© shutterstock
Ομολογώ ότι είχα καιρό να πάω σε δημόσια υπηρεσία και η ερώτηση της αρχιφύλακα στο τμήμα έκδοσης διαβατηρίων άξιζε την εμπειρία που, κατά τα άλλα, δεν μου είχε λείψει καθόλου. Φαντάζομαι ότι παραμένει μια εξαίρεση αλλά όπως και να ’χει, σε μια εποχή που η ομοφοβία ξαναχτυπά στη δημόσια συζήτηση με αφορμή την υπόθεση Λιγνάδη, αλλά και τη βάφτιση παιδιού gay οικογένειας, το να υπενθυμίζουμε ότι έχουν γίνει βήματα για την ορατότητα και την κατάκτηση των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων στη χώρα μας έχει σημασία. Και μόνο ότι μας λένε κοροϊδευτικά έστω ΛΟΑΤΚΙ, είναι ένα βήμα, μου έλεγε τις προάλλες φίλος με αφορμή την επίθεση εναντίων πολιτικών που έδωσαν το "παρών" στο Athens Pride, επισημαίνοντας το ρόλο της γλώσσας στις διεκδικήσεις. Και ενώ τα πρώτα queer φιλιά έχουν βρει απολύτως φυσικά τη θέση τους και σε παιδικά animation όπως το Lightyear, ακόμη κι αν χρειάστηκε η παρέμβαση των εργαζομένων της Pixar για να μην λογοκριθεί, δεν είναι λίγες οι πολιτείες των ΗΠΑ, μετά τη Φλόριντα και την Αλαμπάμα, που σκέφτονται να ψηφίσουν τον λεγόμενο "Don't say gay" νόμο, που απαγορεύει την αναφορά σε θέματα ταυτότητας και σεξουαλικού προσανατολισμού στο σχολείο. Μάλιστα, αυτό που θεωρείται ακόμη πιο ανησυχητικό στο νέο κύμα συντήρησης που κάνει την εμφάνισή του είναι ότι υπάρχουν προτάσεις για την απαγόρευση διδασκαλίας σχετικά με θέματα ρατσισμού, σκλαβιάς, πατριαρχίας και σεξισμού, με το επιχείρημα ότι αντίστοιχες έννοιες μπορεί να κάνουν κάποιους να νιώσουν αμηχανία.
Διαβάστε Επίσης
Όπως καταλαβαίνετε, το να συζητάμε για το πόσο μας καταπιέζει κάποιες φορές η πολιτική ορθότητα, αν η νέα γενιά είναι υπερευαίσθητη (sic) σε θέματα σεξισμού ή πόσο μακριά μπορεί να πάει η κουλτούρα της ακύρωσης (αυτό το τελευταίο είναι κατά τη γνώμη μου η μόνη ενδιαφέρουσα συζήτηση επί του θέματος) αποτελούν μάλλον πολυτέλεια, όταν ακυρώνονται έτσι απλά, ή έστω τίθενται υπό αμφισβήτηση, ακόμη και αντίστοιχα κεκτημένα.
Και ενώ η ατμόσφαιρα ακόμη και στην Πειραιώς 260 είναι ηλεκτρισμένη και πετύχαμε θεατές να φεύγουν από την παράσταση λογομαχώντας σχετικά με το αν έχει θέση ένα πανό για την υπόθεση Λιγνάδη ή όχι επί σκηνής, θυμίζουμε ότι η τέχνη ήταν ανέκαθεν χώρος έκφρασης και διαμαρτυρίας και το να αποπροσανατολίζεται η δημόσια συζήτηση από την ουσία της διαμαρτυρίας με επιχειρήματα Αντουανέτας όχι μόνο δεν βοηθάει αλλά διχάζει περαιτέρω. Το καλοκαίρι ούτως ή άλλως προβλέπεται αρκούντως θερμό από μόνο του κι εκεί που η λογική μας εγκαταλείπει αρχίζουμε να στρέφουμε τις ελπίδες μας στα… ψηλά!
Παρότι λοιπόν αδυνατώ να συνδεθώ με την κυρίαρχη τάση του new age τεχνο-σαμανισμού στην τέχνη, κλείνω με τα λόγια του εικαστικού Άγγελου Πλέσσα με αφορμή την εγκατάστασή του "Το φυλαχτό όλων των όντων", μια παραγωγή της Στέγης Ωνάση που φωτίζει τοποθετημένη σε ένα κτίριο στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, απέναντι από το αντικαρκινικό νοσοκομείο "Άγιος Σάββας". "Νομίζω χωρίς καν να γνωρίζεις ότι πίσω αυτό το έργο υπάρχει η ιδέα του φυλαχτού, ασυνείδητα, οι πολύχρωμες ακτίνες φωτός και κάπως γνώριμα σύμβολα θα δώσουν μια άμεση θετική αύρα σε αυτή την κάπως ψυχολογικά φορτισμένη περιοχή που περιβάλλεται από το αντικαρκινικό νοσοκομείο Αγ. Σάββας, τη ΓΑΔΑ και το γήπεδο του Παναθηναϊκού. Σκεπτόμενος τους καρκινοπαθείς, τους φίλαθλους, την αστυνομία και τους κρατούμενους, αλλά και τους κάθε είδους Αθηναίους, τους πρόσφυγες, τους LGBTQ πολίτες αλλά και ζώα, φυτά και οτιδήποτε μας περιβάλλει και υπάρχει σε αυτή την πόλη, υπενθυμίζει ότι όλα αλλάζουν, είμαστε περαστικοί και κανένας δεν είναι αθάνατος και αλώβητος". Αμήν!
Διαβάστε Επίσης
