογείται, μας κρατάει αθώους και πολλαπλασιάζεται μέσα μας. Ένας μονόλογος κάτω από το εκτυφλωτικό κυκλαδίτικο φως που χάνεται στη γραμμή του ορίζοντος.
4) Χριστιάνα Κοσιάρη - Τα κόλλυβα
Πέμπτη 23 Ιουλίου
Πειραιώς 260 (Χώρος Β). Ώρα έναρξης 22.30. Διάρκεια 45’
Η παράσταση περιλαμβάνει υπερτιτλισμό CAPS για λόγους προσβασιμότητας, ακουστική περιγραφή, απτική ξενάγηση (θα πραγματοποιηθεί μετά τη λήξη της παράστασης) και διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα.
Υπηρεσίες αισθητηριακής πρόσβασης: ATLAS E.P.
Πέντε γυναίκες άνω των εξήντα συναντιούνται κάθε χρόνο για να φτιάξουν Τα κόλλυβά τους όσο είναι ακόμη εν ζωή. Γελούν, κουτσομπολεύουν, θυμούνται, πειράζονται, ενώ ανακατεύουν το σιτάρι, πασπαλίζουν ζάχαρη και στολίζουν με ρόδι. Μια παράσταση που αποδομεί τον θάνατο με χιούμορ, μια συνάντηση που τιμά αυτό που χάθηκε χωρίς να ξεχνά αυτό που υπάρχει ακόμη.
Info:
Οι θεατές θα πρέπει να ενημερώνουν ποιες από τις τέσσερις υπηρεσίες επιθυμούν (Διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα, Υπέρτιτλους, Ακουστική Περιγραφή, Απτική Ξενάγηση).
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ
Βασισμένη στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή είναι η παράσταση που αποκαλύπτει τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου– τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Εδώ, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα, αλλά γίνεται η ίδια πρωταγωνίστρια πάνω στη σκηνή. Η πορεία του υλικού –από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα για το τι τελικά αυτή σημαίνει, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση– αναδύεται σε γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της κεντρικής ηρωίδας. Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη.
NOD
Στην πρώτη εμφάνισή του στο Φεστιβάλ Αθηνών, ο Αλ. Βαρδαξόγλου συνθέτει ένα ποιητικό και υπαρξιακό χορογραφικό σύμπαν, εξερευνώντας τον βιβλικό τόπο εξορίας του Κάιν, σε μια αλληγορία για την ταυτότητα, την αγάπη, τη βία και την αδελφική ρήξη. Έναν χώρο σκοτεινής περιπλάνησης και λήθης, πέρα ακόμη και από το βλέμμα του Θεού. Δύο άντρες –σχεδόν όμοιοι, σαν αδέλφια– συναντιούνται εκεί για να διατρέξουν ξανά τον ζοφερό κύκλο του ανθρώπινου, φωτίζοντας τη σκληρή κληρονομιά του σημαδιού του Κάιν και ό,τι αυτό αποκαλύπτει για εμάς. Ο ηχητικός καμβάς της παράστασης αξιοποιεί δημιουργικά το «Requiem» του συνθέτη Άλφρεντ Σνίτκε, συνδυάζοντας ενόργανους και φωνητικούς ήχους, fixed και live ηλεκτρονικά και αφομοιώνοντας τις αμφισημίες των ετερόκλητων μουσικών υλικών, από τον λυρισμό και τη μελωδία ως τον θόρυβο.
