"Rise into Ruin": Ο Θοδωρής Χρυσικός εξερευνά την έννοια του αλληγορικού ερειπίου

Η επιμέλεια της έκθεσης ανήκει στον ιστορικό τέχνης Μάνο Στεφανίδη.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM 03 Ιανουαρίου , 2023

Η σειρά των έργων "Rise into Ruin" αποτελεί τον καρπό της πολυετούς συνομιλίας του καλλιτέχνη, Θοδωρή Χρυσικού, με το έργο του Walter Benjamin πάνω στην έννοια του αλληγορικού ερειπίου. Τα έργα της έκθεσης θέτουν, τόσο σε μορφολογικό, όσο και σε εννοιακό επίπεδο ένα καίριο ερώτημα: Ποιο είναι το ιδανικό αλληγορικό κέλυφος, που θα μπορούσε να φιλοξενήσει την έννοια του ερειπίου για τους ανθρώπους της εποχής μας; Η σειρά έργων "Rise into Ruin" αναδεικνύει την αλληγορική εικόνα της απεκδεδυμένης από κάθε εμπορευματική αξία και αποφετιχοποιημένης συσκευασίας, σε ιδανικό ξενιστή, που μπορεί να φιλοξενήσει μια κριτική σκέψη για τον παρακμάζοντα πολιτισμό της εποχής μας.

Ο επιμελητής της έκθεσης και ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης, αναφέρει σε σχετικό σημείωμα: "Ό,τι διαθέτουμε είναι τα ερείπια ενός κοινού στην φρίκη του, μέλλοντος. Ο Θοδωρής Χρυσικός είναι ένας από τους ελάχιστους δημιουργούς που γνωρίζω στην Ελλάδα ο οποίος κατά την έρευνα της καλλιτεχνικής εργασίας του επιμένει με πάθος σ' ένα τόσο σαφές, ιδεολογικό σημείο αναφοράς, που προτάσσει το θεωρητικό περιεχόμενο και βάσει αυτού διατυπώνει την αισθητική του πρόταση. Η φόρμα ως ανάγκη κι όχι σαν επίδειξη και η τέχνη ως πολιτική εφαρμογή κι όχι σαν διακόσμηση της ιδεολογίας. Ίσως γι' αυτό και το τελικό αποτέλεσμα είναι τόσο πειστικό και καλλιτεχνικά και εννοιολογικά. Έχοντας ο ίδιος συνείδηση της περιρρέουσας παρακμής - αλλά και της ιδιότυπης, νοσηρής γοητείας της - και αξιοποιώντας τις σκιές του λυκόφωτος των θεών προτείνει έργα - προϊόντα ζωγραφικής και γλυπτικής ώσμωσης με έντονα ρομαντικό χαρακτήρα (το πάθος που προαναφέραμε). Καταγράφει λοιπόν τη φθορά μεν αλλά όμως με όρους επικούς κι απαριθμεί εικαστικά εκείνα τα άστρα που λάμπουν στην πτώση τους. Κεντρικό θέμα της παρούσας έκθεσης είναι ο περίφημος Άγγελος του Κλέε εμπρός σε έργα τέχνης - μήτρες του κενού όπως τον παρουσιάζει ο Μπένγιαμιν στις θέσεις του για την φιλοσοφία της ιστορίας, το ωριμότερο και το πιο κρυπτικό έργο του. Μια αρχαιολογία του σήμερα εκείνων των προϊόντων που καταναλώνονται φεύγοντας δραματικά και μένουν οι μήτρες τους να διαιωνίζουν το κενό".