"Μια γυναικεία φιγούρα με κόκκινη και μοβ φορεσιά" εμφανίστηκε στον Νέο Κόσμο

Η αρχιτέκτονας και ζωγράφος Ελένη Ψυλλάκη δημιούργησε στην οδό Λαγουμιτζή μια τοιχογραφία, στο πλαίσιο των εικαστικών παρεμβάσεων της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Μια γυναικεία φιγούρα με κόκκινη και μοβ φορεσιά © Στέλιος Τζέτζιας

Το Ίδρυμα Ωνάση συνεχίζει να στηρίζει Έλληνες δημιουργούς και να μεταμορφώνει τον δημόσιο χώρο της πόλης. Οι συναντήσεις με σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες ομορφαίνουν το αστικό τοπίο της Αθήνας, τους τοίχους των πολυκατοικιών της. Μετά το "Φιλί" του Ηλία Παπαηλιάκη στην πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο, το "Κύμα/Νεύμα" της Σοφίας Στεβή στην πλατεία Μαβίλη, το "She Who Protects” του Αριστείδη Λάππα στην Ομόνοια, την in situ εγκατάσταση από νέον "Το Φυλαχτό όλων των Όντων" του Άγγελου Πλέσσα στην Πατησίων και τη χρυσή "Σταγόνα της Γνώσης" της Νικομάχης Καρακωστάνογλου, η αρχιτέκτονας και ζωγράφος Ελένη Ψυλλάκη δημιουργεί στη γειτονιά του Νέου Κόσμου, στην οδό Λαγουμιτζή 42, μια τοιχογραφία που φιλοδοξεί να γίνει σύντομα το νέο ινσταγκραμικό τοπόσημο της Αθήνας.

Το έργο "Μια γυναικεία φιγούρα με κόκκινη και μοβ φορεσιά" αναπαριστά τη σχηματοποιημένη φιγούρα μιας γυναίκας σε έναν αρχαίο κρητικό ελαιώνα. Η γυναίκα υψώνει τα χέρια στον αττικό ουρανό σε μια προσπάθεια να αγκαλιάσει τα σύννεφα και να παίξει με τις σκιές τους. Παραπέμποντας στις θεές με τα υψωμένα χέρια σε στάση ικεσίας που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, η αστική θεά της Ψυλλάκη στέκει σαν φύλακας της γειτονιάς, διώχνοντας την αρνητική ενέργεια και εξάπτοντας τη φαντασία μας. Βασικό θέμα στη ζωγραφική της είναι η αναζήτηση της αρμονίας και της ισορροπίας –πνευματικής και ψυχικής– σε έναν ανισόρροπο κόσμο. Ζωγραφίζει με ακρυλικά χρώματα σιλουέτες και μορφές αγγείων σε γήινους τόνους και, επηρεασμένη από το design και τη διακόσμηση, δημιουργεί εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις οικεία.

Με τα λόγια της δημιουργού

Όταν ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στην έννοια του αγγείου, ενός δοχείου που μπορεί να εμπεριέχει μέσα του ένα αγαθό, υλικό ή άυλο, δεν άργησα να συνειδητοποιήσω τον (προφανή) συσχετισμό του με αυτόν της ανθρώπινης φύσης ως ένα σώμα που φιλοξενεί (συν)αισθήματα, αξίες και εμπειρίες. Η γυναικεία φιγούρα που κοσμεί τον τοίχο της πολυκατοικίας προτάσσει τα χέρια της στον ουρανό, καλεί την κοσμική ενέργεια, τη δέχεται μέσα της μέσα από τα ανοίγματα του αγγείου-σώματος που βρίσκονται στο νοητό κεφάλι και στα χέρια, τη μετουσιώνει και την επιστρέφει στη γη μέσα από τα ανοίγματα στα πόδια της. Ο ρόλος της είναι ισορροπητικός, προστατευτικός, αλλά συνάμα αυστηρός, με ξεκάθαρα όρια. Μια Μητέρα που αποτελεί σημείο αναφοράς αλλά και γείωσης για το αποπροσανατολισμένο Παιδί του 21ου αιώνα.

Λίγα λόγια για την Ελένη Ψυλλάκη

Η Ελένη Ψυλλάκη (γενν. 1981) εκπαιδεύτηκε αρχικά ως αρχιτέκτονας και το υπόβαθρο της στην αρχιτεκτονική και τον σχεδιασμό είναι αυτό που επηρεάζει την καλλιτεχνική της πρακτική. Οι πίνακες και τα έργα της σε χαρτί χαρακτηρίζονται από γραμμικό σκίτσο, ευθείες γραμμές, κλιμάκωση, αλλά κυρίως από την αγάπη της για τη συμμετρία.

Η αυστηρή γεωμετρία και η ακρίβεια των έργων της αποτελούν συνέχεια του ελεύθερου σκίτσου που συναντά κανείς στα αρχιτεκτονικά σχέδια. Η χρωματική της παλέτα διαπνέεται από ισορροπημένους γήινους τόνους εμπνευσμένους από τον τόπο καταγωγής της, την Κρήτη. Στα έργα της μπορούμε να διακρίνουμε το μπεζ της πέτρας, το καφέ των κορμών, το χακί της ελιάς και το χρυσαφί των καλοκαιρινών σταχυών. Οι φόρμες, της από την άλλη πλευρά, είναι αυστηρές και ελάχιστες και έχουν τις ρίζες τους στην αφαίρεση, όπου κάθε πλεονάζουσα πληροφορία ή λεπτομέρεια εξαλείφεται, εμπλουτίζοντας τα έργα με μια δωρική ποιότητα. Με αυτόν τον τρόπο, η Ψυλλάκη αρέσκεται να τραβά την προσοχή στα περιγράμματα, τις σκληρές ακμές και την καθαρή τονικότητα της φόρμας.

Οι πίνακες και τα έργα της σε χαρτί κατοικούνται από διάφορες αναπαραστάσεις αγγείων, τόσο ιστορικών όσο και φανταστικών. Παρά το περιγραφικό τους περίγραμμα, οι μορφές θεωρούνται ένας επίπεδος χώρος που μπορεί να περικλείει νόημα. Εδώ, η καλλιτέχνιδα παίζει με τη μορφή του αγγείου και με αυτό που εμπεριέχει, καθώς και με την έννοια του κενού και με ό,τι περικλείει, είτε πρόκειται για κρασί όπως στην αρχαία Ελλάδα είτε για μια ιδέα και ένα συναίσθημα. Τα αγγεία της Ψυλλάκη έχουν πάντα μια είσοδο και μια έξοδο, με την κάτω πλευρά να μένει ανοιχτή και να λειτουργεί ως μεταφορά για την ένωση μεταξύ του θείου και του γήινου.

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Τέχνες

Το Μουσείο Αλέκος Φασιανός γιορτάζει τον ερχομό των γιορτών με μια ημέρα ελεύθερης εισόδου

Μια ημέρα γεμάτη δράσεις στο Μουσείο Αλέκος Φασιανός θα είναι το Σάββατο 12 Δεκεμβρίου, με αφορμή τον ετήσιο χριστουγεννιάτικο εορτασμό.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
18/11/2026

"Άνθρωποι και Ζώα: μια πανάρχαια σχέση" στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή

Μια πρωτότυπη συνεργασία με το Μουσείο Κανελλοπούλου φέρνει κοντά την αρχαιολογία και τη φυσική ιστορία, από τις 18 Νοεμβρίου 2026 έως τις 30 Απριλίου 2027.

Η "Αθέατη Πόλη" μέσα από το φακό του Δημήτρη Κοιλαλού στο Κτίριο Νόμπελ

Δύο ξεναγήσεις από τον ίδιο τον δημιουργό στο Χαλάνδρι, τα Σάββατα 21 και 28 Νοεμβρίου 2026 στις 20:00, με ελεύθερη είσοδο.

2+1 βιβλία για το Πολυτεχνείο

Με αφορμή τη σημερινή επέτειο της ιστορικής εξέγερσης, ανατρέχουμε σε δύο λογοτεχνικά βιβλία αλλά και μια μαρτυρία που ξεμπροστιάζει το αληθινό πρόσωπο της Χούντας.

Οι "Ήχοι Σιωπής" είναι ένας διάλογος ανάμεσα στην ένταση, το χρώμα και τη σιωπή

Χρώματα και κινήσεις συγκρούονται, αφήνοντας ίχνη ενός εσώτερου ήχου κορύφωσης. Όταν όλα εξαντληθούν απομένει η σιωπή, όχι σαν κενό, αλλά ως κάθαρση.

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου συνομιλεί στη Στέγη με την Bella Freud

Για την Bella Freud, η απλή ερώτηση "Μπορείς να μου πεις τι φοράς σήμερα;" λειτουργεί σαν πρίσμα που μπορεί να ανοίξει σχεδόν οποιαδήποτε συζήτηση.

Μια Νομπελίστρια γράφει για τη δικτατορία όπως κανείς άλλος

Επέτειος του Πολυτεχνείου σήμερα και διαβάζουμε τις Ανθρώπινες πράξεις της νομπελίστριας Χαν Γκανγκ, ένα από τα πιο σπαρακτικά βιβλία για τη δικτατορία, την καταστολή και τη μνήμη.