Το Space52 παρουσιάζει την ομαδική έκθεση "No Self Control", σε επιμέλεια Ντίνου Χατζηραφαηλίδη, με έργα των Δάφνη Άθα, Κατερίνα Κομιανού, Cecilie Skov, Λεόντιος Τουμπουρής, Corinna Triantafyllidis, Carlos Zorromono. Η έκθεση πραγματεύεται μία σύγκρουση μεταξύ εγγύτητας και απροσπελαστότητας. Υπερβαίνει δυαδικές αντιθέσεις και αποβλέπει σε μια ισορροπία που συνδέεται με την προσωπική ταυτότητα και τις αντιληπτές προς αυτήν απειλές. Αντιπαραθέτοντας διάφορους κώδικες του απορρίψιμου [abjection], φωτίζει τις ατομικές ευαισθησίες και εξερευνά πρωταρχικές και κτηνώδεις πτυχές του εγώ. Τοποθετημένη κάπου ανάμεσα στη σαγήνη και την αποστροφή, αυτή η ενστικτώδης κατάσταση ματαιώνει τη λογική και καταρρίπτει κάθε νόημα.
Κάποια από τα εκτεθειμένα έργα ενθαρρύνουν τους θεατές να κατανοήσουν σε βάθος τα όρια της φυσικής τους μορφής και να έρθουν σε μια βιωματική αντιπαράθεση με αυτά. Σε αντίθεση με το είδος τέχνης που καθιερώνει μια αποστασιοποιημένη δυναμική θεατή-αντικειμένου, τα εν λόγω έργα προσκαλούν σε έναν εγγύτερο διάλογο, τοποθετώντας τον θεατή σε ένα ηθικό πλαίσιο, προκαλώντας το έλεος, τη θλίψη ή το δέος του. Πρόκειται για μία αισθητική προσέγγιση που λειτουργεί ως έκκληση στην υποκειμενικότητα, και παροτρύνει τους θεατές να βυθιστούν στη συναισθηματική ισχύ της τέχνης. Αυτή η ιδέα βασίζεται σε φεμινιστικές συνεισφορές στη μελέτη του τραύματος από συγγραφείς όπως οι Jill Bennett (Empathetic Vision), Griselda Pollock (After-affects and aesthetic transformation) και Bracha L. Ettinger (Art as Encounter-Event).
Άλλα έργα εγείρουν μια διαταρακτική συνομιλία μεταξύ του σώματος του θεατή και της υλικότητας του αντικειμένου, δημιουργώντας συνειρμούς που αντηχούν σε ένα ψυχοσωματικό επίπεδο. Αυτά τα έργα δημιουργήθηκαν από καλλιτέχνες που υπονομεύουν τους ορισμούς της συμβατικά αποδεκτής αναπαράστασης τμημάτων του ανθρώπινου σώματος. Με αυτόν τον τρόπο, αναδεικνύουν την πρωτόγονη φύση των υλικών τους, δημιουργώντας μια βαθιά συσχέτιση με την φυσική υπόσταση του θεατή. Θολώνουν τις διακρίσεις μεταξύ θεατή και αντικειμένου, προκαλώντας μία αίσθηση κλειστοφοβίας, και αγγίζοντας συλλογικούς φόβους και ανησυχίες.
Δείτε όλες τις εκθέσεις της πόλης στον οδηγό τεχνών του athinorama.gr.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
No Self Control
Μία καλλιτεχνική διερεύνηση των ορίων ανάμεσα στην οικειότητα και του απρόσιτου, η οποία υπερβαίνει τις δυαδικές αντιθέσεις και εστιάζει σε μια ενδιάμεση κατάσταση που αφορά τον εαυτό και όσα φαίνονται απειλητικά για αυτόν. Τα έργα, μέσω διαφορετικών τεχνικών, εξετάζουν την ευθραυστότητα της σωματικής ακεραιότητας του υποκειμένου και διερευνούν τις πιο κτηνώδεις πτυχές του εγώ τους. Κάποια από τα εκτεθειμένα έργα ενθαρρύνουν τους θεατές να κατανοήσουν σε βάθος τα όρια της φυσικής τους μορφής και να έρθουν σε μια βιωματική αντιπαράθεση με αυτά. Σε αντίθεση με το είδος τέχνης που καθιερώνει μια αποστασιοποιημένη δυναμική θεατή-αντικειμένου, τα εν λόγω έργα προσκαλούν σε έναν εγγύτερο διάλογο, τοποθετώντας τον θεατή σε ένα ηθικό πλαίσιο, προκαλώντας το έλεος, τη θλίψη ή το δέος του. Πρόκειται για μία αισθητική προσέγγιση που λειτουργεί ως έκκληση στην υποκειμενικότητα, και παροτρύνει τους θεατές να βυθιστούν στη συναισθηματική ισχύ της τέχνης. Αυτή η ιδέα βασίζεται σε φεμινιστικές συνεισφορές στη μελέτη του τραύματος από συγγραφείς όπως οι Jill Bennett, Griselda Pollock και Bracha L. Ettinger.
