Ελίνα Γιουνανλή
Η παράσταση που υπογράφει ο Νίκος Καραθάνος δεν επιχειρεί να αντιγράψει τη γνωστή ταινία αλλά ούτε και να την αποδομήσει επιδεικτικά. Στέκεται με τρυφερότητα, χιούμορ και βαθιά επίγνωση απέναντι στον μύθο της, μετατρέποντας μια οικεία ιστορία σε μια παράσταση που μοιάζει ταυτόχρονα με ανάμνηση και σχόλιο πάνω στη συλλογική μας νοσταλγία.
Από τη μία πλευρά βρίσκεται η ταινία, όχι ως υπόθεση αλλά ως δείγμα ενός κινηματογραφικού είδους και μιας ολόκληρης κληρονομιάς, ως μνήμη μιας εποχής και κομμάτι του ίδιου του συλλογικού μας ασυνείδητου. Ο Καραθάνος αποτίει φόρο τιμής σε αυτό το σύμπαν χωρίς ίχνος εξωραϊσμού ή στείρας μίμησης. Παράλληλα, υπάρχει το ίδιο το story: μια ιστορία έρωτα με φόντο τη διαχρονική Ελλάδα του ρουσφετιού, των πολιτικών παιχνιδιών, του συμφέροντος. Ο Καραθάνος προσεγγίζει αυτή την Ελλάδα με κριτική ματιά αλλά και εμφανή τρυφερότητα.
Εξίσου με την πλοκή, αν όχι περισσότερο, η παράσταση ενδιαφέρεται για το ίδιο το "οικοδόμημα" της Finos Film και κυρίως για τις εμβληματικές φυσιογνωμίες, τους ταλαντούχους και κυρίως ιδιοσυγκρασιακούς ηθοποιούς που το συγκρότησαν. Οι ηθοποιοί υπηρετούν ιδανικά αυτή τη συνομιλία ανάμεσα στο τότε και το τώρα· κανείς δεν αντιγράφει τους ηθοποιούς της ταινίας, οι περισσότεροι όμως φέρουν κάτι από το στίγμα της ερμηνείας τους.
Διαβάστε περισσότερα στην κριτική του "α":
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τζένη Τζένη
Μια μουσικοθεατρική παράσταση-γιορτή για την Ελλάδα που χάσαμε, σε διασκευή Γιάννη Αποσκίτη. «Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ» που μετατρέπει την κινηματογραφική μνήμη της κλασικής ταινίας της Φίνος Φιλμ σε ποιητική σκηνική εμπειρία. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.
