Η τέχνη, στην πιο ουσιαστική της μορφή, είναι μια πράξη οικειότητας - μια σιωπηλή συνάντηση ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και το περιβάλλον. Δεν καταλαμβάνει απλώς χώρο, αλλά τον μεταμορφώνει, μετατρέποντας την παρατήρηση σε συμμετοχή και την απόσταση σε εγγύτητα. Σε μια εποχή όπου η δημόσια ζωή συχνά ατονεί και θρυμματίζεται μέσα στο "θέαμα", το Ίδρυμα Θεοχαράκη επιδιώκει να επαναφέρει τη σιωπηλή δύναμη της προσοχής - να αποκαταστήσει την οικειότητα ως προϋπόθεση του νοήματος, και να επαναπροσδιορίσει τον χώρο ως τόπο "αντίστασης στη λήθη".
Όπως μας υπενθυμίζει ο Mark Fisher, ο πραγματικός ρόλος των πολιτιστικών θεσμών σήμερα δεν είναι να αναπαράγουν τη συναίνεση ή να ενισχύουν τον θόρυβο του παρόντος, αλλά να δημιουργούν χώρους στοχασμού, τριβής και φαντασιακού επαναπροσδιορισμού - χώρους όπου το κοινό μπορεί ξανά να αισθανθεί, να σκεφτεί και να ονειρευτεί συλλογικά. Απέναντι στην ισοπέδωση της επανάληψης, φιλοδοξούμε να αναζωπυρώσουμε την ικανότητα του θαυμασμού και τη σημασία της αντίληψης.
Διαβάστε Επίσης
Το νέο πρόγραμμα του ιδρύματος, από τη γεωμετρία της Όπυς Ζούνη έως τις ηχητικές αναζητήσεις των "Ηχοχρωμιών", προσκαλεί καλλιτέχνες και κοινό να βιώσουν την τέχνη ως ανοιχτή συνομιλία - ως διαδικασία ακρόασης και όχι απλής παρουσίασης.
Κάθε έκθεση, κάθε συναυλία, κάθε διάλογος επιχειρεί να μας φέρει πιο κοντά όχι μόνο στην τέχνη, αλλά και στη δυνατότητα μιας ανανεωμένης σχέσης μεταξύ σώματος και ήχου, μορφής και σκέψης, ατόμου και κοινότητας.
Με αυτή την έννοια, η φετινή μας προσπάθεια δεν αφορά τόσο την παρουσίαση όσο την παρουσία. Είναι μια πρόσκληση να κατοικήσουμε - με υπομονή, περιέργεια και φαντασία - τον εύθραυστο αλλά ζωτικό χώρο όπου η τέχνη γίνεται κοινή εμπειρία.
Δείτε το πρόγραμμα για τη σεζόν 2025-2026
