Το 1996 ο Ντάνι Μπόιλ σκηνοθετεί τη δεύτερη ταινία της καριέρας του, με το σενάριο να υπογράφει ο Τζον Χοτζ, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ίρβιν Γουέλς, κερδίζοντας ένα BAFTA και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ. Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από την πρεμιέρα της αλλά μοιάζει να μην έχει περάσει ούτε μια μέρα από την πρωτοποριακή ματιά της.
Με βασικό πρωταγωνιστή (και αφηγητή) τον Μαρκ, ακολουθούμε μια παρέα νέων στο Εδιμβούργο, οι οποίοι όντας χρήστες ηρωίνης, επιδίδονται σε διάφορες μικροκλοπές και παρανομίες για να αντέξουν τη φτώχια τους και, κυρίως, να συντηρήσουν την εξάρτησή τους. Όσο ο Μαρκ προσπαθεί να καθαρίσει, τόσο ο βούρκος της παρέας τον παρασέρνει και πάλι ενώ, ο ίδιος δε δείχνει να διακατέχεται από ισχυρούς ηθικούς φραγμούς, ούτε από καμιά τεράστια γκάμα συναισθημάτων.
Ο Γιούαν Μακρέγκορ (ο οποίος έμελλε να γράψει ιστορία ως Όμπι-Ουάν Κενόμπι στο "Star Wars”), νέος ηθοποιός τότε, άφησε το δικό του στίγμα στην ταινία, υποδυόμενος τον Μαρκ. Με τη σειρά του και το υπόλοιπο καστ, νέων και άγνωστων ηθοποιών, συνέβαλε στην ακατέργαστη ωμότητα της ταινίας. Παράλληλα με τον παράγοντα του σοκ, κυρίαρχο είναι και το μαύρο χιούμορ, φτάνοντας συχνά σε λεπτά όρια μεταξύ σοβαρού κι αστείου.
Η σκηνοθεσία είναι εντελώς ελεύθερη, παίζοντας με τις πιο περίεργες γωνίες λήψεις, ευρυγώνιους φακούς, ιδιαίτερες κινήσεις κάμερας, όλα υπηρετώντας την όξυνση των αισθήσεων του θεατή. Μαζί της, το μοντάζ πειραματίζεται κι αυτό, μειώνοντας κατά πολύ την προβλεψιμότητά του. Και φυσικά, το soundtrack από την ‘70s ροκ των Ίγκι Ποπ και Λου Ριντ έως την Britpop των ‘90s, από Blur και Pulp, βάζει τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα.
Αγγλία. 1996. Διάρκεια: 94΄. Διανομή: ΡΙΒΙΕΡΑ.
