©Γιώργος Νούνεσης
Μια ενδιαφέρουσα έκθεση φωτογραφίας που επικεντρώνεται και εστιάζει στο περιβάλλον, στα ζώα, στα φυσικά τοπία και όσα ενδεχομένως δεν παρατηρούμε και βρίσκονται τριγύρω μας κάνει εγκαίνια στις αύριο, 9 Αυγούστου, στην Χώρα της Αμοργού.
Πίσω από τα καρέ βρίσκεται ο Γιώργος Νούνεσης, ο οποίος αποτυπώνει ό,τι παρατηρεί σε καθημερινούς περιπάτους και δραστηριότητές του στο νησί της Αμοργού, ένα μέρος που πλέον λειτουργεί ως "οικείο" περιβάλλον, ως δεύτερο σπίτι.
Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης, μίλησε στο "α".
>Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Γιατί μια έκθεση φωτογραφίας στην καρδιά του καλοκαιριού;
Καλή ερώτηση. Με κάτι εκατομμύρια φωτογραφίας να ανεβαίνουν στα σόσιαλ, φίλτρα στο τέρμα, και πρόσβαση σε όλες τις φωτογραφίες του κόσμου, όντως, γιατί να πας σε μια έκθεση; Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι το να φύγεις από μια οθόνη που ισοπεδώνει τα πάντα, και να ξεχωρίσεις 10-12 εικόνες, να τους δώσεις χρόνο. χώρο και προσοχή, είναι ήδη ένα βήμα στο να συνδεθείς με σένα, με τον άλλον, με τον τόπο ή ό,τι απεικονίζει η έκθεση. Σε έναν κόσμο by proxy, το να συνδεθείς έστω και για λίγο είναι οριακά μια επαναστατική πράξη.
Αλλά αυτό είναι από την πλευρά του θεατή. Από τη δική μου οπτική, μια έκθεση είναι ένας τρόπος να ανοίξει μια κουβέντα και να φτάσουμε σε θεματικές που αφορούν όλες και όλους μας, να συνδεθούμε και πέρα από την οπτική απόλαυση. Να ανακαλύψουμε τον κόσμο που μπορεί να κρύβεται πίσω από την πιο απλή φωτογραφία.
>Πρόκειται για ακόμη μια έκθεση φωτογραφίας σου στην Αμοργό. Ποια είναι η σχέση σου με το νησί;
Η Αμοργός είναι για μένα ένα σημείο αναφοράς τα τελευταία 30 περίπου χρόνια. Είναι με έναν τρόπο αυτό που λέμε ένα extended family, το χωριό που δεν είχα, ο τόπος που με το που πατάω το πόδι μου, μπορώ να ανασάνω βαθιά και ξεκούραστα. Εννοείται ότι ήταν και οι πρώτες -επίσημες- διακοπές, οι έρωτες, οι φίλοι και φίλες, τα καλοκαίρια, οι χειμώνες, ένα πεδίο παρατήρησης του πως αλλάζει ο κόσμος (γενικά και ειδικά), μια κανονική σχέση που ακόμα δεν ξέρω που θα με/μας βγάλει.
>Έχει αλλάξει η ματιά σου στα 30 χρόνια που επισκέπτεσαι το νησί;
Ως επισκέπτης και φωτογράφος πάντοτε παρατηρούσα όλες τις μικρές και μεγάλες αλλαγές στο τοπίο, φυσικό και μη, στους ανθρώπους, ακόμα και το πως άλλαζε -και αλλάζει- η κουλτούρα. Σε αυτή τη λεπτή ισορροπία, το αμοργιανό τοπίο έχει καταφέρει να κρατήσει την παραδοσιακή του ομορφιά, το απέραντο "άγριο" που έρχεται σε αντίθεση αλλά και συμπληρώνει το μπλε που τόσο αγαπάμε, αυτό το αυθεντικό στοιχείο που άλλα νησιά κινδυνεύουν να το χάσουν λόγω του υπερτουρισμού.
Αυτή, λοιπόν, η διαρκής οπτική/χρονική ιστορία που με συνδέει με τον τόπο, μου επιτρέπει να μην χρειάζεται να βγάλω την εντυπωσιακή εικόνα που θα "πουλήσει", τους γραφικούς ανθρώπους σε στημένες καταστάσεις, μπορώ να βγάλω και ήσυχο, το ήρεμο, το υπόγειο σθένος, την Αμοργό.
>Στην έκθεση φωτογραφίας θα δούμε κυρίως λήψεις από φυσικά τοπία και ζώα. Γιατί εστιάζεις σε αυτά;
Δύσκολη ερώτηση. Μάλλον εστιάζω σε αυτά γιατί δεν εστιάζουμε εμείς, ως άτομα, κοινωνία, κράτη σε αυτά. Έχουμε ξεχάσει ότι το σπίτι μας, η τροφή μας, τα πάντα, είναι αυτά που μας περιβάλλουν. Και ότι συμβαίνει σε αυτά, νομοτελειακά θα μας επηρεάσει. Μιας που είναι και hot αυτόν τον καιρό, ο λαγοκέφαλος, το λεοντόψαρο, και άλλα ξενικά είδη, δεν ήρθαν εδώ τυχαία. Οι πολιτικές αποφάσεις, ή καλύτερα η έλλειψη αυτών, οι προβληματικοί έλεγχοι για την προστασία του περιβάλλοντος σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, μας φέρνουν αντιμέτωπους με αυξανόμενης έντασης και επικινδυνότητας καταστάσεις. Ωστόσο, όλοι τώρα φοβούνται μην τους δαγκώσει ένα ψάρι, που είναι κωμικοτραγικό.
Ένα τοπίο λοιπόν, ή η φωτογραφία μιας εντυπωσιακής μωβ μέδουσας, είναι μια παρότρυνση να δούμε την ομορφιά αυτού του κόσμου, όχι ψευτορομαντικά ή αυτό που θα έλεγαν κάποιοι "χίπικα", αλλά ουσιαστικά, γιατί η προστασία όλων αυτών συνεπάγεται τη δική μας μακροημέρευση.
>Η ενασχόλησή σου με τη φύση πώς έχει προκύψει;
Σε μια τελείως αυτόματη πρώτη σκέψη, πιστεύω ότι ένα κομμάτι έχει να κάνει ότι σαν παιδί οι γονείς μου πήγαιναν συχνά βόλτες στο λόφο του Φιλοπάππου, που στα μάτια μου φάνταζε σαν Αμαζόνιος. Ίσως αυτές οι πρώτες εικόνες που συνδέθηκαν με ανεμελιά, χαρά, απλότητα, και προφανώς οικογένειας, άφησαν κάποια σημάδια. Ως ενήλικας, η επαφή με τη φύση, και εννοώ ταυτόχρονα τις πεζοπορίες στα χιονισμένα δάση και τις καταδύσεις στο βαθύ μπλε, ήταν και είναι ένας τρόπος να ηρεμήσουν οι αισθήσεις (που είναι σε υπερδιέγερση στις πόλεις), και βέβαια αλλάζει η αίσθηση του χρόνου, που για μένα είναι εξίσου σημαντικό. Σε ένα άλλο επίπεδο, πιστεύω ότι η επαφή με τη φύση είναι μία συνθήκη που χρειάζεται χρόνο, υπομονή, προσπάθεια, πίσω βήματα, ρίσκο, αγάπη και σεβασμό, όπως και κάθε σχέση. Μια μαθητεία τελικά.
>Τι θα έλεγες σε κάποιον, ώστε να τον πείσεις να περάσει μια βόλτα από την έκθεση;
Δωρεάν μίνι φωτογραφικό σεμινάριο! Αστειεύομαι, λίγο, γιατί υπάρχει μια αλήθεια σε αυτό, ωστόσο για να είμαι ειλικρινής, δεν θέλω να πείσω κανέναν και καμία. Όπως κάπως φαίνεται και από τα παραπάνω, πιστεύω ότι και η έκθεση είναι μια σχέση, έχει κάτι οργανικό, οπότε μπορεί κάποιος να δει μια εικόνα και κάτι να του κάνει, να διαβάσει μια πρόταση εδώ και να νιώσει ότι υπάρχει μια συγγένεια, και ότι τελικά αυτοί που περνάνε το κατώφλι μιας έκθεσης, είναι έτοιμοι να σταθούν και να δουν, είναι σε διάθεση να ακούσουν και να ακουστούν. Αυτό είναι και το δικό μου βίωμα εννοείται. Όποιος δεν έρθει πάντως, ελπίζω να πάει για βουτιά ή να κάνει κάποιο μονοπάτι της Αμοργού.
Κλείνοντας, σκεπτόμενος ότι οι εικόνες μου τα τελευταία χρόνια περιστρέφονται γύρω από τη φύση πολύ συνειδητά, μου έρχεται κάτι που είχε πει ο γνωστός David Attenborough: "Όποιος πιστεύει στην απεριόριστη ανάπτυξη (σε έναν πλανήτη με περιορισμένους πόρους), είναι είτε τρελός είτε οικονομολόγος". Για μένα μία φωτογραφία μπορεί να είναι και πολιτική πράξη.
Τελικά, το παν είναι να έχουμε λίγη μαγεία στη ζωή μας, και πράξεις για να γίνει λίγο καλύτερος ο κόσμος.
Πληροφορίες έκθεσης:
Τοποθεσία: Σύλλογος πολιτισμού & τέχνης "Σημωνίδης", Λόζα, Χώρα Αμοργού
Ημερομηνίες: 9-18 Αυγούστου
Εγκαίνια: 9/8, 21:00
Ωράριο: 11:00-14:00 & 18:00-23:00
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
