"Ερευνητής", που ψάχνει να βρει όσα αλήθεια έχουν αξία και στα έργα του τον τρόπο που θα ήταν πιο σύμφωνος με τον εαυτό του, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δημιουργεί παραστάσεις που δεν αφήνουν κανέναν αδιάφορο. Έχει καταφέρει να δημιουργήσει αξίες που διαρκούν υπακούοντας στο μέτρο, στη γνώση και στο κάλλος της μορφής. Εκεί εδράζεται η ιδεολογική αξία, καθώς με αυτά εναντιώθηκε στην ευκολία και ξεχώρισε στη γενιά του ως καλλιτέχνης. Έχω δει σχεδόν όλα τα έργα του κι αυτό που αναβλύζει απ’ όλα, είναι το φως διαπερασμένο μέσα από εκπληκτικές αποχρώσεις, αλλά και ομορφιά και συγκίνηση, που γεννά η καθαρότητα, η απλότητα, το πηγαίο της εικαστικής του "γλώσσας".
Η νέα του δημιουργία, ο "Εγκάρσιος προσανατολισμός", ευφάνταστή και ίσως πιο αισθαντική από τις πιο πρόσφατες δουλειές του, είναι ένα γοητευτικότατο μορφολογικά χορόδραμα που δανείζεται τον τίτλο από το GPS που έχουν οι νυχτοπεταλούδες για να πετούν. Χρησιμοποιούν μια πηγή φωτός, κατά βάση το φεγγάρι, σε σχέση με την οποία κρατούν μια σταθερή γωνία για να βρουν τον δρόμο τους. Ο ηλεκτρισμός της αποπροσανατολίζει και γυρνάνε γύρω γύρω από τα φώτα. Είναι μια μεταφορά για το προσωπικό εσωτερικό φως και την πνευματικότητα της ανθρωπότητας. Στην παράσταση, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου "παίζει" με το φως και με τη γυναικεία παρουσία που ταράζει το σύμπαν των ανδρών καθώς το επισκέπτεται με άλλη μορφή κάθε φορά, μοιάζοντας και η ίδια με φως. Κάθε σκηνή είναι ανοιχτή σε ερμηνείες και συνειρμούς, όμως φαίνεται καθαρά η αγωνία του άνδρα που τη μια στιγμή είναι κυρίαρχος και την άλλη ηττημένος, ενώ δίνεται χώρος στο θηλυκό σύμπαν, στο οποίο κυριαρχούν η Αφροδίτη του Βίλλεντορφ και η Αφροδίτη του Μποτιτσέλι. Οι δυο γυναίκες εικονογραφούνται μοναδικά στο αλαβάστρινης ομορφιάς πρόσωπο της συγκλονιστικής Breanna O’Mara από το Tanztheater Wuppertal Pina Bausch.
Η διάρθρωσή της παράστασης σε σύντομα, πυκνών νοημάτων επεισόδια μας συγκίνησε πολύ. Γιατί η υψηλού αισθητικού γούστου εικαστική της όψη (σκηνικό Τίνα Τζόκα και Λουκάς Μπάκας και κοστούμια Άγγελος Μέντης), σε συνδυασμό με τα ηχητικά περιβάλλοντα (Coti K.), τις μουσικές επιλογές (Στέφανος Δρουσσιώτης), την εκφραστικότατη χορογραφία (Δημήτρης Παπαϊωάννου) και την υπεραισθαντική σωματική ερμηνεία των εξαιρετικών περφόρμερ ( Damiano Ottavio Bigi, Suka Jorn, Jan Möllmer, Breanna o’Mara, Τίνα Παπανικολάου, Lukasz Przytarski, Χρήστο Στρινόπουλο, Μιχάλη Θεοφάνους) παρήγαγε κινούμενες "εικόνες" που συνειρμικά εμπλουτίζουν το θεματικό πυρήνα και διεγείρουν την ψυχή και τη σκέψη του θεατή. Συγκλονιστική είναι η στιγμή που οι περφόρμερ χτίζουν έναν τοίχο, ο οποίος διαρκώς γκρεμίζεται, σαν animation μοιάζει η σκηνή με την γυναίκα να γεννιέται μέσα από τα σπλάχνα του ταύρου και υπέροχο είναι το φινάλε με την σκηνή να μετατρέπεται σε λίμνη. Ο "Εγκάρσιος προσανατολισμός" εκφράζει αγωνίες, αλλά και βεβαιότητες για τον αισθητικό τρόπο με τον οποίο κάποιοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη ζωή.
Περισσότερες πληροφορίες
Εγκάρσιος προσανατολισμός
Μια παράσταση γεμάτη από τις υποβλητικές εικόνες-σήμα κατατεθέν του χορογράφου. Ο τίτλος αναφέρεται στον τρόπο προσανατολισμού των εντόμων μέσω της σταθερής πορείας προς μια πηγή φωτός, ο λόγος για τον οποίο πετούν προς ό,τι λάμπει.
