Ο κριτικός του «α» επιλέγει τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε.
10. Ο Ένοχος του Γκούσταβ Μέλερ
Ένας ηθοποιός, ένας χώρος, διαρκές σασπένς και καλοδουλεμένες ανατροπές συνθέτουν ένα υποδειγματικό «θρίλερ δωματίου», υποψήφιο (στη βραχεία λίστα) για ξενόγλωσσο Όσκαρ και βραβευμένο από το κοινό πάμπολλων διεθνών φεστιβάλ.
9. Οι Τρεις Πινακίδες Έξω Από το Έμπινγκ, στο Μισούρι του Μάρτιν ΜακΝτόνα
Ένα πολυεπίπεδο σενάριο οδηγεί ένα πικρό μα ταυτόχρονα αισιόδοξο δράμα πάνω σε μια επαρχιακή Αμερική γεμάτη από τη μία σκοτεινές και από την άλλη διασκεδαστικές αντιφάσεις.
8. Το Νησί των Σκύλων του Γουές Άντερσον
Μετά τον «Απίθανο Κύριο Φοξ» ο Γουές Άντερσον επιστρέφει στο stop motion animation με μια απλή, ανάλαφρη όσο κι ευρηματικότατη αλληγορία, που αποτίνει φόρο τιμής στην ιαπωνική κουλτούρα.
7. Dogman του Ματέο Γκαρόνε
Βραβείο αντρικής ερμηνείας στις Κάνες για μια ωμή, απαισιόδοξη ματιά σε μια οικιστικά, οικονομικά, ψυχολογικά και ηθικά ρημαγμένη Ιταλία, την επιτυχημένη επιστροφή του σκηνοθέτη της στη ρεαλιστική λιτότητα τού «Γόμορρα».
6. Πρόσωπα & Ιστορίες των Ανιές Βαρντά και Ζε Αρ
Άνθρωποι και χώροι, παρελθόν και παρόν, ζωή και τέχνη συνομιλούν σε ένα ολόφρεσκο, κοινωνικοπολιτικά αιχμηρό, κινηματογραφόφιλο, συγκινητικό και υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ.
5. Η Μορφή του Νερού του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο
Σκοτεινό, αλληγορικό και άκρως κινηματογραφόφιλο παραμύθι πάνω στις συλλογικές φοβίες, τις καταπιεσμένες επιθυμίες και τα ρομαντικά όνειρα μιας ολόκληρης (πολιτικο)κοινωνικής πραγματικότητας.
4. Καλπάζοντας με το Όνειρο της Κλόι Ζάο
Ανθρώπινο δράμα ημιτονίων στα όρια του ντοκιμαντέρ πάνω στο αμερικανικό όνειρο, στα πολιτισμικά στερεότυπα, στις έννοιες της μοίρας και της αρρενωπότητας.
3. Κλέφτες Καταστημάτων του Χιροκάζου Κορεέντα
Συγκινητική περιπλάνηση στη σκοτεινή πλευρά του ιαπωνικού θαύματος και μια βαθιά ανθρώπινη ταινία φτιαγμένη από τα αγνότερα κινηματογραφικά υλικά, η οποία απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Κανών.
2. Αόρατη Κλωστή του Πολ Τόμας Άντερσον
Ο Χίτσκοκ («Ρεβέκκα») συναντά τον Κιούμπρικ σε ένα στιλάτο όσο και βραδύκαυστο δράμα, σκηνοθετημένο με εξαιρετική επιδεξιότητα και βαθύ ρομαντισμό.
1. Ρόμα του Αλφόνσο Κουαρόν
Ψυχολογικό δράμα, κοινωνικό σχόλιο και ιστορία ενηλικίωσης, εκμοντερνίζει συγκινητικά το ύφος και τις αξίες του νεορεαλισμού κι εντυπωσιάζει με την περίτεχνη όσο και στέρεα αφήγησή της.
