© Γιώργος Καραγιαννόπουλος
Την Παρασκευή 21 Μαρτίου θα γιορταστεί η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Με την αφορμή αυτή, στο αθηνόραμα ξεκινά μια "Εβδομάδα Ποίησης", στη διάρκεια της οποίας ποιητές θα απαντούν στις 10 ερωτήσεις μας σχετικά με την τέχνη τους. Την εβδομάδα συνεχίζει η πρωτοεμφανιζόμενη Μαρία Κωνσταντοπούλου. Διαβάστε στη συνέχεια τις απαντήσεις της.
Ξεκίνησα να γράφω ποίηση επειδή…
μου άρεσε γενικότερα να γράφω. Κρατούσα ημερολόγιο, πρόσεχα τους στίχους στα τραγούδια που μου άρεσαν, αγαπούσα την ώρα της λογοτεχνίας στο σχολείο. Ήταν μια φωτεινή προέκταση της μοναχικότητάς μου.
Το πρώτο ποίημά μου που θυμάμαι είναι…
ένα μικρό ποιηματάκι με ομοιοκαταληξία, που είχα γράψει στο Δημοτικό. Το είχα μάθει απέξω και το έλεγα, το έγραφα ξανά και ξανά στα τετράδια μου, το θυμάμαι ακόμα. Είχε, ας πούμε, κάπως βαριές λέξεις για τη ζωή ενός εννιάχρονου.
Ένας στίχος που μου έχει μείνει αξέχαστος είναι…
"Μια σπλήνα και μια μαχαιριά/ κράτα καλά την καρδιά/ στην αφάνεια" της Άντειας Φραντζή (Της επιφάνειας και της αφάνειας, Τελετή στο κύμα, 2002).
Από παλαιότερους ποιητές, αισθάνομαι πιο κοντά με…
τη Ζέφη Δαράκη. Με ελκύει πολύ το πώς πλέκει τοπία θολά, ονειρικά, κινηματογραφικά και άξαφνα τα τρυπάει με φράσεις-βέλη, εντελώς γειωμένες, ειρωνικές, γεμάτες παράπονο, νάζι αλλά και σιγουριά. Μέχρι να φτάσω σ’ αυτές τις φράσεις, δεν γνωρίζω πάντοτε τι περιγράφεται, νιώθω ότι περπατάω σε τοπία που σχηματίζονται μπροστά μου ακριβώς όσο διαβάζω, χωρίς περιγράμματα, σαν μια αγωνιώδη κάθοδο στο σκοτάδι μ’ ένα κερί αναμμένο στο χέρι.
Μια τάση στην ποίηση που αγαπώ είναι…
η απόκρυψη, το πώς μπορεί να φιλοξενήσει το άλεκτο.
Μια τάση στη ποίηση που δεν τη μπορώ είναι…
το να γεμίζει κανείς ένα κείμενο με αναφορές, χωρίς να είναι ξεκάθαρη κάποια αγάπη για την ποίηση ως τρόπο. Να με ωθεί να σκέφτομαι ότι αυτό που διάβασα δεν είχε κάποιον λόγο να πάρει τη μορφή ενός ποιήματος.
Ο ποιητής δεν πρέπει ποτέ να…
ξεχνάει να αποδραματοποιεί, να αφαιρεί, να τροποποιεί, να πετάει στίχους, ποιήματα ολόκληρα, αναμνήσεις.
Η ποίηση για μένα είναι…
ένας χώρος όπου μπαίνω για να φύγω απ’ το τώρα, για να παίξω και να εξασκηθώ, να ταιριάξω λέξεις, με την ελπίδα ότι θα φτιάξω ένα κλειδί που θ’ ανοίξει κάτι για μένα, ίσως και για κάποιον άλλο.
Συνεχίζω να γράφω ποίηση γιατί…
μου αρέσει να φτιάχνω το ποίημα και μου αρέσει να το έχω μετά. Μου αρέσει το στήσιμο, η συλλογή λέξεων, μου αρέσει η τακτοποίηση μιας ανάμνησης ή μιας σκέψης με ρυθμό.
Ένας σύγχρονος ποιητής που θα πρότεινα είναι…
η Δανάη Σιώζιου. Άργησα αρκετά χρόνια να τη διαβάσω! Με αφορμή τις πρόσφατες Επιστολές της, που τις θαύμασα, πολύ πρόσφατα διάβασα και τα Ενδεχόμενα τοπία και μου άρεσαν τόσο πολύ, που διάβαζα ένα ποίημα, έκλεινα το βιβλίο από ενθουσιασμό και αμηχανία και δέος, μετά το άνοιγα και ξαναδιάβαζα το ίδιο ποίημα, ύστερα προχωρούσα στο επόμενο, έκλεινα, δεν το πίστευα και ξανά και ξανά το ίδιο.
Η Μαρία Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε το 1998 στην Αθήνα και ζει ακόμα εκεί. Σπούδασε Φιλολογία στο ΕΚΠΑ. Εργάζεται στο χώρο των εκδόσεων. Η πρώτη της ποιητική συλλογή, η Κόρη, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες (2024). Πρόσφατα κυκλοφόρησε ψηφιακά και το πρώτο της μουσικό άλμπουμ, με τίτλο σπλάτερ, υπό το ψευδώνυμο Mia Maria.
