Ο Χρήστος Κολτσίδας γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1991. Είναι υποψήφιος διδάκτορας φιλοσοφίας (Α.Π.Θ.) Κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές: Τα ορεινά (Μελάνι 2015), Βροχή περασμένη (Μελάνι 2020) και Νεροφόροι (Θράκα 2021). Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες η Διαλεκτική: Ποιήματα & μικρο-διηγήματα για τη φιλοσοφία (με τη Γιώτα Τεμπρίδου).
Το ποίημα που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στο λογοτεχνικό περιοδικό Τεφλόν, στο τεύχος 31 (καλοκαίρι-φθινόπωρο 2024). Είναι άτιτλο κι έχει χρησιμοποιηθεί ο πρώτος στίχος ως ενδεικτικός τίτλος. Εντός του παρατηρούμε κάτι που μοιάζει με συνομιλία του ποιητικού υποκειμένου με μία άπιαστη οντότητα, ένα φευγαλέο ξωτικό που ανεβαίνει στο φως, τραγουδά μυστικά, έχει μόνο φωνή κι όχι παρουσία. Ανάμεσα στον "ποιητή" και εκείνο το πρόσωπο δημιουργείται μια απόσταση με διαστάσεις που αρμόζουν σε μια επιθυμία που δεν εκπληρώνεται. Μια απόσταση που μοιάζει με εύφορη πεδιάδα.
[σε είδα ν' ανεβαίνεις στο φως]
σε είδα ν' ανεβαίνεις στο φως
με δύο δυνατά πόδια
και το ένα απαλό γόνατο
μετά δεν υπήρχες
**
και δυο και τρεις
τσαλαπάτησες το σκοτάδι
**
τραγούδησες
σε νησιά που δεν είδα
και μια φορά δίπλα μου
**
έχεις δυο φωνές που αγιάζουν
και μια πάντα κρυμμένη
**
έτσι που αγαπάς τα φωνήεντα
μου θυμίζεις βουνά
**
τόσο πολύ έσκαψες με το δάχτυλο
που έφτασες στο πλευρό μου
**
τώρα η επιθυμία έχει δικό της μικροκλίμα
με βαμβάκια, κεράσια και φτέρες
Διαβάστε Επίσης
