Αναπαριστώντας με άμεσο, αβίαστο τρόπο την ψυχολογία ενός φιλάθλου που έχει επιζήσει, με βαριά όμως απώλεια, της ποδοσφαιρικής τραγωδίας του Hillsborough που συντάραξε τη Βρετανία το 1989, η Βασιλική Πέτσα παραδίδει με το "Δεν θ’ αργήσω" (εκδόσεις Πόλις) ένα δυνατό βιβλίο για το ανεπούλωτο τραύμα που ελλοχεύει, έστω και κλεισμένο σε κούτες στο γκαράζ, πίσω από την κανονικότητα.
Κορυφώνοντας σταδιακά την ένταση, καθώς ένα τηλεφώνημα ενός παλιού φίλου με αφορμή την επέτειο των είκοσι χρόνων από τη θανατηφόρα συντριβή φιλάθλων λόγω συνωστισμού εντός του σταδίου, αναγκάζει τον κεντρικό ήρωα να αναμετρηθεί με τις αναμνήσεις αλλά και με την τάση να αφεθεί στην εσωτερική κόπωση που διατρέχει τη ζωή του, όπως και πολλών τραυματισμένων ατόμων. Σαν παρατηρητής της ίδιας της καθημερινότητάς του, από τη συζυγική ζωή και την πατρότητα ως το φωτογραφείο του που φυτοζωεί όπως και ο ίδιος, ο ήρωας μοιάζει να συνεχίζει τη ζωή του χωρίς όμως να έχει φύγει ποτέ πραγματικά από το στάδιο Hillsborough στο Σέφιλντ, όπου λανθασμένοι χειρισμοί των αρχών και της αστυνομίας είχαν ως αποτέλεσμα συνολικά 97 θανάτους και 766 τραυματισμούς στην μεγαλύτερη ποδοσφαιρική τραγωδία της Αγγλίας.
Παράλληλα με το άκρως πειστικό πορτρέτο του ήρωα αλλά και (μιας γενιάς) του Λίβερπουλ σε ένα μυθιστόρημα ενσυναίσθησης για τη ζωή μετά το τραύμα που σου κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον ως το τέλος, η βασισμένη σε μεγάλη έρευνα μυθοπλασία της Πέτσα (διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου με σπουδές σε Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και Θεωρίες του Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ και Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης) μας κάνει να ενδιαφερθούμε και για το ίδιο το γεγονός που είχε πολύπλευρες συνέπειες και απασχόλησε επί δεκαετίες τη Βρετανική κοινωνία. Από τον στιγματισμό των οπαδών της Λίβερπουλ με ψευδείς ιστορίες που υπονοούσαν ότι ο ποδοσφαιρικός χουλιγκανισμός και η μέθη τους είχαν προκαλέσει την καταστροφή μέχρι τις δικαστικές περιπέτειες που έληξαν με τη δικαίωση του συλλόγου των συγγενών θυμάτων μόλις το 2016.
Ο κίτρινος τύπος που πυροδοτήθηκε από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Sun με τίτλο "Η αλήθεια" την επομένη του συμβάντος, και το κουκούλωμα της κυβέρνησης Θάτσερ, έμελλε να επηρεάσει καθοριστικά και σε βάθος χρόνου την απόδοση δικαιοσύνης αλλά και τη ζωή των επιζώντων και των συγγενών τους, όπως ιδιαίτερα γλαφυρά και εύστοχα έχει παρουσιάσει σε σειρά άρθρων ο δημοσιογράφος της Guardian και επιζών του Hillsborough Adrian Tempany σε σειρά άρθρων του, ένα από τα οποία υπήρξε και το έναυσμα για τη συγγραφέα να γράψει αυτό το βιβλίο.
Για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, το "Πάρε με όταν φτάσεις" και η Τραγωδία των Τεμπών δύσκολα δεν θα προσθέσει επιπλέον φόρτο στην ανάγνωση κάνοντας το δίκαια βραβευμένο αυτό βιβλίο που ξεχωρίζει ανάμεσα στην πρόσφατη εκδοτική παραγωγή της ελληνικής λογοτεχνίας να μοιάζει ακόμη πιο επείγον, παρότι το ίδιο δεν το χρειάζεται, αφού πατά στιβαρά και μεστά στο ίδιο το θέμα του, συνομιλώντας και με την πρόσφατη καλλιτεχνική παραγωγή της Βρετανίας που βάζει λοξά και υπαινικτικά την εποχή της Θάτσερ με πολλούς τρόπους στο μικροσκόπιο.
Διαβάστε Επίσης
