Αν για τον κινηματογράφο, το θέατρο, ή το τραγούδι υπάρχει εξαρχής ένα δεδομένο θεσμικό και νομικό πλαίσιο ελέγχου, που συχνά ξεκινά από τη δημιουργία και φτάνει μέχρι την προβολή και τη διακίνηση μιας ταινίας, ενός έργου, ή ενός "μουσικού τεμαχίου", αυτό δεν ισχύει για τις εικαστικές τέχνες.
Σε αυτήν ακριβώς τη θεματική εστιάζει η ομιλία με τίτλο "Εικαστικές τέχνες και λογοκρισία
στη μεταπολεμική Ελλάδα" που πραγματοποιείται στις 3 Ιουνίου στον χώρο βιβλίων Σ22 (7.30 μ.μ, Κ. Σμολένσκη 22, Εξάρχεια), που πραγματοποιείται σε συνεργασία με την εκπομπή "Factory – Ιδέες/Τέχνες" (Τρίτο πρόγραμμα) του Δημήτρη Τρίκα και ομιλήτρια την κα Πηνελόπη Πετσίνη.
Ο αριθμός των εικαστικών καλλιτεχνών που υπέστησαν λογοκριτικές παρεμβάσεις είναι συντριπτικά μικρότερος από τον αντίστοιχο των κινηματογραφιστών, θεατρικών συγγραφέων - σκηνοθετών, και μουσικών. Παρ’ όλα αυτά, τα λογοκριτικά φαινόμενα δεν είναι λίγα και σίγουρα δεν περνούν απαρατήρητα. Αφενός, διότι οι περιπτώσεις λογοκρισίας είναι συχνά κραυγαλέες, και αφετέρου, επειδή τα εικαστικά, ταυτισμένα καθώς είναι παραδοσιακά με την έννοια της "Τέχνης", απαιτούν και συνήθως απολαμβάνουν ένα ειδικό καθεστώς ελευθερίας: Η λογοκρισία θεωρείται κατεξοχήν εχθρική και επιζήμια για την τέχνη και αντίθετη στην αισθητική αυτονομία. Η ομιλία παρουσιάζει τμήμα των ερευνητικών αποτελεσμάτων του μεταδιδακτορικού έργου CIVIL: "Η λογοκρισία στον Κινηματογράφο και στις Εικαστικές Τέχνες: Η ελληνική εμπειρία από τα μεταπολεμικά χρόνια μέχρι σήμερα" (2018-2022, Πάντειο Πανεπιστημιο).
Είσοδος ελεύθερη | Κράτηση θέσεων: helpdesk@nefeli-books.com
