Με αφορμή την αγάπη της για την θάλασσα, η Δέσποινα Καραντάνη αιχμαλωτίζει τις δικές της αποχρώσεις μιας θερινής ανάμνησης στην ατομική της έκθεση ζωγραφικής με τίτλο "Εναλλαγές υδάτινου κόσμου" στο Κέντρο Τεχνών Μετς, από τις 5 έως τις 10 Οκτωβρίου, σε κείμενο και επιμέλεια της έκθεσης από τη Νιόβη Κρητικού.
Στο συνολικό έργο της ενότητας "εναλλαγές υδάτινου κόσμου" παρατηρούμε την εικαστικό να εναποθέτει τις δικές της ερμηνείες θαλασσοτοπίων. Ο τρόπος απεικόνισης είναι διαφορετικός από τις παραδεδομένες θαλασσογραφίες που συναντάμε στον εικαστικό χώρο των αρχών του 20ου αιώνα. Οι συνθέσεις της γίνονται καθολικές και μας εγκλωβίζουν σε ένα υδρόβιο τοπίο με κρυμμένες εκπλήξεις.
Επίσης, μέλημά της είναι να αποδώσει την ηρεμία, την γαλήνη και την πνευματική ανάταση της ψυχής, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται ενωμένος με το στοιχείο του νερού. Οι συνεχόμενες εναλλαγές της φύσης κάνουν την θάλασσα να χορεύει με συναισθηματικές εντάσεις. Αυτή ακριβώς την αίσθηση, ενός άλλου αναπάντεχου κόσμου, προσπαθεί να μας αποκαλύψει και η ίδια.
Η χρωματική παλέτα της κινείται σε αποχρώσεις ανοιχτού γαλάζιου, κοβαλτίου και ενίοτε σε μπλε Πρωσίας. Το μπλε χρώμα άλλωστε, στο έργο της εικαστικού, είναι καθοριστικό και εκτείνεται σε όλο το εύρος της συγκεκριμένης ενότητας. Η πινελιά της συχνά ερμηνεύει τις υδάτινες εντυπώσεις της, ενώ άλλοτε δημιουργεί χρωματικά πεδία που χάνουν την αναπαραστατική τους ιδιότητα και μας καλούν να χαθούμε μέσα στην ουσία τους. Όσον αφορά την παρατήρηση του φωτός, φαίνεται είτε να διαχέεται με τάξη, είτε να δημιουργεί δραματικά κοντράστα με σκοπό να τέρψει τον θεατή. Αυτή η εναλλαγή ενισχύει τον εννοιολογικό συλλογισμό της, γύρω από την ισορροπία και τον σεβασμό του ανθρώπου ως προς την δύναμη της φύσης και κατ’ επέκταση της θάλασσας.
Τέλος, η ανθρώπινη φιγούρα δεν λείπει από τα μουλιασμένα και βυθισμένα τοπία της Δέσποινας Καραντάνη. Η παρουσία της ανθρώπινης μορφής στο έργο, εναρμονίζεται με τη θάλασσα, έχει περιπαιχτική διάθεση και δημιουργεί την ταύτιση για την οποία μιλά η εικαστικός. Ωστόσο, αξίζει να παρατηρήσουμε την δισυπόστατη φύση της απώτερης εικαστικής δουλείας. Από τη μια μετατρέπεται σε ένα σχεδόν μονοχρωματικό πεδίο με συμπαντικά σύμβολα που βυθίζουν τον θεατή σε έναν φαινομενικά υπόγειο ύφαλο και απ’ την άλλη γίνεται ένας εξωτερικός παρατηρητής που καταγράφει με λατρεία ανέμελες μνήμες γύρω από τη θεματική.
Εγκαίνια: 5/10 (7-10μμ.)
Διαβάστε Επίσης
